سرخ‌ها در صدر ضعیف‌کش‌ترین‌ها
شایان اله آبادی
پرسپولیس در فصل جاری اگرچه از نظر تعداد امتیازات و جایگاه جدولی همچنان یکی از مدعیان اصلی به شمار می‌رود، اما بررسی دقیق‌تر نتایج این تیم، واقعیت متفاوتی را نشان می‌دهد. سرخ‌پوشان در ۱۲ مسابقه خود هفت پیروزی به دست آورده‌اند که نکته عجیب آن، کسب تمام این بردها مقابل تیم‌های رده دوازدهم و پایین‌تر جدول است. در سوی مقابل، پرسپولیس برابر رقبای قدرتمندتر نه‌تنها در کسب پیروزی ناکام بوده، بلکه از نظر کیفیت فوتبال هم نشانه‌های نگران‌کننده‌ای داشته است. آمار ۱۸ گل زده مقابل تیم‌های ضعیف‌تر و تنها دو گل در پنج مسابقه دشوارتر، به‌خوبی این تناقض را نشان می‌دهد. مهدی تارتار که با ارزش‌ترین تیم لیگ را در اختیار دارد، هنوز نتوانسته پرسپولیس را در قامت یک مدعی روانه مستطیل سبز کند و حالا این سؤال جدی مطرح است که آیا سرخ‌ها فقط بلدند تیم‌های ضعیف‌تر را شکست دهند؟
7 برد، فقط برابر پایین‌جدولی‌ها
نگاهی به هفت پیروزی پرسپولیس در فصل جاری، نکته جالبی را آشکار می‌کند. شمس‌آذر رده هفدهمی، استقلال خوزستان رده سیزدهمی، ملوان رده پانزدهمی، ذوب‌آهن رده چهاردهمی، نفت آبادان رده شانزدهمی، مس شهر بابک رده هجدهمی و نساجی رده دوازدهمی، هفت تیمی هستند که سرخ‌پوشان موفق به شکست آن‌ها شده‌اند. در واقع تمام بردهای پرسپولیس مقابل تیم‌هایی به دست آمده که در نیمه پایین جدول حضور دارند و حتی پنج تیم از این هفت حریف هم جزو کم‌ارزش‌ترین تیم‌های لیگ محسوب می‌شوند. موضوع زمانی جالب‌تر می‌شود که به آمار گلزنی نگاه کنیم. پرسپولیس از مجموع ۲۰ گل خود در لیگ، ۱۸ گل را مقابل همین تیم‌های ضعیف‌تر به ثمر رسانده و سهم پنج مسابقه دشوارتر تنها دو گل بوده است. این آمار نشان می‌دهد خط حمله‌ای که از آن به‌عنوان یکی از نقاط قوت پرسپولیس یاد می‌شود، در مواجهه با رقبای جدی هنوز کارایی لازم را ندارد. در این بین، البته علیپور که بهترین گلزن سرخ‌هاست و این فصل به دومین گلزن تاریخ پرسپولیس تبدیل شد هم درخشش اش معطوف به تقابل با تیم‌های ضعیف بوده. او برابر استقلال خوزستان یک گل و دو پاس گل داده، در بازی با ذوب‌آهن هم یک گل و یک پاس گل و برابر ملوان و نفت آبادان یک گل زده است. اما حالا ۵ بازی است که خاموش بوده! عملکردی که تصور می‌شد به این شکل باشد؛ چراکه علیپور سال پیش هم ابتدای لیگ گل‌هایش را زد و بعد از آن، ۱۶ بازی پشت سر هم در جریان بازی گلی نزد. همین افت عجیب باعث شده تأثیرگذارترین بازیکن پرسپولیس در فصل پیش و این فصل زیر تیغ انتقاد هواداران قرار بگیرد.
