مدیرعامل مرکز آفرینش های آستان قدس در گفت و گو با خراسان از اخلاص و ارادت مرحوم «آینه چیان» معمار کهنه کار حرم رضوی به امام رئوف می‌گوید

عاشقی در میان آینه‌ها

هانیه غلامی

​​​​​​​
ذکر می‎گفت و تکه های آینه را کنار هم می نشاند تا تکه تکه کند، منیت ما را در بارگاه حضرت خورشید. استاد هنر بود و نشان خادم الرضایی بر سینه اش می‎درخشید. سال ها در گوشه گوشه آستان امام مهربانی ها در جایی دور از چشم مردمان، آینه به آینه، عشق را تصویر می‎کرد. دارالولایه، دارالحجه، رواق امام خمینی(ره) و .... روایتگر تصویرسازی عشق استاد آیینه چیان هستند؛ او که نامش با آینه پیوند داشت و آینه ها به برکت دستان هنرمندش بی بها می‎شدند، از فرش به عرش قد می‎کشیدند. هنرمندی که به گفته مدیرعامل مرکز آفرینش‎های آستان قدس رضوی با همه وجود برای آستان مقدس رضوی کار می‎کرد اما حاضر نبود نامی از او برده شود. به گزارش خراسان رضوی، روز گذشته، پیکر مرحوم «محمدناصر آینه‌چیان» مسئول هنری سازمان عمران و توسعه حرم امام رضا(ع) روی دوش زائران تشییع و با حضور آیت ا... احمد مروی تولیت حرم مطهر رضوی در جوار ثامن الحجج(ع) به خاک سپرده شد. به همین مناسبت، در گفت و گو با مدیرعامل مرکز آفرینش‎های آستان قدس رضوی، جویای وجوه شخصیت هنری مرحوم آینه چیان شدیم. 
استاد کم نظیر هنرهای سنتی در معماری
امیرمهدی حکیمی می گوید: مرحوم آینه‌چیان از هنرمندان برجسته دوران معاصر، به‌ویژه پس از انقلاب اسلامی، در حوزه معماری و طراحی‌های وابسته به هنرهای سنتی بودند. ایشان دانش و تجربه گسترده‌ای در حوزه‌های مختلف هنرهای سنتی داشتند و در معماری داخلی، به‌ویژه آینه‌کاری، از استادی کم‌نظیر برخوردار بودند. با خلوص و اخلاص مثال‌زدنی کار می‌کردند و همواره تلاش داشتند دانش و تجربه خود را در خدمت بارگاه منور رضوی قرار دهند. وی ادامه می‎دهد: بخش مهمی از آینه‌کاری رواق امام خمینی(ره) و دیگر فضاهای حرم مطهر، حاصل هنر، تجربه و ذوق ایشان است. مرحوم آینه‌چیان در امتداد مسیر هنرمندانی قرار داشتند که در طول قرن‌ها، هنر خود را خالصانه در خدمت حضرت رضا(ع) قرار داده‌اند. چه در مرمت آثار گذشته و چه در خلق آثار جدید، یاد و نام ایشان در تاریخ هنر آستان قدس رضوی ماندگار خواهد بود.
هنرمندی که از جلوه گری گریزان بود
حکیمی اظهار می‎کند: نکته مهم دیگر درباره ایشان، ارادت ویژه‌شان به حضرت رضا(ع) بود. در عین حال، به‌شدت از مطرح شدن و دیده شدن گریزان بودند. بارها درخواست مصاحبه، گفت‌وگو یا تهیه مستند درباره فعالیت‌هایشان مطرح شد، اما ایشان با فروتنی از این موضوع پرهیز می‌کردند. این روحیه، برای یک هنرمند که ذات هنر او با جلوه و دیده شدن پیوند خورده، بسیار قابل تأمل است. این‎که کسی با همه وجود برای آستان مقدس کار کند، اما حتی نخواهد نام و تصویرش مطرح شود، جز از سر ارادت و اخلاص ویژه قابل تفسیر نیست. برای من نیز این ویژگی ایشان همواره بسیار قابل توجه و ارزشمند بود.