گفت وشنود با قاضی جدید
مصطفی قاسمیان
یکی از معدود برندهای سریالی تلویزیون که در 4-5 سال اخیر خلق شده و به بیننده قابل توجهی دست پیدا کرده، «آقای قاضی» است که برای نخستین بار در تابستان 1401 روی آنتن رفت و حالا در فصل سوم، با تغییر بازیگر نقش اصلی مواجه شده. این اثر که در دو فصل نخست از حضور بهزاد خلج به عنوان بازیگر اصلی استفاده می‌کرد، حالا در فصل «آقای قاضی: قاضی بیگی»، مهدی بهرام‌بیگی را به عنوان هنرپیشه نقش اصلی دارد. او که پیش از این در «کلینیک رویا» بازی کرده بود، در فصل تازه این مجموعه بازیگر اصلی است و نقش «قاضی بیگی» را ایفا می‌کند. به مناسبت پخش این اثر، با بهرام‌بیگی گفت‌وگویی داشتیم که در ادامه می‌خوانید.
حدود 3-4 ماه از شروع پخش فصل سوم «آقای قاضی» می‌گذرد. در این مدت بازخورد مخاطبان چگونه بود؟
واقعاً مثبت بوده است. من حس خوبی گرفته‌ام و فکر می‌کنم این کار واقعاً عجیب و دلنشین است؛ هم به دلیل جنس درام آن و هم به این دلیل که همه مردم به نوعی با پرونده‌های حقوقی و قضایی درگیر بوده‌اند یا هستند و هر کس ذهنیت و قصه‌ای در این زمینه دارد. بنابراین جدا از بحث آموزش، همذات‌پنداری زیادی با قصه‌ها شکل می‌گیرد. البته این صرفا توانایی من نبوده و خالق این اثر و ایده جالب آن، آقای مهرگان کارگردان و پدیدآورنده کار است.
شما جایگزین بهزاد خلج شدید که الان دیگر تقریباً یک ستاره سینماست. پذیرش این پیشنهاد برای شما تصمیم آسانی بود؟
من با هیجان و شادی کامل از این موضوع استقبال کردم. بازیگر باید هر چالشی را که سر راهش هست بپذیرد و از عهده‌اش بربیاید. من هم دوست داشتم این چالش را داشته باشم و توانایی خودم را محک بزنم، اما اصلی‌ترین مسئله، اعتماد صد درصدی به کارگردان و راهنمایی‌های ایشان بود. شاید از روز اول برای من جای سؤال داشت، اما وقتی با راهنمایی‌ها و تمرینات ایشان از عهده موضوع برآمدم، متوجه شدم دلایلی داشته‌اند.
برای این که به کاراکتر نزدیک شوید، چه کار کردید؟ چه قبل از تولید و چه در طول تصویربرداری؟
بازیگری برای خلق اثر روش‌های متفاوتی دارد؛ تحقیقات میدانی، مطالعات، الگوبرداری، توجه دقیق به راهنمایی‌های کارگردان و ایجاد تغییراتی که ایشان می‌خواهد. همه این‌ها با هم جمع می‌شود. برای این نقش، همراه با نویسندگان به دلیل ارتباط با قوه قضاییه، چند دادگاه رفتیم و مشاهدات میدانی داشتیم. با نویسنده و تیم کارگردانی هم صحبت کردیم.
بخشی هم به تجربیات زیستی خودم برمی‌گردد. من خودم چالش پرونده و دادگاه نداشته‌ام، ولی در اطرافیان کم نبوده‌اند.
در اغلب سریال‌ها، معمولاً یک کارگردان وجود دارد، اما این جا شما بازیگر ثابت هستید و چند کارگردان دارید. کار با چند کارگردان سخت نیست؟
خیلی لذت‌بخش است و جهان‌بینی آقای مهرگان این لذت را بین همه پخش می‌کند. ایشان اشاره کرده‌اند که صندلی آقای قاضی مختص یک بازیگر و یک فرد نیست و حقیقتاً همین‌طور است. من تا همین تعداد قسمتی که ضبط کرده‌ایم، کیف کردم از این که این لذت با من تقسیم شد و امیدوارم این لذت نصیب خیلی‌ها شود. در پاسخ به سوال شما باید بگویم به هر حال متن یک چارچوب می‌دهد و این طور نیست که بگوییم کارگردان، چه خانم ابراهیمی و چه آقای مهدوی و چه خود آقای مهرگان سلیقه‌ای عمل کرده‌اند. چهارچوب وجود دارد و در آن، خلاقیت‌ها اعمال می‌شود.