خط حمله خاموش مقابل بزرگان
دو تساوی مقابل استقلال و خیبر و سه شکست برابر فجرسپاسی، فولاد و تراکتور، کارنامه پرسپولیس در پنج مسابقه دشوارتر فصل را تشکیل می‌دهد. نکته قابل توجه این که سرخ‌پوشان در هیچ‌یک از این مسابقات نتوانسته‌اند به پیروزی برسند و حاصل پنج تقابل برای آن‌ها تنها دو گل زده بوده است. چنین آماری برای تیمی که سودای قهرمانی دارد اصلا جالب نیست. پرسپولیس هنوز به آن ثبات تاکتیکی مورد انتظار نرسیده و در بازی‌های بزرگ، بیشتر از آنکه یک تیم مدعی و برنامه‌دار باشد، تیمی آشفته و سردرگم به نظر می‌رسد. شاگردان تارتار مقابل حریفان قدرتمند، در خلق موقعیت، گلزنی و حتی مدیریت جریان مسابقه با مشکل مواجه می‌شوند و انگار برای چنین مسابقاتی برنامه مشخصی ندارند. شاید شکست مقابل فجرسپاسی یکی از نمونه‌های روشن این مشکل باشد. تیمی که در فاصله چند هفته، شکست سنگین شش‌گله مقابل سپاهان را تجربه کرده بود، توانست پرسپولیس را با نتیجه دو بر یک شکست دهد. این نتیجه بیش از آنکه صرفاً یک لغزش مقطعی باشد، زنگ خطری برای تیمی است که برای قهرمانی می‌جنگد. همین نتایج ضعیف برابر تیم هایی کمی سطح بالاتر باعث شده سپاهان صدرنشین شود و حتی ممکن است سرخ‌پوشان اگر استقلال و تراکتور بازی عقب افتاده شان را ببرند به رده چهارم سقوط کنند.
تارتار؛ بدون ابهت و پرستیژ لازم؟
اما تمام مشکلات پرسپولیس را نمی‌توان به کیفیت بازیکنان یا بدشانسی در مسابقات نسبت داد. بخش مهمی از این وضعیت به عملکرد تارتار و روندی برمی‌گردد که تیم تحت هدایت او طی کرده است. انتظار طبیعی این بود که پرسپولیس با گذشت زمان، هماهنگ‌تر و باثبات‌تر شود، بازیکنان شناخت بهتری از یکدیگر پیدا کنند و ساختار تاکتیکی تیم شکل منسجم‌تری به خود بگیرد. اما اتفاقی که در هفته‌های اخیر مشاهده می‌شود، تا حد زیادی برخلاف این انتظار است. پرسپولیس هرچه از فصل گذشته، ناهماهنگ‌تر شده، بردن مسابقات برایش دشوارتر شده و حتی مقابل تیم‌های ضعیف‌تر هم به دردسر می‌افتد. از سوی دیگر، مسئله مهم‌تر به شخصیت سرمربیگری تارتار در پرسپولیس برمی‌گردد. او هنوز آن ابهت، پرستیژ و اقتدار لازم برای نشستن روی نیمکت یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های ایران را نشان نداده. یک روز از قهرمانی صحبت می‌کند و از اهداف بزرگ تیم می‌گوید، روز دیگر حرف‌هایی درباره زمان‌بر بودن پروژه و نیاز به فرصت مطرح می‌کند. در نهایت، پرسپولیس هنوز فرصت جبران دارد، اما با برد مقابل تیم‌های پایین جدول نمی‌توان ادعای قهرمانی داشت. سرخ‌ها باید ثابت کنند که توانایی شکست دادن مدعیان را هم دارند. در غیر این صورت، این تیم بیشتر از آنکه یک مدعی واقعی باشد، به مدعی پوشالی لیگ تبدیل خواهد شد؛ تیمی که مقابل کوچک‌ترها برنده است، اما در جدال با بزرگان حرف چندانی برای گفتن ندارد.
7 برد، فقط برابر پایین‌جدولی‌ها
نگاهی به هفت پیروزی پرسپولیس در فصل جاری، نکته جالبی را آشکار می‌کند. شمس‌آذر رده هفدهمی، استقلال خوزستان رده سیزدهمی، ملوان رده پانزدهمی، ذوب‌آهن رده چهاردهمی، نفت آبادان رده شانزدهمی، مس شهر بابک رده هجدهمی و نساجی رده دوازدهمی، هفت تیمی هستند که سرخ‌پوشان موفق به شکست آن‌ها شده‌اند. در واقع تمام بردهای پرسپولیس مقابل تیم‌هایی به دست آمده که در نیمه پایین جدول حضور دارند و حتی پنج تیم از این هفت حریف هم جزو کم‌ارزش‌ترین تیم‌های لیگ محسوب می‌شوند. موضوع زمانی جالب‌تر می‌شود که به آمار گلزنی نگاه کنیم. پرسپولیس از مجموع ۲۰ گل خود در لیگ، ۱۸ گل را مقابل همین تیم‌های ضعیف‌تر به ثمر رسانده و سهم پنج مسابقه دشوارتر تنها دو گل بوده است. این آمار نشان می‌دهد خط حمله‌ای که از آن به‌عنوان یکی از نقاط قوت پرسپولیس یاد می‌شود، در مواجهه با رقبای جدی هنوز کارایی لازم را ندارد. در این بین، البته علیپور که بهترین گلزن سرخ‌هاست و این فصل به دومین گلزن تاریخ پرسپولیس تبدیل شد هم درخشش اش معطوف به تقابل با تیم‌های ضعیف بوده. او برابر استقلال خوزستان یک گل و دو پاس گل داده، در بازی با ذوب‌آهن هم یک گل و یک پاس گل و برابر ملوان و نفت آبادان یک گل زده است. اما حالا ۵ بازی است که خاموش بوده! عملکردی که تصور می‌شد به این شکل باشد؛ چراکه علیپور سال پیش هم ابتدای لیگ گل‌هایش را زد و بعد از آن، ۱۶ بازی پشت سر هم در جریان بازی گلی نزد. همین افت عجیب باعث شده تأثیرگذارترین بازیکن پرسپولیس در فصل پیش و این فصل زیر تیغ انتقاد هواداران قرار بگیرد.
