از جنگ در آستانه تا دشمنِ علاقه‌مندِ مردد
مهدی محمدی
دشمن در «صبر عملیاتی» فرو رفته تا از میان سناریوهای متعدد، مؤثرترین و کم‌هزینه‌ترین را انتخاب کند. اما این صبر نه از سر احتیاط، که از سر درماندگی است. دشمن گمان می‌کند وضعیت استاتیک است؛ حال آنکه معادلات میدان پویا و متغیرند. با این اوصاف می توان پیش بینی کرد که جنگ شروع خواهد شد. از طرفی دشمن علاقه‌مند است؛ اما دو پرسش بنیادین ذهن ترامپ را درگیر کرده است. اولی این که او نیاز دارد بداند چه شکلی از درگیری در انتخابات میان‌دوره‌ای به او کمک می‌کند؟ و از همه مهمتر چگونه این جنگ را به شکست سوم تبدیل نکند؟
انتخابات میان‌دوره‌ای، محدودیت نظامی و فشار نتانیاهو؛ گره های کور ترامپ: نظرسنجی‌ها از عقب‌افتادن جمهوری‌خواهان در ۴ ایالت از ۵ ایالت سنتی جمهوری خواهان خبر می‌دهند: تگزاس، آلاسکا، اوهایو و کانزاس.
ترامپ می داند که اگر یک مجلس را ببازد (احتمالا مجلس نمایندگان) استیضاح در انتظار اوست و اگر هر دو مجلس را ببازد حتی کار برای او بسیار سخت‌تر هم خواهد شد.
از طرف دیگر محدودیت های تسلیحاتی همچنان پیش روی هرگونه اقدام نظامی ارتش آمریکا قرار دارند. آمریکایی‌ها بخش عظیمی از ذخایر موشکی خود را مصرف کرده‌اند. معنایش روشن است: اگر هم بخواهند ضربه بزنند، نمی‌توانند طولانی بجنگند. اما ایران با علم به محدودیت های طرف مقابل اجازه نخواهد داد که هیچ نبردی کوتاه باشد!نتانیاهو در سازمان ملل گفت: «پارس‌ها، بابلی‌ها و مصری‌ها خاموش شدند؛ آن‌ها که ماندند یهودیان بودند.» لابی یهودی با تمام قدرت تلاش می‌کند ترامپ را به درگیری با ایران بکشاند؛ اگر قبل از انتخابات نشد، بعد از انتخابات این کار را خواهد کرد.
تنگه هرمز؛ معادله‌ای که دشمن را زمین‌گیر می‌کند: شلیک‌های ایران به سمت نفتکش های متخلف مؤثرتر و ادامه‌دارتر شده است. اگر آلودگی نفتی رخ دهد، آب‌شیرین‌کن‌های قطر، عمان، کویت و عربستان از کار خواهند افتاد!
عراق؛ مقاومت اجتماعی و مذهبی: محاصره فرودگاه نجف برداشته شد و نمودار محاصره هوایی در قوس نزول قرار دارد. کشورها فهمیدند ایران کشوری نیست که بخواهند این‌گونه با او رفتار کنند.
صحنه امنیتی؛ غافلگیری بعدی از درون؟: ممکن است غافلگیری بعدی، یک غافلگیری امنیتی باشد. ممکن است از داخل کشور با آن مواجه شویم. مهم‌ترین عامل کنترل وضعیت امنیتی، خود مردم هستند. آگاهی، هوشمندی، صبر و همکاری مردم، سرمایه اصلی ماست.
دشمن تلاش می‌کند وقایع روزمره را به نقطه آغاز آشوب تبدیل کند: «مدیریت آنات و لحظات» در لحظه‌ای که آشوب شروع شود، دشمن به اسم حمایت از اعتراضات، حملات هوایی خود را شروع خواهد کرد. این بار فاصله‌ای بین آشوب و جنگ نخواهد بود!
گروه‌هایی با ظاهر انقلابی تحریک می‌شوند تا در مقابل نهادها تجمع کنند. هر حرکتی که فضا را هیجانی کند و بستری برای استفاده دشمن فراهم آورد، به هر اسم و عنوان، خطرناک و خیانت‌بار است.
مذاکره؛ ابزار، نه تسلیم: مذاکره می‌کنیم و مذاکرات جدی است. اما نه به معنای تسلیم، نه به معنای فریب خوردن. مذاکره ابزاری برای تبدیل دستاوردهای نظامی به دستاوردهای سیاسی ماندگار است. از طرفی وضعیت بسیار شکننده است. ایران برای بدترین سناریوها آماده می شود. هیچ خوش‌بینی به فضای آینده وجود ندارد و سبد گزینه‌های ایران برای پاسخ به دشمن غنی است.
نتیجه: حفظ آرامش، کلیدی‌ترین عنصر امنیت ملی امروز ایران است. به هیچ بهانه‌ای هیچ‌کس حق ندارد آن را مخدوش کند. هرکس این کار را بکند، شریک دشمن است. جامعه یک قدم از مسئولان هم جلوتر است؛ مردم خودشان حواسشان جمع است. مردم اگر مورد مشکوکی ببینند، تماس می گیرند و به نهادهای اطلاعاتی خبر می دهند. گاهی از یک داده کوچک، تیمی تروریستی که برای قتل‌عام ده‌ها یا صدها نفر وارد شده، شناسایی می‌شود. امروز به صبر، آرامش، تحمل و اعتماد نیاز داریم. به دوری از سیاست‌ورزی و تجمع حول امر ملی نیاز داریم.