رانت سازی در دانشگاه ها ممنوع!
سید یحیی عظیمی
دانشگاه ها بر اساس رسالت آموزشی و پژوهشی که دارند موتور حرکت جامعه به سمت توسعه محسوب می شوند. هر جامعه ای آمال و آرزوهای خود را در مسیر رشد و پیشرفت از طریق دانشگاه ها جستوجو می کند. در واقع هرچه دانشگاه ها پویاتر و فعالتر باشند، به همان نسبت جاده ترقی برای جوامع هموارتر و در فرایند آموزش های پویای دانشگاهی شرایط برای تغییر سرنوشت جامعه از هر نظر در عصر تحولات فراهمتر خواهد شد.
امروزه سازمان ها نیز با چالش های بزرگ و گاهی غیرقابل پیش بینی روبهرو هستند و قدرت سازگاری آنها هم با وضعیت هایی که در آن قرار می گیرند بستگی به میزان دانش، علم و پژوهش های دانشگاهی یک کشور دارد و در این میان، هرچه مراکز دانشگاهی در تولید علم به روزتر عمل کنند، به همان میزان انعطاف و تاب آوری سازمان ها در مقابله با مشکلات، آسیب ها، تهدیدها و بحران ها فزونتر خواهد شد. بنابراین با توجه به جایگاه و مرتبه فاخری که دانشگاه ها در توسعه هر کشوری دارند، سوال اساسی این است اگر دانشگاه ها دچار آسیب رانت سازی شوند، تکلیف چیست؟ و چه بلایی بر سر یک جامعه خواهد آمد؟ در باتلاق رانت خیزی، مسئول عقب ماندگی یک کشور، چه کسانی خواهند بود؟ آیا اعتبار کرسی های بلند استادی در اذهان عمومی بر باد نخواهد رفت؟ آیا از جامعه ای که نظام دانشگاهی اش دچار ویروس رانت سازی شود، می توان انتظار پیشرفت داشت؟ آیا ارزش کسب علم و پژوهش در چنین جامعهای فرونخواهد ریخت؟ اما قصه از چه قراری است که نگارنده این سطور دچار نگرانی شده است و به عنوان یک
روزنامه نگار و مدرس دانشگاه به شدت از رانتی شدن فضای دانشگاه ها در عصر دانایی،احساس ناخوشایندی می کند؟ راستش امسال هم مثل سال های گذشته درخواست رشته ها در مراکز علمی کاربردی برای پذیرش دانشجو در سال تحصیلی جدید در سامانه مربوط ثبت شد، ولی زمان ثبت نام دانشجویان، به صورت غیرقابل تصوری تعدادی از رشته های مورد تقاضا از دفترچه سنجش حذف شد و این در حالی بود که درخواست اولیه آن در سامانه گسترش ثبت و توسط دانشگاه جامع علمی کاربردی تایید شده بود و بر همین اساس طبق روال، تبلیغات درباره رشته ها برای جذب دانشجو انجام شد و متقاضیان زیادی در فهرست انتظار ثبت نام قرار گرفتند. اما بدون اطلاع قبلی پس از انتشار دفترچه سازمان سنجش ،مشخص شد که تعدادی از رشته ها از فهرست خارج شده است!با این اتفاق غیرمترقبه! ناخودآگاه به یاد ادغام دانشگاه پیام نور که خود یک ظرفیت بسیار بزرگ دانشگاهی در کشور است،افتادم. البته فعلا این روند متوقف شده و زور برخی ها هم تا به حال به دانشگاه آزاد نرسیده است ! اما به نظر می رسد که گرفتن چند رشته در گام اول از مراکز علمی کاربردی در شرایط فعلی کشور که اذهان متوجه دفع خطر جنگ و تحریم است، کار چندان سختی نباشد! واقعا، آیا عده ای شرایط مجازی شدن دانشگاه ها را فرصت مناسبی می دانند تا بستر سوق دادن دانشجویان را به سمت موسسات غیرانتفاعی دانشگاهی فراهم کنند؟ موسساتی که شرط عضو هیئت علمی بودن برای تشکیل آن ها قید شده است.یعنی،غیر از اعضای هیئت علمی ولو این که افراد علامه دهر هم باشند نمی توانند دانشگاه غیرانتفاعی تاسیس کنند! آیا این قید خاص! شرایط ویژه ای را برای گروهی در نظام آموزشی عالی فراهم نکرده است؟ راستی! قانون منع مداخله کارمندان دولت در معاملات دولتی و کشور برای چه کسانی وضع شده است؟
آیا به نظر شما نباید نسبت به حذف شدن برخی رشته ها که به نظر می رسد یک جوری صورت گرفته است، شک کرد؟حالا!تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.