ماجرای سوپر گل یک مشهدی در پرتغال
مجید حسینزاده، روزنامهنگار
حسین طیبی از آن دسته بازیکنانی است که درخشش او فقط محدود به مستطیل سبز نمیشود. به جز افتخارات فوتسالیاش که فهرست بلند بالایی دارد، مردمی بودنش هم مانند یک مدال و نگین خوشرنگ بر روی سینهاش میدرخشد. او بارها به موسسات خیریه سر زده، در بازیهای خیرخواهانه شرکت کرده و اخیرا هم با چاپ طرحی از تصاویر شهدای مدرسه میناب روی پیراهن خود با نوشته «به یاد بچههای میناب» با خانواده شهدا همدردی کرد که مورد استقبال کاربران شبکههای اجتماعی قرار گرفت. کاپیتان مشهدی و محبوب تیمملی بعد از پایان مسابقات لیگ برتر که با کسب عنوان آقای گلی برایش به پایان رسید، به تحریریه خراسان آمد تا به سوالات ما پاسخ دهد.
خیلی اتفاقی وارد فوتسال شدم
او در پاسخ به این سوال که آیا شما هم مسیر موفقیت ورزشیتان را از زمین های خاکی شروع کردید، میگوید: «بله، من هم از زمینهای خاکی و از آسفالت محله شروع کردم و خیلی اتفاقی وارد فوتسال شدم. من به واسطه برادرم حمید که در ابومسلم بازی میکرد، رفتم سر تمرینهای ابومسلم. بنابراین خیلی به فوتبال علاقه پیدا کردم. در مقطع نونهالان،نوجوانان و جوانان، برای تیمهای باشگاهی فوتبال در چمن بازی کردم. اما ورودم به فوتسال داستان عجیبی داشت. یک روز با دوستانم برای دورهمی فوتسال بازی میکردیم که مربیهای وقت تیم «علم و ادب» در سالن بودند و بازیام را دیدند. به من پیشنهاد دادند که بیا فوتسال و واقعیتش من گفتم فوتسال را دوست ندارم. پیشنهاد دادند که یک سال فوتسال را شروع کن و اگر خوشت نیامد، دوباره برگرد فوتبال. من بعد از مشورت با حمید، برادرم که گفت برو حالا امتحان کن و رفتم و تا الان که در خدمت شما هستم در فوتسال ماندگار شدم».
دوستان اسپانیاییام پیگیر ایران بودند
او سه سال در لیگ روسیه بازی کرده، ۵ سال غیرت قزاقستان،
۳ سال بنفیکای پرتغال و ۲ سال پالمای اسپانیا. طیبی باتوجه به حمایت اسپانیا از ایران در جنگ رمضان درباره مردم این کشور میگوید: «اسپانیاییها که من در لیگشان بازی کردم، خیلی شبیه مردم ما هستند. آدمهای بسیار خونگرم، بامعرفت، مهماننواز و دوستداشتنی. من آن جا راحت بودم و خیلی از لحاظ احساسی به ما ایرانیها نزدیک بودند. در این جنگ هم دیدید که حمایتشان را از ما نشان دادند و به قول محمدحسین میثاقی «بهشون میرسه که یه میدون به نامشون در ایران بزنیم». در همین روزها هر وقت اینترنتم وصل میشد، دوستان اسپانیاییام پیام میدادند و احوالپرس ما بودند و ابراز میکردند که ما کنار کشورتان هستیم و این برای من خیلی جالب بود».
در 2 ماه اخیر وطنپرستی را از مردم یاد گرفتم
کاپیتان تیمملی فوتسال درباره پوشیدن لباسی به یاد کودکان میناب در مسابقه پایانی لیگ فوتسال میگوید: «من کار خاصی انجام ندادم چون وظیفهام بود این کار را انجام بدهم. آن لباس را پوشیدم تا به یاد شهدای این جنگ به خصوص کودکان مدرسه باشم و اینکه چقدر مظلومانه به شهادت رسیدند این فرشتهها. به شخصه در اتفاقات دو ماه اخیر، از مردم این اتحاد و همدلی را یادگرفتم. اینکه اینقدر کنار کشورشان هستند، اینقدر این کشور را با جان و دل نگه داشتند بنابراین قهرمانهای واقعی ما به نظر من مردم ما هستند که این روزها کنار کشورشان هستند، کف خیابان هستند و نشان میدهند که چقدر ایران را دوست دارند. من آن کار را انجام دادم که بگویم به یاد شهدای کشورم هستم مخصوصاً شهدای مدرسه میناب که نه فقط قلب ما به درد آمد که کل دنیا به این اتفاق واکنش نشان داد».
