تپش قلب بهیاد ایران دردل اروپا
شایان الهآبادی
درروزهایی که کشورمان درگیرتجاوزآمریکا واسرائیل شده و خبرهای تلخ جنگ وناامنی دل بسیاری ازمردم را آزرده است، بسیاری از ایرانیان خارج کشورهم ساکت ننشستهاند. درشهرهای مختلف جهان، ازاروپا تا آمریکا، تجمعات وراهپیماییهایی شکل گرفته که درآن ایرانیان مهاجر تلاش کردهاند صدای مردم سرزمینشان باشند؛ صدایی برای مخالفت با تجاوز به ایران. به همین بهانه با نیلوفرلالانی، بلاگروفعال رسانه ایرانی ساکن برلین که دراین تجمعات حضورپررنگی داشته، گفتوگوکردهایم.
عِرق ملی، حسی که با ما
به گورمیرود
نیلوفرلالانی درابتدای صحبتهایش با اشاره به پیوند عمیق قلبی ایرانیان با وطن میگوید: «ما هرچقدرهم ازایران دور باشیم وکشورعزیزمان را نبینیم، باز هم نمیتوان گفت این عِرق ملی ازدست میرود. این حسی نیست که بخواهد روزی تمام شود. به نظرمن، این حس با من به دنیا آمده وبا من به گورخواهد رفت. این حس وابستگی به کشورم هیچگاه کم رنگ نمیشود ومطمئنم سایر هموطنان خارج ازکشورهم همین احساس را دارند.این روزها بیشترشان نگران کشورشان هستند؛ دوستان وآشنایان همه درالتهاباند وهرکس به سهم خود کاری انجام میدهد.وقتی درتجمعات ضدجنگ شرکت میکردم، بیشترازهر چیزی حس همدلی عمیق با مردم داخل ایران داشتم. اینکه آدم ازدورفقط اخباررا ببیند وکاربزرگی ازدستش برنیاید، بارروانی سنگینی دارد؛ اما درعین حال، یک حس نزدیکی عجیب هم وجود داشت. انگارفاصلههای جغرافیایی اصلا مهم نبود وما ایرانیها هرجای دنیا که باشیم به هم وصلیم. من میتوانم قلبا حس کنم مردمی که زیرسایه تهدید وبمباران هستند چه میکشند. وقتی حال آنها خوب نیست، حال من هم اینجا خوب نیست. شرکت دراین تجمعات، کوچکترین کاری است که میتوانیم برای رساندن صدای مظلومیت کشورمان به گوش دنیا انجام دهیم تا بفهمند آمریکا واسرائیل چه جنایت کثیفی را علیه ملت ما رقم میزنند.»
دربرابرتهدید خارجی باید متحد بود
این بانوی ساکن برلین درادامه برلزوم حفظ اتحاد درشرایط کنونی تاکید کرده ومیگوید:«دراین شرایط بسیارحساس تاریخی، حفظ امنیت وتمامیت ارضی کشورموضوعی است که فراترازاختلافات سیاسی قرارمیگیرد. کاملا طبیعی است که مردم دیدگاههای متفاوتی داشته باشند، اما درمقابل تهدیدهای خارجی و متجاوزان، ما باید یک همبستگی ودغدغه مشترک داشته باشیم. الان اصلا زمان مناسبی برای دعواهای سیاسی واختلافنظرنیست؛ الان وقت دفاع ازکشوردربرابردشمن و زدن مشت محکم بردهان متجاوزاست. چقدر سادهاندیشانه است که کسی بخواهد ازدشمن کمک بگیرد یا فکرکند بیگانگان برای ما کاری میکنند! آنها فقط درپی منافع کثیف خودشان هستند وهرگز به دنبال آبادانی ایران نخواهند بود. یک انسان میتواند همزمان هم منتقد باشد و هم جلوی دشمن ازوطن دفاع کند».
غرب میخواهد صدای ما را خفه کند!
