مردم تهران در راهپیمایی روز قدس به هنگام بمباران تروریستهای آمریکایی-اسرائیلی حماسه سازی تاریخی کردند
مشت در برابر بمب
عماد سلیمانی
صبح روز قدس ۱۴۰۴، تهران صحنهای را به خود دید که کمتر در حافظه ملتها ثبت شده است. هنوز ساعاتی از نمازصبح نگذشته بود که چند انفجار بزرگ در نقاطی از شهر رخ داد؛ انفجارهایی که به نظر میرسید هدفشان چیزی جز ایجاد رعب و منصرف کردن مردم از حضور در راهپیمایی صبح جمعه نبود. اما ساعاتی بعد، خیابانها روایت دیگری را نوشتند. جمعیت زیادی در مسیرهای راهپیمایی حاضر شده بودند و حرکت آرام خود را آغاز کردند؛ گویی تصمیمشان پیش از هر تهدیدی گرفته شده بود.در میانه راهپیمایی، ناگهان دوباره صدای انفجاری در شهر پیچید. لحظهای کوتاه سکوت خیابان را فراگرفت، اما تنها چند ثانیه بعد اتفاقی افتاد که در محاسبات معمول نظامی و سیاسی کمتر جایی برای آن پیدا میشود.جمعیت راه خود را ادامه داد.کسی مسیرش را کج نکرد .کسی برنگشت.حتی بسیاری گامهایشان را محکمتر برداشتند و شعار «ا... اکبر» در میان صدای انفجارها طنین انداخت. بعضیها با تلفن همراهشان همان لحظه را ثبت میکردند؛ صحنهای که بیش از آن که شبیه واقعیت روزمره یک شهر درگیر جنگ باشد، به سکانسی از یک فیلم سینمایی شباهت داشت.روز قدس امسال تنها یک راهپیمایی نبود؛ صحنهای از آزمون یک ملت بود. در روزهایی که کشور در میانه جنگی رودررو با آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار دارد، در روزهایی که رهبر انقلاب به شهادت رسیده و رهبری جدید برگزیده شده است، حضور مردم معنایی فراتر از یک مراسم نمادین که هر سال برگزار میشد، پیدا کرده بود و مردم این معنا را به جهان نشان دادند.
در میان جمعیت، پرچمی دیده میشد که با خون رنگ گرفته بود؛ پرچم یکی از راهپیمایانی که در حمله دشمن به شهادت رسیده بود. تصویری که در حافظه این روز خواهد ماند، تصویر مادری است که در دفاع از ایران و آرمان قدس به شهادت رسید. در همان لحظهها مردم شعار میدادند: خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست. آن شعار، دیگر فقط یک شعار نبود؛ پرچم خونین، معنای آن را ثابت کرده بود.شاید همین روحیه است که دشمنان ایران را مبهوت کرده است. در هیچ جدول محاسباتی نمیگنجد که به دو منطقه پرجمعیت هشدار تخلیه داده شود، صدای انفجار در شهر بپیچد، اما جمعیت نهتنها پراکنده نشود، بلکه شعار بدهد، فیلم بگیرد و با قدمهای محکمتر راه برود تا به جهان نشان دهد در چه شرایطی راهپیمایی کرده است.من نمیدانم حملات بامداد و صبح دیروز دقیقاً کدام نقطه تهران را هدف قرار داده بود. اما حجم و نوع صداها بیش از آن که به یک عملیات هدفمند نظامی شبیه باشد، به تلاشی برای ایجاد هراس و خالی کردن خیابانها در روز قدس نزدیک بود. با این حال نتیجه دقیقاً برعکس شد؛ مراسم نه تنها با جمعیتی بیشتر برگزار شد، بلکه تصویر تازهای از همبستگی ملی ساخت.
مسئولان پا به پای مردم
یکی از نکات معنادار این روز، حضور بیواسطه مسئولان در میان مردم بود؛ حضوری که نه با تشریفات همراه بود و نه با فاصله. همین قابهای ساده اما پرمعنا، روایت دیگری از این روز ساختند. علی لاریجانی بدون هیچ واهمهای در میان جمعیت راه میرفت؛ تصویری که حتی شبکه ۱۴ رژیم صهیونیستی را به واکنش عصبی واداشت. مسعود پزشکیان تنها و آرام، با همان سبک راه رفتن خاص خود، میان مردم حرکت میکرد و نگاه رسانهها را جلب کرده بود. این حضور، بیش از یک آن که حرکتی نمادین باشد، کارکردی رسانهای دارد. تصویر رئیسجمهور در پیادهروهای تهران، سرزنده و سرحال، و در میان مردم، خود به مثابه یک خبر زنده عمل کرد؛ خبری که نه از طریق تیترها و گزارشها، بلکه از دل نگاهها و دستفشردنها منتقل شد. چنین صحنهای، در فضای اجتماعی امروز، میتواند اعتماد و نزدیکی را بازآفرینی کند و فاصله میان قدرت و جامعه را کاهش دهد. هر گام اول میتواند فاصلهها را درهم شکند و اعتماد را بازسازی کند. ارتباط مستقیم با مردم، در هیاهوی خبرها، همچون مشعل امیدی است که در دلها روشن میشود و نشان میدهد که قدرت واقعی رسانه، نه در ابزار، بلکه در حضور انسانی و همدلی نهفته است. وزیر ارشاد و شهردار تهران، از دو جریان سیاسی متفاوت، در کنار هم ایستاده بودند و در لحظه انفجار شعار میدادند. رئیس قوه قضاییه در حالی که مشغول مصاحبه بود، صدای انفجار را شنید؛ اما حتی لحن صدایش تغییر نکرد و با مشت گره کرده سخنانش را ادامه داد.
قاضی صلواتی نیز بیهیچ نگرانی از تهدیدهای منافقین، در میان جمعیت راه میرفت. این قابها، تصویر کشوری بود که رهبرش با مشت گره کرده به شهادت رسیده است.شبکه راشاتودی با انتشار تصاویری از قدم زدن مسعود پزشکیان، رئیس جمهور ایران، در خیابانهای تهران و در میان جمعیت حاضر در راهپیمایی روز قدس نوشت: ایرانیها هنگامی که رئیس جمهور پزشکیان به آنها در راهپیمایی روز قدس میپیوست، با او روبوسی میکردند و عکس میگرفتند، درحالیکه تهدیداتی علیه جان او وجود دارد. این شبکه در ادامه از مخاطبان خود میپرسد: آیا هیچ رئیسجمهوری در غرب میتواند چنین آزادانه در میان مردم حرکت کند؟همچنین معاون ارتباطات و اطلاعرسانی دفتر رئیس جمهور در صفحه شخصی خود نوشت: تصویر حضور منحصربهفرد رئیس جمهور در راهپیمایی روز قدس یک پیام مهم را به جهانیان مخابره کرد؛ دکتر پزشکیان آینه تمامنمای ملت ایران است. شجاع، لحظهشناس، پای کار، حاضر در صحنه و مؤمن به راهی که برگزیده است. جاهلانی که طمع خام به خاک ایران دارند این تصویر را بارها ببینند.شاید مهمترین نکته روز قدس امسال همین بود: مردمی که در دل جنگ، خیابان را ترک نکردند. مردمی که نشان دادند در لحظههای سخت، نهتنها عقب نمینشینند، بلکه به میدان میآیند و شاید همین تصویر است که بیش از هر موشک و سلاحی، معادلات دشمنان را بر هم میزند؛ زیرا در برابر چنین ملتی، جنگ فقط در میدان نظامی معنا ندارد. این جا خیابان هم میدان است و مردم سربازان این میدان هستند.