افتخار میکنم که مشهدی هستم
حسین طیبی درباره مشهدی بودن میگوید: «من همه جا گفتم افتخار میکنم که مشهدی هستم. چه زمانی که خارج از کشور بودم، چه در فضایمجازی و ... حقیقتا این قدر مردم مشهد به من لطف دارند، همه جا گفتم که تمام تلاشم را میکنم که خوشحالشان کنم. در مسابقات همبستگی هم به خبرنگار خراسان گفتم که مردم مشهد در همین دو روز پیش که من یک صحبتی راجع به مشهد در گفتوگو با خراسان کردم، خیلی لطف داشتند و پیام دادند و لازم میدانم از آنها تشکر کنم به خاطر این لطف و محبت همیشگیشان و امیدوارم که توانسته باشم کمی خوشحالشان کرده باشم چون این لطف و محبت جبران نمیشود».
لیاقت فوتسال مشهد بالاتر از این است
زمانی ما در تیمملی فوتسال یک مثلث مشهدی داشتیم؛ حسین طیبی، مهدی جاوید و قدرت بهادری. به همین بهانه از طیبی درباره وضعیت فوتسال در مشهد میپرسم که میگوید: «در گذشته تا امروز، تیمملی فوتسال همیشه بازیکنان مشهدی داشته است. راجع به آینده فوتسال خراسان و مشهد باید کارشناسی صحبت کنیم و الان هم جا دارد به تیم دائمپناه تبریک بگویم بابت اینکه لیگبرتری شدند و به عنوان یک مشهدی خیلی خوشحالم که ما دوباره یک تیم لیگ برتری در فوتسال خواهیم داشت. مشهد شهر پر از امکاناتی است و اگر بخواهد تیمداری کند، خیلی برایش راحت است،تیمی درست کند که راحت قهرمان ایران بشود و نماینده ایران در آسیا باشد. دقیقا نمیدانم از کدام مسئول باید بخواهم که یک نگاهی به ورزش مشهد بیندازد چون این مردم بیشتر از اینها لیاقت این را دارند که نه تنها یک تیم در لیگ برتر که صاحب یک تیم خوب باشند که در کورس قهرمانی حاضر باشد».
کودکان پرتغالی حرکاتم را در کوچه تمرین میکردند
طیبی، گلی در بنفیکا زد که سوپرگل بود و بازتاب بسیاری در رسانههای جهان داشت. در این باره میگوید: «درباره آن گل، جالب است بگویم من در پرتغال از جایی که خانهام بود تا باشگاه که تقریبا 7 تا 8 دقیقه پیاده راه بود، میدیدم که بچهها در کوچه و خیابان این حرکت من را تمرین میکردند. همچنین از بازیکنان بزرگ فوتبال و فوتسال دنیا تا خبرنگارهای حرفهای دنیا ویدئوی آن را در صفحات شان می گذاشتند و دربارهاش نظر میدادند. اما نکته جالبش این بود که آن گل اصلا برای من جذاب نبود چون من آن حرکت را بارها با بچههای هم محلهایام انجام داده بودم و همه آنها هم بلد بودند! اگر آن ویدئو را ببینید، من اصلا خوشحالی نکردم بابت آن گل چون برایم خیلی طبیعی بود و شبیه آن را زیاد زده بودم».
خیلی اتفاقی وارد فوتسال شدم
او در پاسخ به این سوال که آیا شما هم مسیر موفقیت ورزشیتان را از زمین های خاکی شروع کردید، میگوید: «بله، من هم از زمینهای خاکی و از آسفالت محله شروع کردم و خیلی اتفاقی وارد فوتسال شدم. من به واسطه برادرم حمید که در ابومسلم بازی میکرد، رفتم سر تمرینهای ابومسلم. بنابراین خیلی به فوتبال علاقه پیدا کردم. در مقطع نونهالان،نوجوانان و جوانان، برای تیمهای باشگاهی فوتبال در چمن بازی کردم. اما ورودم به فوتسال داستان عجیبی داشت. یک روز با دوستانم برای دورهمی فوتسال بازی میکردیم که مربیهای وقت تیم «علم و ادب» در سالن بودند و بازیام را دیدند. به من پیشنهاد دادند که بیا فوتسال و واقعیتش من گفتم فوتسال را دوست ندارم. پیشنهاد دادند که یک سال فوتسال را شروع کن و اگر خوشت نیامد، دوباره برگرد فوتبال. من بعد از مشورت با حمید، برادرم که گفت برو حالا امتحان کن و رفتم و تا الان که در خدمت شما هستم در فوتسال ماندگار شدم».
دوستان اسپانیاییام پیگیر ایران بودند
او سه سال در لیگ روسیه بازی کرده، ۵ سال غیرت قزاقستان،
۳ سال بنفیکای پرتغال و ۲ سال پالمای اسپانیا. طیبی باتوجه به حمایت اسپانیا از ایران در جنگ رمضان درباره مردم این کشور میگوید: «اسپانیاییها که من در لیگشان بازی کردم، خیلی شبیه مردم ما هستند. آدمهای بسیار خونگرم، بامعرفت، مهماننواز و دوستداشتنی. من آن جا راحت بودم و خیلی از لحاظ احساسی به ما ایرانیها نزدیک بودند. در این جنگ هم دیدید که حمایتشان را از ما نشان دادند و به قول محمدحسین میثاقی «بهشون میرسه که یه میدون به نامشون در ایران بزنیم». در همین روزها هر وقت اینترنتم وصل میشد، دوستان اسپانیاییام پیام میدادند و احوالپرس ما بودند و ابراز میکردند که ما کنار کشورتان هستیم و این برای من خیلی جالب بود».