لالانی با انتقاد شدید ازاستانداردهای دوگانه غرب وفضای خفقان در شبکههای اجتماعی میگوید:«رسانههای غربی تا جایی که درتوان داشتند تلاش کردند جلوی صدای حقطلبانه ما را بگیرند تا کشتار وبمباران کشورمان ادامه پیدا کند. اوج این دیکتاتوری را درشبکههای اجتماعی دیدیم؛ من حتی اجازه نداشتم هشتگ توقف جنگ علیه ایران (Stop War on Iran) را درپستها و استوریهایم استفاده کنم. هربارکه این هشتگ را میزدم، اینستاگرام بلافاصله پیام میداد که پست شما حذف شده است! آنها حتی این حق اولیه را ازما گرفتند که به مردم دنیا بگوییم ما خواستارعدم تجاوز به کشورمان هستیم.درتجمعات خارج ازکشورهم همین رویه حاکم است. دولتهای غربی ازما که برای دفاع ازامنیت ایران آمدهایم، حمایتی نمیکنند و درعوض تمامقد پشت سلطنتطلبها ایستادهاند و به آنها مجوزها وامکانات بیشتری میدهند. غرب میخواهد صدای ما را خفه کند تا حقیقت به گوش دنیا نرسد».
صندوق پیامهایم پرازتهدیدهای رکیک است!
این فعال فضای مجازی درباره چالشهای مبارزه رسانهای و میدانی در خارج از کشور میگوید: «ما اینجا درغرب واقعا درتنگنا هستیم. من ماههاست که در شبکههای اجتماعی فعالیت فشردهای دارم تا چهره واقعی جنایات اسرائیل را به مخاطبان خارجیام نشان دهم که خوشبختانه بسیاری ازآنها با دیدن مستندات، با من همعقیده شدند. اما مسیردشواراست؛ ازیک طرف پلتفرمها پستهای ما را پاک میکنند وازطرف دیگر، با گروهی ازسلطنتطلبان مواجهیم که با هیاهو، تصویری دروغین به دنیا مخابره میکنند وطوری وانمود میکنند که انگارمردم ایران خواهان جنگ هستند! این افراد متاسفانه به صورت کاملا احمقانه درحال پیادهسازی سیاستهای موساد واسرائیل هستند وبدون اینکه بفهمند، دارند به کشورشان خیانت میکنند. دیدن این صحنهها در تجمعات و اینستاگرام بهشدت آزاردهنده است. آنها به ما که خواهان صلح و دفاع ازایران هستیم حمله میکنند، فحاشی میکنند؛ صندوق پیامهای من پراز تهدیدهای رکیک ازسوی همین افراد است. ای کاش میشد دنیا صدای واقعی ایرانیانی را بشنود که مخالف جنگ هستند».
فاجعه میناب کجایش کمک به مردم است؟
نیلوفرلالانی دربخش پایانی صحبتهایش با اشاره به کارنامه سیاه متجاوزان میگوید: «رژیم صهیونیستی سالهاست که خون هزاران کودک بیگناه را در غزه میریزد.آمریکای جنایتکاردرسال ۲۰۰۳ به بهانه آوردن دموکراسی به عراق حمله کرد، اما نتیجهاش بمباران، غارت ثروت وآوارگی مردمی بود که هنوزهم دراروپا سرگرداناند. همین سناریوی شوم را درلیبی وسوریه هم پیاده کردند. با دیدن این کارنامه سیاه، چطورعدهای هنوز توهم دارند که آمریکا و اسرائیل میخواهند به مردم ایران کمک کنند؟ آمریکا ورژیم صهیونیستی به خوبی میدانند که ایران رقیبی سرسخت برای آنهاست؛ تمام این جنگافروزیها برای این است که قدرت را ازکشورما بگیرند، اما خوشبختانه بازهم شکست خوردند. اگرکسی هنوزفکرمیکند اینها دلسوز ایران هستند، فقط کافی است به فاجعه مدرسه میناب نگاه کند؛ جایی که بالای ۱65 دانشآموز بیگناه زیر۱۰سال کشته شدند. آیا نام این جنایت هولناک کمک است؟ اینها فقط به دنبال منافع خود و نابودی ایران هستند».
تا آخرین قطره خون پای شما ایستادهایم
خانم لالانی با اشاره به احساس خود نسبت به مردم ایران میگوید: «میخواهم مردم عزیزم بدانند که ما اینجا چقدرازصمیم قلب دوستشان داریم و امنیت آنها بزرگترین دغدغه ماست. من دست تکتک آن کسانی را میبوسم که این روزها دراوج سرما و زیربارش برف، با پرچم ایران در خیابانها ایستادند. فیلمهایی دیدم که با وجود شنیدن صدای بمباران، خیابان را ترک نکردند وشجاعتشان را به رخ کل دنیا کشیدند. به آنها میگویم که ما به شما افتخارمیکنیم وتا آخرین قطره خون برای امنیت کشورمان پای شما ایستادهایم. بزرگترین آرزوی من برای ایران، پیروزی قاطع دراین نبرد است که مطمئنم این اتفاق خواهد افتاد. ایران قدرت خود را به جهانیان دیکته کرده است وآرزو میکنم درآینده هم همینطورپرقدرت جلو برود تا مردم عزیزمان درسلامتی، آرامش وسرافرازی زندگی کنند.»