«کلینیک رویا» سریال قبلی شما کمدی بود و این اثر یک درام است. کمدی بهتر است یا درام؟
شخصیت آقای قاضی جدی‌تر است و شوخی‌ها بیشتر از جنس سوپرایز شدن در موقعیت جدی است. مثلاً «آسترکی» می آید و چیزی آبکی می گوید که در فضای جدی دادگاه و رسمیتی که وجود دارد نمی‌گنجد.
در این اثر هر قسمت با تعداد زیادی بازیگر همبازی شدید و اگرچه جایگاه شما کمی از بقیه جداست و با خیلی از آن‌ها ارتباط نزدیک و رودررو ندارید، ولی در قاب تصویر با تعداد زیادی بازیگر دیده می‌شوید. این وضعیت سخت و عجیب نبود؟
در «کلینیک رویا» شخصیت‌ها از قبل تمرین شده و قالبشان مشخص بود. اینجا هم چالش‌هایی وجود دارد و ما به عنوان بازیگر یاد گرفته‌ایم تشنه مقابله با این چالش‌ها باشیم. نظرات و راهنمایی‌های آقای مهرگان در هر اپیزود، درباره هر قصه و هر شخصیتی که مقابل هم قرار می‌گیرند، به من کمک می‌کرد که از چالش آن اپیزود بربیایم. بازیگرهایی که در هر اپیزود حضور داشتند، هر کدام توانایی متفاوتی داشتند. باید از عهده این فضای دادگاه و اجرای تئاترگونه برمی‌آمدیم و این را مدیون راهنمایی آقای مهرگان هستم. یادم است اپیزودی بود که با کلیت قصه چالش داشتیم و با گفتن یک جمله، گره باز شد و قصه جلو رفت.
چون فرمودید آقای مهرگان می‌خواهد این شانس را به بقیه هم بدهد، این روند ادامه دارد؟
به نظرم می‌رسد «آقای قاضی» سریالی است که می‌تواند دهه‌ها ادامه داشته باشد.
مثل «پرستاران».
فکر می‌کنم مادامی که مردمی وجود دارند و گرفتاری‌هایی دارند که به دادگاه کشیده می‌شود، قصه‌های جدید و آدم‌های جدید می‌توانند سریال را زنده نگه دارند.
الان ضبط‌تان تمام شده است؟
فعلاً تمام است و می‌دانم تیم نویسندگی و پژوهشی در حال کار برای فصل چهارم هستند و هنوز به مرحله تمرین نرسیده‌ایم.
حدود 3-4 ماه از شروع پخش فصل سوم «آقای قاضی» می‌گذرد. در این مدت بازخورد مخاطبان چگونه بود؟
واقعاً مثبت بوده است. من حس خوبی گرفته‌ام و فکر می‌کنم این کار واقعاً عجیب و دلنشین است؛ هم به دلیل جنس درام آن و هم به این دلیل که همه مردم به نوعی با پرونده‌های حقوقی و قضایی درگیر بوده‌اند یا هستند و هر کس ذهنیت و قصه‌ای در این زمینه دارد. بنابراین جدا از بحث آموزش، همذات‌پنداری زیادی با قصه‌ها شکل می‌گیرد. البته این صرفا توانایی من نبوده و خالق این اثر و ایده جالب آن، آقای مهرگان کارگردان و پدیدآورنده کار است.
شما جایگزین بهزاد خلج شدید که الان دیگر تقریباً یک ستاره سینماست. پذیرش این پیشنهاد برای شما تصمیم آسانی بود؟
من با هیجان و شادی کامل از این موضوع استقبال کردم. بازیگر باید هر چالشی را که سر راهش هست بپذیرد و از عهده‌اش بربیاید. من هم دوست داشتم این چالش را داشته باشم و توانایی خودم را محک بزنم، اما اصلی‌ترین مسئله، اعتماد صد درصدی به کارگردان و راهنمایی‌های ایشان بود. شاید از روز اول برای من جای سؤال داشت، اما وقتی با راهنمایی‌ها و تمرینات ایشان از عهده موضوع برآمدم، متوجه شدم دلایلی داشته‌اند.
