هفته سرنوشت‌ساز و ابتکار عمل
مهدی محمدی
از حیث استراتژیک و عملیاتی در «لحظه صفر» هستیم؛ داده‌ها و تحلیل اطلاعاتی احتمال وقوع تحول را تأیید می‌کنند. مسئله این است: چه کسی ابتکار عمل را می‌گیرد و تا پایان درگیری حفظ می‌کند؟
ضابطه جنگ آینده، بیش از اراده ترامپ یا شرایط منطقه، ذهن نتانیاهو است؛ او نجات از بحران سیاسی را در تشدید وضعیت می‌بیند و زمان درگیری را با اثرش بر انتخابات ۵ آبان می‌سنجد. ترامپ نیز میان ادامه جنگ و مخالفت اکثریت آمریکا، یا توقف و پذیرش شکست، گرفتار است و بازی را به نتانیاهو واگذار کرده است.
احتمال تحولات کلیدی در هفته آینده بالاست؛ هرچند قطعی نیست. دشمن می‌پرسد آیا به اهدافش می‌رسد، از شکست عملیات در لحظه نخست جلوگیری می‌کند و با چه واکنشی مواجه می‌شود؟ مسئله، زمان و شیوه آغاز درگیری است. دشمن کپی ناقص جنگ‌های ۱۲ و ۴۰روزه را می‌خواهد و به کاهش تاب‌آوری افکار عمومی و اختلافات داخلی امید بسته؛ اما ما اجازه تکرار گذشته را نمی‌دهیم.
راهبرد ما جنگ نامتقارن، تهاجمی و فیصله‌بخش است: حمله غافلگیرانه به نقاط قوت و حمله مستمر به نقاط ضعف، برای مختل‌کردن محاسبات دشمن و گرفتن ابتکار عمل. باید به استراتژی دشمن حمله کنیم و متفاوت وارد درگیری و از آن خارج شویم.
دشمن جنگ کوتاه و پرشدت می‌خواهد؛ اما جنگ محدود نخواهد ماند. در هرمز، عملیات مشترک نیروی دریایی و هوافضا، افزایش شدت شلیک‌ها، موشک‌های قوی‌تر، اصابت و غرق‌شدن کشتی‌های بزرگ و مین‌گذاری با فناوری جدید، دسترسی دشمن به نفت را کاهش می‌دهد.
برنت 117 دلار و نفت فیزیکی دست‌کم ۳۰ دلار گران‌تر معامله می‌شود. راهبرد نظامی برای بازکردن هرمز وجود ندارد؛ ایران بر آن تسلط جغرافیایی دارد. جست‌وجوی آمریکا برای موشک‌های نقطه‌زن و دوربرد نیز اعترافی پنهان است: آسمان ایران با پدافند بومی، آن‌قدر که تصور می‌کردند باز نیست.
تعابیر نتانیاهو و ترامپ، جنگ را برای ایران موجودیتی می‌کند. پاسخ، ورود به «خط قرمز صفر» است: وقتی هدف دیده می‌شود، ضابطه موفقیت در شلیک است. طرح نابودی ایران، حمله را به‌سمت دکترین نابودی رژیم اسرائیل می‌برد؛ یا ما می‌مانیم، چنان‌که هزاران سال مانده‌ایم، یا آن ها باید بروند.
در آستانه سومین جنگ دو سال، متهم‌کردن رقبای داخلی تحمل‌پذیر نیست؛ تحریف‌کنندگان میدان، همکاران دشمن‌اند. رهبری شروط مذاکره را تعیین کرده‌اند. دعوای داخلی نداریم، اما مقابل بحران‌آفرینی بی‌تفاوت نمی‌مانیم.
درس‌ها را گرفته‌ایم و تدارک دیده‌ایم؛ اکنون زمان اجرای آموخته‌هاست. همین ساعت‌ها روشن می‌کند ابتکار عمل با کیست. جمهوری اسلامی با برنامه و ارزیابی جدید وارد درگیری می‌شود؛ دشمن تکرار گذشته را می‌خواهد، ما اجازه نمی‌دهیم.