خط حمله خاموش مقابل بزرگان
دو تساوی مقابل استقلال و خیبر و سه شکست برابر فجرسپاسی، فولاد و تراکتور، کارنامه پرسپولیس در پنج مسابقه دشوارتر فصل را تشکیل می‌دهد. نکته قابل توجه این که سرخ‌پوشان در هیچ‌یک از این مسابقات نتوانسته‌اند به پیروزی برسند و حاصل پنج تقابل برای آن‌ها تنها دو گل زده بوده است. چنین آماری برای تیمی که سودای قهرمانی دارد اصلا جالب نیست. پرسپولیس هنوز به آن ثبات تاکتیکی مورد انتظار نرسیده و در بازی‌های بزرگ، بیشتر از آنکه یک تیم مدعی و برنامه‌دار باشد، تیمی آشفته و سردرگم به نظر می‌رسد. شاگردان تارتار مقابل حریفان قدرتمند، در خلق موقعیت، گلزنی و حتی مدیریت جریان مسابقه با مشکل مواجه می‌شوند و انگار برای چنین مسابقاتی برنامه مشخصی ندارند. شاید شکست مقابل فجرسپاسی یکی از نمونه‌های روشن این مشکل باشد. تیمی که در فاصله چند هفته، شکست سنگین شش‌گله مقابل سپاهان را تجربه کرده بود، توانست پرسپولیس را با نتیجه دو بر یک شکست دهد. این نتیجه بیش از آنکه صرفاً یک لغزش مقطعی باشد، زنگ خطری برای تیمی است که برای قهرمانی می‌جنگد. همین نتایج ضعیف برابر تیم هایی کمی سطح بالاتر باعث شده سپاهان صدرنشین شود و حتی ممکن است سرخ‌پوشان اگر استقلال و تراکتور بازی عقب افتاده شان را ببرند به رده چهارم سقوط کنند.
تارتار؛ بدون ابهت و پرستیژ لازم؟
اما تمام مشکلات پرسپولیس را نمی‌توان به کیفیت بازیکنان یا بدشانسی در مسابقات نسبت داد. بخش مهمی از این وضعیت به عملکرد تارتار و روندی برمی‌گردد که تیم تحت هدایت او طی کرده است. انتظار طبیعی این بود که پرسپولیس با گذشت زمان، هماهنگ‌تر و باثبات‌تر شود، بازیکنان شناخت بهتری از یکدیگر پیدا کنند و ساختار تاکتیکی تیم شکل منسجم‌تری به خود بگیرد. اما اتفاقی که در هفته‌های اخیر مشاهده می‌شود، تا حد زیادی برخلاف این انتظار است. پرسپولیس هرچه از فصل گذشته، ناهماهنگ‌تر شده، بردن مسابقات برایش دشوارتر شده و حتی مقابل تیم‌های ضعیف‌تر هم به دردسر می‌افتد. از سوی دیگر، مسئله مهم‌تر به شخصیت سرمربیگری تارتار در پرسپولیس برمی‌گردد. او هنوز آن ابهت، پرستیژ و اقتدار لازم برای نشستن روی نیمکت یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های ایران را نشان نداده. یک روز از قهرمانی صحبت می‌کند و از اهداف بزرگ تیم می‌گوید، روز دیگر حرف‌هایی درباره زمان‌بر بودن پروژه و نیاز به فرصت مطرح می‌کند. در نهایت، پرسپولیس هنوز فرصت جبران دارد، اما با برد مقابل تیم‌های پایین جدول نمی‌توان ادعای قهرمانی داشت. سرخ‌ها باید ثابت کنند که توانایی شکست دادن مدعیان را هم دارند. در غیر این صورت، این تیم بیشتر از آنکه یک مدعی واقعی باشد، به مدعی پوشالی لیگ تبدیل خواهد شد؛ تیمی که مقابل کوچک‌ترها برنده است، اما در جدال با بزرگان حرف چندانی برای گفتن ندارد.