عِرق ملی، حسی که با ما
به گورمیرود
نیلوفرلالانی درابتدای صحبتهایش با اشاره به پیوند عمیق قلبی ایرانیان با وطن میگوید: «ما هرچقدرهم ازایران دور باشیم وکشورعزیزمان را نبینیم، باز هم نمیتوان گفت این عِرق ملی ازدست میرود. این حسی نیست که بخواهد روزی تمام شود. به نظرمن، این حس با من به دنیا آمده وبا من به گورخواهد رفت. این حس وابستگی به کشورم هیچگاه کم رنگ نمیشود ومطمئنم سایر هموطنان خارج ازکشورهم همین احساس را دارند.این روزها بیشترشان نگران کشورشان هستند؛ دوستان وآشنایان همه درالتهاباند وهرکس به سهم خود کاری انجام میدهد.وقتی درتجمعات ضدجنگ شرکت میکردم، بیشترازهر چیزی حس همدلی عمیق با مردم داخل ایران داشتم. اینکه آدم ازدورفقط اخباررا ببیند وکاربزرگی ازدستش برنیاید، بارروانی سنگینی دارد؛ اما درعین حال، یک حس نزدیکی عجیب هم وجود داشت. انگارفاصلههای جغرافیایی اصلا مهم نبود وما ایرانیها هرجای دنیا که باشیم به هم وصلیم. من میتوانم قلبا حس کنم مردمی که زیرسایه تهدید وبمباران هستند چه میکشند. وقتی حال آنها خوب نیست، حال من هم اینجا خوب نیست. شرکت دراین تجمعات، کوچکترین کاری است که میتوانیم برای رساندن صدای مظلومیت کشورمان به گوش دنیا انجام دهیم تا بفهمند آمریکا واسرائیل چه جنایت کثیفی را علیه ملت ما رقم میزنند.»
دربرابرتهدید خارجی باید متحد بود
این بانوی ساکن برلین درادامه برلزوم حفظ اتحاد درشرایط کنونی تاکید کرده ومیگوید:«دراین شرایط بسیارحساس تاریخی، حفظ امنیت وتمامیت ارضی کشورموضوعی است که فراترازاختلافات سیاسی قرارمیگیرد. کاملا طبیعی است که مردم دیدگاههای متفاوتی داشته باشند، اما درمقابل تهدیدهای خارجی و متجاوزان، ما باید یک همبستگی ودغدغه مشترک داشته باشیم. الان اصلا زمان مناسبی برای دعواهای سیاسی واختلافنظرنیست؛ الان وقت دفاع ازکشوردربرابردشمن و زدن مشت محکم بردهان متجاوزاست. چقدر سادهاندیشانه است که کسی بخواهد ازدشمن کمک بگیرد یا فکرکند بیگانگان برای ما کاری میکنند! آنها فقط درپی منافع کثیف خودشان هستند وهرگز به دنبال آبادانی ایران نخواهند بود. یک انسان میتواند همزمان هم منتقد باشد و هم جلوی دشمن ازوطن دفاع کند».
غرب میخواهد صدای ما را خفه کند!
لالانی با انتقاد شدید ازاستانداردهای دوگانه غرب وفضای خفقان در شبکههای اجتماعی میگوید:«رسانههای غربی تا جایی که درتوان داشتند تلاش کردند جلوی صدای حقطلبانه ما را بگیرند تا کشتار وبمباران کشورمان ادامه پیدا کند. اوج این دیکتاتوری را درشبکههای اجتماعی دیدیم؛ من حتی اجازه نداشتم هشتگ توقف جنگ علیه ایران (Stop War on Iran) را درپستها و استوریهایم استفاده کنم. هربارکه این هشتگ را میزدم، اینستاگرام بلافاصله پیام میداد که پست شما حذف شده است! آنها حتی این حق اولیه را ازما گرفتند که به مردم دنیا بگوییم ما خواستارعدم تجاوز به کشورمان هستیم.درتجمعات خارج ازکشورهم همین رویه حاکم است. دولتهای غربی ازما که برای دفاع ازامنیت ایران آمدهایم، حمایتی نمیکنند و درعوض تمامقد پشت سلطنتطلبها ایستادهاند و به آنها مجوزها وامکانات بیشتری میدهند. غرب میخواهد صدای ما را خفه کند تا حقیقت به گوش دنیا نرسد».
