امید شعر خراسان
مهدی اخوان ثالث، متخلص به «م. امید»، در ۱۰ اسفند ۱۳۰۷ در مشهد زاده شد و در ۴ شهریور ۱۳۶۹ در تهران درگذشت. او یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های شعر معاصر ایران است؛ شاعری که از دل سنت خراسانی برخاست و با جسارت و اندیشه، شاهراهی میان شعر کلاسیک و نو ایجاد کرد. اخوان نه به دنبال سبک‌سازی بود و نه خودش را به تقلید از شاعر یا شاعرانی مکلف می دانست، او همیشه به دنبال این نکته مهم بود که از دل تجربه، درد و آگاهی مفاهیم واقعی را که با تمام وجود تجربه کرده با زبان خاص خودش خلق و ماندگار کند.ویژگی بارز شعر او، تلفیق زبان سنگین و پرصلابت خراسانی با ساختار نیمایی بود. او در بسیاری از موارد حتی در شعر نیمایی وزن و تاحدودی قافیه را حفظ می‌کرد، اما با بهره‌گیری از نماد، استعاره و تصویرهای اسطوره‌ای، فضایی تازه در شعر فارسی به وجود می آورد. زبان شعر او موجودی صمیمی و دوست داشتنی بود که زخم های زیادی بر تن داشت و از عمق تاریخ می آمد تا روایتگر رنج دیروز و امروز انسان باشد. شعرش نه فقط روایت احساس، بلکه پژواک اندیشه بود.اخوان درون‌مایه‌های اجتماعی، تاریخی و فلسفی را با زبانی موسیقایی و اندوهبار درهم می‌آمیخت. او از گذشته ایران، از اسطوره‌ها وحتی از خاطرات شخصی‌اش بهره می‌برد تا صدای نسل‌های مختلف را به گوش برساند. در شعر او، مفاهیم سوگ و امید آن چنان در هم تنیده شده بود که جدایی آن ها از هم در برخی موارد ناممکن است. شعر اخوان را می توان محصول بی‌تابی انسان دانست در مواجهه با روزگار دور افتادگی از اصل خویش.برخی منتقدان اخوان را حلقه اتصال سنت و نوگرایی دانسته‌اند زیرا معتقدند که او شاعری بود که از قصیده و غزل تا شعر نیمایی، از وزن عروضی تا موسیقی درونی واژگان، همه را در خدمت بیان حقیقت قرار داد.پیکر مهدی اخوان ثالث در جوار آرامگاه فردوسی در توس به خاک سپرده شد؛ او میراث‌دار زبان شکوهمند فردوسی در عصر ماست. اخوان را می توان صدای رسای شعر معاصر نامید که هنوز در کوچه پس کوچه های خراسان به گوش می رسد.