آقا گرسنمه!
خانم حسینی، یکی از خواهران خادم شیفت چهارم شب در حرم حضرت رضا(ع) تعریف میکرد:« من تا جایی که بتونم غذای حضرتی رو که سهمیهمون هست به زائرهای آقا تقدیم میکنم. یک شب از رستوران حضرتی که بیرون اومدم، تو دلم به آقا گفتم آقا جان، اگه این غذا روزی هر کی هست، بذارش جلوی راهم تا با جون و دل تقدیمش کنم. راه افتادم که برم سر پُستم. یهو یک مادر با بچهای در بغل، جلوم ظاهر شد. دیدم لهجه دارن، رفتم جلو بعد از سلام و احوالپرسی فهمیدم انگار دلش پر از غم بود. تا گفتم خانم، این غذای حضرتیه، از طرف آقا برای شما، بغضش ترکید. گفت ما از آذربایجان اومدیم. روز آخرمونه اینجاییم. دلم خیلی غذای حضرتی میخواست. پنج روزه حرمیم، ولی قسمت نشده بود. با خودم گفتم آقا سر سفرهات ننشسته، دارم می رم. بهش گفتم خود آقا حواله کرده این غذا رو، من انجام وظیفه میکنم. شیفتم تموم شد، برای استراحت دو ساعته راهی آسایشگاه شدم. وسط راه رو به گنبد ایستادم و با خنده گفتم آقا جانم من گرسنمه، حالا چکار کنم؟ راه افتادم، یهو یک خانم اومد جلو، یه ساندویچ داد بهم، گفت دخترم غذای تبرکی، التماس دعا دارم. یک ساندویچ کوبیده بود. به خدا قسم اون ساندویچ یه مزه دیگه داشت که هنوز هم بعد از این همه سال از دهنم نرفته. انگار مزه جواب آقا بود.» و من فهمیدم بعضی کرامتها نه برای تعریفکردنه، نه برای دیدهشدن. فقط برای اینه که بدونی اگه از خودت بگذری، آقا حواسش بهت هست. محمود ماروسی