پاسدار همیشگی زبان فارسی
«اولین باری که برای شرکت در جلسه دیدار شاعران با رهبر انقلاب رفته بودم مسئولان برگزاری این مراسم شعرهایی را گزینش کرده بودند و به هر شاعری میگفتند این شعرت را بخوان. بالاخره زمان شعرخوانی رسید و یکی از شاعران در حضور مقام معظم رهبری به موضوع انتخابی بودن شعرها اعتراض کرد و گفت دوست دارد شعر دیگری بخواند که حضرت آقا با لبخند گفتند شعری که دوست داری را بخوان. این شاعر در ادامه شروع به خواندن شعری کرد که در مدح رهبرمان سروده بود. هیچوقت یادم نمیرود، بعد از تمام شدن شعر، آقا با همان عطوفت همیشگی فرمودند: «من همواره تأکید دارم که کسی در مدح بنده شعری نخواند دلیلش هم همین بوده که دوستان برگزارکننده جلسه گفتهاند این شعر را نخوانید.»
جملاتی که خواندید بخشی از گفتوگوی ما با قاسم رفیعا، شاعر و نویسنده خراسانی است که همه ما شعر «بچهمحله امام رضایوم» را که او سروده است، شنیدهایم. به مناسبت چهلمین روز شهادت حضرت آیت ا...خامنهای رهبر معظم انقلاب با این شاعر خراسانی گفتوگو کردهایم.
از دانش ادبی رهبر شهید بارها شگفتزده شدم
قاسم رفیعا در ابتدای این گفتوگو ضمن اشاره به تسلط عمیق رهبر شهید انقلاب در حوزه ادبیات گفت: تسلط رهبر شهیدمان در حوزه ادبیات بسیار عمیق و مثالزدنی بود. بیهیچ تردیدی میگویم که ایشان جزو پرمطالعه ترین مسئولان در حوزه ادبیات بودند، حتی بیشتر از وزیرانی که حوزه مدیریتشان هنر و ادبیات است. ایشان زبان و ادبیات فارسی را یکی از موضوعات مهم و عنصر اتحاد ایرانیان میدانستند.
وی افزود: آنچه بیش از همه برای ما ادبیاتیها به چشم میآید مطالعه دائمی و بهروز ایشان در حوزه ادبیات است. ایشان احساس تعلق خاصی به شعر و ادبیات داشتند. علاوه بر این شرکت در جلسات شعر خراسان در دوران جوانی و ارتباط مداومشان با انجمن فرخ مشهد و مجموعه شاعران خراسانی هم قابلتوجه است.
متأسفانه کتاب هم نمیخوانید
شاعر کتاب «اوسنه» خاطرنشان کرد: چند سال پیش به یکی از سخنرانیهای ایشان در جمع داوران بخش انتخاب کتاب سال دفاع مقدس گوش میکردم. ایشان در میانه این خطاب به حاضران گفتند فلان کتاب را خواندهاید، کسی از میان جمع پاسخ مثبتی نداد. ایشان با لبخند فرمودند که متأسفانه کتاب هم نمیخوانید. این جمله اگرچه ظاهراً یک شوخی ساده به نظر میآید اما در دل خود پندی عمیق دارد آنهم برای کسانی که وظیفه اصلیشان خواندن کتاب است.
رفیعا تصریح کرد: ایشان در بسیاری از جلساتی که با شاعران داشتند همواره به پاسداشت زبان فارسی تأکید میکردند. این تأکید تنها به زبان معیار خلاصه نمیشد و توجه به گویشهای هر منطقه از کشور در فضای شعر را نیز شامل میشد. ایشان تأکید داشتند که ادبیات بومی هر منطقه پایه و اساس ادبیات فارسی است. خلاصه این که بنده احساس میکنم یک پشتیبان بزرگ ادبیات فارسی را از دست دادیم.