در 2 ماه اخیر وطنپرستی را از مردم یاد گرفتم
کاپیتان تیمملی فوتسال درباره پوشیدن لباسی به یاد کودکان میناب در مسابقه پایانی لیگ فوتسال میگوید: «من کار خاصی انجام ندادم چون وظیفهام بود این کار را انجام بدهم. آن لباس را پوشیدم تا به یاد شهدای این جنگ به خصوص کودکان مدرسه باشم و اینکه چقدر مظلومانه به شهادت رسیدند این فرشتهها. به شخصه در اتفاقات دو ماه اخیر، از مردم این اتحاد و همدلی را یادگرفتم. اینکه اینقدر کنار کشورشان هستند، اینقدر این کشور را با جان و دل نگه داشتند بنابراین قهرمانهای واقعی ما به نظر من مردم ما هستند که این روزها کنار کشورشان هستند، کف خیابان هستند و نشان میدهند که چقدر ایران را دوست دارند. من آن کار را انجام دادم که بگویم به یاد شهدای کشورم هستم مخصوصاً شهدای مدرسه میناب که نه فقط قلب ما به درد آمد که کل دنیا به این اتفاق واکنش نشان داد».
افتخار میکنم که مشهدی هستم
حسین طیبی درباره مشهدی بودن میگوید: «من همه جا گفتم افتخار میکنم که مشهدی هستم. چه زمانی که خارج از کشور بودم، چه در فضایمجازی و ... حقیقتا این قدر مردم مشهد به من لطف دارند، همه جا گفتم که تمام تلاشم را میکنم که خوشحالشان کنم. در مسابقات همبستگی هم به خبرنگار خراسان گفتم که مردم مشهد در همین دو روز پیش که من یک صحبتی راجع به مشهد در گفتوگو با خراسان کردم، خیلی لطف داشتند و پیام دادند و لازم میدانم از آنها تشکر کنم به خاطر این لطف و محبت همیشگیشان و امیدوارم که توانسته باشم کمی خوشحالشان کرده باشم چون این لطف و محبت جبران نمیشود».
لیاقت فوتسال مشهد بالاتر از این است
زمانی ما در تیمملی فوتسال یک مثلث مشهدی داشتیم؛ حسین طیبی، مهدی جاوید و قدرت بهادری. به همین بهانه از طیبی درباره وضعیت فوتسال در مشهد میپرسم که میگوید: «در گذشته تا امروز، تیمملی فوتسال همیشه بازیکنان مشهدی داشته است. راجع به آینده فوتسال خراسان و مشهد باید کارشناسی صحبت کنیم و الان هم جا دارد به تیم دائمپناه تبریک بگویم بابت اینکه لیگبرتری شدند و به عنوان یک مشهدی خیلی خوشحالم که ما دوباره یک تیم لیگ برتری در فوتسال خواهیم داشت. مشهد شهر پر از امکاناتی است و اگر بخواهد تیمداری کند، خیلی برایش راحت است،تیمی درست کند که راحت قهرمان ایران بشود و نماینده ایران در آسیا باشد. دقیقا نمیدانم از کدام مسئول باید بخواهم که یک نگاهی به ورزش مشهد بیندازد چون این مردم بیشتر از اینها لیاقت این را دارند که نه تنها یک تیم در لیگ برتر که صاحب یک تیم خوب باشند که در کورس قهرمانی حاضر باشد».
کودکان پرتغالی حرکاتم را در کوچه تمرین میکردند
طیبی، گلی در بنفیکا زد که سوپرگل بود و بازتاب بسیاری در رسانههای جهان داشت. در این باره میگوید: «درباره آن گل، جالب است بگویم من در پرتغال از جایی که خانهام بود تا باشگاه که تقریبا 7 تا 8 دقیقه پیاده راه بود، میدیدم که بچهها در کوچه و خیابان این حرکت من را تمرین میکردند. همچنین از بازیکنان بزرگ فوتبال و فوتسال دنیا تا خبرنگارهای حرفهای دنیا ویدئوی آن را در صفحات شان می گذاشتند و دربارهاش نظر میدادند. اما نکته جالبش این بود که آن گل اصلا برای من جذاب نبود چون من آن حرکت را بارها با بچههای هم محلهایام انجام داده بودم و همه آنها هم بلد بودند! اگر آن ویدئو را ببینید، من اصلا خوشحالی نکردم بابت آن گل چون برایم خیلی طبیعی بود و شبیه آن را زیاد زده بودم».