صندوق پیامهایم پرازتهدیدهای رکیک است!
این فعال فضای مجازی درباره چالشهای مبارزه رسانهای و میدانی در خارج از کشور میگوید: «ما اینجا درغرب واقعا درتنگنا هستیم. من ماههاست که در شبکههای اجتماعی فعالیت فشردهای دارم تا چهره واقعی جنایات اسرائیل را به مخاطبان خارجیام نشان دهم که خوشبختانه بسیاری ازآنها با دیدن مستندات، با من همعقیده شدند. اما مسیردشواراست؛ ازیک طرف پلتفرمها پستهای ما را پاک میکنند وازطرف دیگر، با گروهی ازسلطنتطلبان مواجهیم که با هیاهو، تصویری دروغین به دنیا مخابره میکنند وطوری وانمود میکنند که انگارمردم ایران خواهان جنگ هستند! این افراد متاسفانه به صورت کاملا احمقانه درحال پیادهسازی سیاستهای موساد واسرائیل هستند وبدون اینکه بفهمند، دارند به کشورشان خیانت میکنند. دیدن این صحنهها در تجمعات و اینستاگرام بهشدت آزاردهنده است. آنها به ما که خواهان صلح و دفاع ازایران هستیم حمله میکنند، فحاشی میکنند؛ صندوق پیامهای من پراز تهدیدهای رکیک ازسوی همین افراد است. ای کاش میشد دنیا صدای واقعی ایرانیانی را بشنود که مخالف جنگ هستند».
فاجعه میناب کجایش کمک به مردم است؟
نیلوفرلالانی دربخش پایانی صحبتهایش با اشاره به کارنامه سیاه متجاوزان میگوید: «رژیم صهیونیستی سالهاست که خون هزاران کودک بیگناه را در غزه میریزد.آمریکای جنایتکاردرسال ۲۰۰۳ به بهانه آوردن دموکراسی به عراق حمله کرد، اما نتیجهاش بمباران، غارت ثروت وآوارگی مردمی بود که هنوزهم دراروپا سرگرداناند. همین سناریوی شوم را درلیبی وسوریه هم پیاده کردند. با دیدن این کارنامه سیاه، چطورعدهای هنوز توهم دارند که آمریکا و اسرائیل میخواهند به مردم ایران کمک کنند؟ آمریکا ورژیم صهیونیستی به خوبی میدانند که ایران رقیبی سرسخت برای آنهاست؛ تمام این جنگافروزیها برای این است که قدرت را ازکشورما بگیرند، اما خوشبختانه بازهم شکست خوردند. اگرکسی هنوزفکرمیکند اینها دلسوز ایران هستند، فقط کافی است به فاجعه مدرسه میناب نگاه کند؛ جایی که بالای ۱65 دانشآموز بیگناه زیر۱۰سال کشته شدند. آیا نام این جنایت هولناک کمک است؟ اینها فقط به دنبال منافع خود و نابودی ایران هستند».
تا آخرین قطره خون پای شما ایستادهایم
خانم لالانی با اشاره به احساس خود نسبت به مردم ایران میگوید: «میخواهم مردم عزیزم بدانند که ما اینجا چقدرازصمیم قلب دوستشان داریم و امنیت آنها بزرگترین دغدغه ماست. من دست تکتک آن کسانی را میبوسم که این روزها دراوج سرما و زیربارش برف، با پرچم ایران در خیابانها ایستادند. فیلمهایی دیدم که با وجود شنیدن صدای بمباران، خیابان را ترک نکردند وشجاعتشان را به رخ کل دنیا کشیدند. به آنها میگویم که ما به شما افتخارمیکنیم وتا آخرین قطره خون برای امنیت کشورمان پای شما ایستادهایم. بزرگترین آرزوی من برای ایران، پیروزی قاطع دراین نبرد است که مطمئنم این اتفاق خواهد افتاد. ایران قدرت خود را به جهانیان دیکته کرده است وآرزو میکنم درآینده هم همینطورپرقدرت جلو برود تا مردم عزیزمان درسلامتی، آرامش وسرافرازی زندگی کنند.»