برای این که به کاراکتر نزدیک شوید، چه کار کردید؟ چه قبل از تولید و چه در طول تصویربرداری؟
بازیگری برای خلق اثر روش‌های متفاوتی دارد؛ تحقیقات میدانی، مطالعات، الگوبرداری، توجه دقیق به راهنمایی‌های کارگردان و ایجاد تغییراتی که ایشان می‌خواهد. همه این‌ها با هم جمع می‌شود. برای این نقش، همراه با نویسندگان به دلیل ارتباط با قوه قضاییه، چند دادگاه رفتیم و مشاهدات میدانی داشتیم. با نویسنده و تیم کارگردانی هم صحبت کردیم.
بخشی هم به تجربیات زیستی خودم برمی‌گردد. من خودم چالش پرونده و دادگاه نداشته‌ام، ولی در اطرافیان کم نبوده‌اند.
در اغلب سریال‌ها، معمولاً یک کارگردان وجود دارد، اما این جا شما بازیگر ثابت هستید و چند کارگردان دارید. کار با چند کارگردان سخت نیست؟
خیلی لذت‌بخش است و جهان‌بینی آقای مهرگان این لذت را بین همه پخش می‌کند. ایشان اشاره کرده‌اند که صندلی آقای قاضی مختص یک بازیگر و یک فرد نیست و حقیقتاً همین‌طور است. من تا همین تعداد قسمتی که ضبط کرده‌ایم، کیف کردم از این که این لذت با من تقسیم شد و امیدوارم این لذت نصیب خیلی‌ها شود. در پاسخ به سوال شما باید بگویم به هر حال متن یک چارچوب می‌دهد و این طور نیست که بگوییم کارگردان، چه خانم ابراهیمی و چه آقای مهدوی و چه خود آقای مهرگان سلیقه‌ای عمل کرده‌اند. چهارچوب وجود دارد و در آن، خلاقیت‌ها اعمال می‌شود.
«کلینیک رویا» سریال قبلی شما کمدی بود و این اثر یک درام است. کمدی بهتر است یا درام؟
شخصیت آقای قاضی جدی‌تر است و شوخی‌ها بیشتر از جنس سوپرایز شدن در موقعیت جدی است. مثلاً «آسترکی» می آید و چیزی آبکی می گوید که در فضای جدی دادگاه و رسمیتی که وجود دارد نمی‌گنجد.
در این اثر هر قسمت با تعداد زیادی بازیگر همبازی شدید و اگرچه جایگاه شما کمی از بقیه جداست و با خیلی از آن‌ها ارتباط نزدیک و رودررو ندارید، ولی در قاب تصویر با تعداد زیادی بازیگر دیده می‌شوید. این وضعیت سخت و عجیب نبود؟
در «کلینیک رویا» شخصیت‌ها از قبل تمرین شده و قالبشان مشخص بود. اینجا هم چالش‌هایی وجود دارد و ما به عنوان بازیگر یاد گرفته‌ایم تشنه مقابله با این چالش‌ها باشیم. نظرات و راهنمایی‌های آقای مهرگان در هر اپیزود، درباره هر قصه و هر شخصیتی که مقابل هم قرار می‌گیرند، به من کمک می‌کرد که از چالش آن اپیزود بربیایم. بازیگرهایی که در هر اپیزود حضور داشتند، هر کدام توانایی متفاوتی داشتند. باید از عهده این فضای دادگاه و اجرای تئاترگونه برمی‌آمدیم و این را مدیون راهنمایی آقای مهرگان هستم. یادم است اپیزودی بود که با کلیت قصه چالش داشتیم و با گفتن یک جمله، گره باز شد و قصه جلو رفت.
چون فرمودید آقای مهرگان می‌خواهد این شانس را به بقیه هم بدهد، این روند ادامه دارد؟
به نظرم می‌رسد «آقای قاضی» سریالی است که می‌تواند دهه‌ها ادامه داشته باشد.
مثل «پرستاران».
فکر می‌کنم مادامی که مردمی وجود دارند و گرفتاری‌هایی دارند که به دادگاه کشیده می‌شود، قصه‌های جدید و آدم‌های جدید می‌توانند سریال را زنده نگه دارند.
الان ضبط‌تان تمام شده است؟
فعلاً تمام است و می‌دانم تیم نویسندگی و پژوهشی در حال کار برای فصل چهارم هستند و هنوز به مرحله تمرین نرسیده‌ایم.