دستهای خالی و دلهای بیواهمه بختیاریها
آسمان ایران در روز جمعه، آوردگاه اتفاقی ازجنس غیرت وایستادگی بود. وقتی پرنده آهنین متجاوزان درهم شکست وخلبان آن درمحدوده شهرهای بهبهان ودهدشت یعنی مهد شیرمردان و شیرزنان بختیاری فرودآمد، آسمان منطقه شاهد حضوربالگردهای پیشرفته بلکهاوک برای عملیات نجات بود. اما آنچه دراین میان چشمها را خیره کرد خروش غیرت مردمی بود که تاریخشان با تسلیمناپذیری گره خورده است.درمیان هیاهوی این واقعه، دوتصویربه شکلی خیرهکننده پربازدید شد و روح جمعی یک ملت را به تسخیردرآورد. درقاب نخست، مردی جوان ازعشایرغیور، با برنویی بردوش، آسمان را نشانه رفته است. صدای پرهیجان وکودکانه دخترانش درپسزمینه، به این صحنه،روحی حماسی میبخشد. هرانسان عاقلی، وبیش ازهمه خود آن مرد، میداند که گلوله سربی یک تفنگ شکاری توان خراش انداختن برزره فولادین وپیشرفته بالگرد را ندارد؛ اما ماشهای که کشیده میشود، ازروی محاسبات نظامی نیست، بلکه ازعمق قلبی میجوشد که برای وطن میتپد. اوشلیک میکند تا سهم خود را دردفاع ازاین آب و خاک ادا کند؛ شلیک میکند تا خشم یک ملت را برسرقاتلان کودکان معصوم مینابی فریاد بکشد؛ شلیک میکند تا دشمن بداند دراین سرزمین، مردمان با دست خالی اما با دلی بیواهمه میجنگند. اوحداقلیترین شانسش را امتحان میکند.
قاب دوم، شکوهی دیگر ازاین شجاعت را به تصویرمیکشد. پرسنل جانبرکف نیروی انتظامی، با سلاحهای سازمانی خود، به سوی هدف مشابه غولپیکرتیراندازی میکنند. آنها با دانش نظامی خود، بهتر ازهرکسی به بیاثر بودن این شلیکها واقفاند.
آنها میدانند که ایستادن چشمدرچشم هیولایی آسیبناپذیرکه میتواند با یک رگبار، جانشان را بگیرد، چه خطری دارد. با این حال، خطر را به جان میخرند تا حتی کوچکترین شانس را برای وارد کردن آسیبی جزئی به دشمن متجاوز امتحان کنند. این دوصحنه، چکیده بینظیری ازهویت، اصالت وشجاعت دیرینه مردم ایران است؛ ملتی که دربرابر تجاوزبیگانه، هرگز زانوی تسلیم برزمین نمیزند. ازآن کودک پرشورعشایری تا پدر برنوبه دست، و ازآن مامورفداکارانتظامی تا تکتک مردمان این خاک، همگی حلقههای یک زنجیره ناگسستنیاند.
آنها با ایستادگی خود ثابت کردند که معادله دفاع دراین سرزمین، تنها با میزان تجهیزات، تعداد موشکها و بالگردهای مدرن سنجیده نمیشود، بلکه با اراده پولادین انسانهایی تعریف میگردد که با حداقل امکانات مادی، کوهی از شجاعت وغیرت میسازند ودربرابر هرمتجاوزی، چونان کوههای زاگرس مغرور و استوارمیایستند. این رازماندگاری ایران است.