ضابطه جنگ آینده، بیش از اراده ترامپ یا شرایط منطقه، ذهن نتانیاهو است؛ او نجات از بحران سیاسی را در تشدید وضعیت می‌بیند و زمان درگیری را با اثرش بر انتخابات ۵ آبان می‌سنجد. ترامپ نیز میان ادامه جنگ و مخالفت اکثریت آمریکا، یا توقف و پذیرش شکست، گرفتار است و بازی را به نتانیاهو واگذار کرده است.
احتمال تحولات کلیدی در هفته آینده بالاست؛ هرچند قطعی نیست. دشمن می‌پرسد آیا به اهدافش می‌رسد، از شکست عملیات در لحظه نخست جلوگیری می‌کند و با چه واکنشی مواجه می‌شود؟ مسئله، زمان و شیوه آغاز درگیری است. دشمن کپی ناقص جنگ‌های ۱۲ و ۴۰روزه را می‌خواهد و به کاهش تاب‌آوری افکار عمومی و اختلافات داخلی امید بسته؛ اما ما اجازه تکرار گذشته را نمی‌دهیم.
راهبرد ما جنگ نامتقارن، تهاجمی و فیصله‌بخش است: حمله غافلگیرانه به نقاط قوت و حمله مستمر به نقاط ضعف، برای مختل‌کردن محاسبات دشمن و گرفتن ابتکار عمل. باید به استراتژی دشمن حمله کنیم و متفاوت وارد درگیری و از آن خارج شویم.
دشمن جنگ کوتاه و پرشدت می‌خواهد؛ اما جنگ محدود نخواهد ماند. در هرمز، عملیات مشترک نیروی دریایی و هوافضا، افزایش شدت شلیک‌ها، موشک‌های قوی‌تر، اصابت و غرق‌شدن کشتی‌های بزرگ و مین‌گذاری با فناوری جدید، دسترسی دشمن به نفت را کاهش می‌دهد.
برنت 117 دلار و نفت فیزیکی دست‌کم ۳۰ دلار گران‌تر معامله می‌شود. راهبرد نظامی برای بازکردن هرمز وجود ندارد؛ ایران بر آن تسلط جغرافیایی دارد. جست‌وجوی آمریکا برای موشک‌های نقطه‌زن و دوربرد نیز اعترافی پنهان است: آسمان ایران با پدافند بومی، آن‌قدر که تصور می‌کردند باز نیست.
تعابیر نتانیاهو و ترامپ، جنگ را برای ایران موجودیتی می‌کند. پاسخ، ورود به «خط قرمز صفر» است: وقتی هدف دیده می‌شود، ضابطه موفقیت در شلیک است. طرح نابودی ایران، حمله را به‌سمت دکترین نابودی رژیم اسرائیل می‌برد؛ یا ما می‌مانیم، چنان‌که هزاران سال مانده‌ایم، یا آن ها باید بروند.
در آستانه سومین جنگ دو سال، متهم‌کردن رقبای داخلی تحمل‌پذیر نیست؛ تحریف‌کنندگان میدان، همکاران دشمن‌اند. رهبری شروط مذاکره را تعیین کرده‌اند. دعوای داخلی نداریم، اما مقابل بحران‌آفرینی بی‌تفاوت نمی‌مانیم.
درس‌ها را گرفته‌ایم و تدارک دیده‌ایم؛ اکنون زمان اجرای آموخته‌هاست. همین ساعت‌ها روشن می‌کند ابتکار عمل با کیست. جمهوری اسلامی با برنامه و ارزیابی جدید وارد درگیری می‌شود؛ دشمن تکرار گذشته را می‌خواهد، ما اجازه نمی‌دهیم.