عطر طالبی در مزارع کاشمر پیچید
مهدیان
همزمان با آغاز فصل برداشت طالبی در کاشمر، مزارع این منطقه رنگ و بوی تابستان به خود گرفتهاند و کشاورزان پس از ماهها تلاش، محصولی را برداشت میکنند که سالهاست نام کاشمر را در میان قطبهای تولید طالبی کشور مطرح کرده است. طالبی از جمله محصولات مهم جالیزی کاشمر است که علاوه بر تأمین بخشی از نیاز بازار استان، به دیگر نقاط کشور نیز ارسال میشود. کیفیت مطلوب، طعم شیرین و عطر خاص این محصول موجب شده است طالبی کاشمر در بازارهای مصرف از جایگاه ویژهای برخوردار باشد.
مزایای کشت تونلی
به گزارش خراسان، مدیر جهاد کشاورزی کاشمر با اشاره به آغاز برداشت این محصول گفت: امسال ۵۶۰ هکتار از اراضی شهرستان زیرکشت طالبی رفته و پیشبینی میشود حدود ۲۰ هزار تن محصول از این مزارع برداشت شود. کاظم قربانپور افزود: میانگین برداشت طالبی در شهرستان حدود ۳۵ تن در هر هکتار است و این محصول به دلیل دوره رشد کوتاه و ارزش اقتصادی مناسب، از محصولات مورد توجه کشاورزان منطقه محسوب میشود. وی کاشمر را ابداعکننده کشت تونلی طالبی در کشور دانست و ابراز کرد: استفاده از این روش علاوه بر کاهش بیماریها و آفات، موجب صرفهجویی ۵۵ درصدی در مصرف آب، کنترل علفهای هرز و زودرس شدن محصول شده است. یکی از طالبیکاران کاشمری که بیش از ۱۵سال سابقه کشت طالبی دارد، افزود: امسال وضعیت محصول از نظر کیفیت و شیرینی بسیار خوب است و استفاده از کشت تونلی باعث شده هم مصرف آب کمتر شود و هم محصول زودتر به بازار برسد که برای کشاورز اهمیت زیادی دارد. موسوی با اشاره به مشکلات تولید محصول اظهار کرد: هزینههای کارگری، پلاستیک، کود و حملونقل نسبت به سالهای گذشته افزایش یافته است و انتظار داریم حمایت بیشتری از ما انجام شود تا سود واقعی به کشاورز برسد.
کشاورز دیگر کاشمری نیز معتقد است توسعه روشهای نوین کشت میتواند آینده کشاورزی منطقه را تضمین کند. نخعی با بیان این که به دلیل کمبود آب، ادامه کشاورزی به شیوههای سنتی امکانپذیر نیست، افزود: در سالهای اخیر آموزشهای جهاد کشاورزی و استفاده از کشت تونلی کمک کرده تا با آب کمتر، محصول بیشتری تولید کنیم. این طالبیکار کاشمری یادآور شد: طالبی یکی از محصولات اقتصادی منطقه است و اگر صادرات آن تقویت شود، میتواند درآمد قابل توجهی برای کشاورزان به همراه داشته باشد.
در این زمینه نیز کارشناسان بخش کشاورزی معتقدند حرکت به سمت افزایش بهرهوری، توسعه کشتهای کمآببر و انتقال بخشی از تولیدات جالیزی به محیطهای کنترلشده و گلخانهای، راهکار اصلی پایداری کشاورزی در مناطق خشک و کمآب است.