نیروی دریایی سپاه با چه راهبرد نظامی، تنگه هرمز را کنترل می کند؟
مین ها منتظرند
موسویان
تقریبا همزمان با زبانه کشیدن شعله های آتش روی عرشه سومین نفتکش متخلفی که روز گذشته در تنگه هرمز سوخت، سردار حسین محبی سخنگوی سپاه پاسداران با تاکید بر اشراف عملیاتی و کنترل نیروی دریایی سپاه بر تنگه هرمز برای نفتکش های متخلفی که قصد عبور از این آبراهه را دارند، خط و نشان کشید و گفت: تنگه هرمز تماماً تحت کنترل نیروی دریایی سپاه است و هر شناور متخلف، سرنوشتی جز برخورد با مین‌های سرگردان در محدوده پرخطر تنگه هرمز ندارد. به گزارش سازمان جهانی دریانوردی از ابتدای ماه مارس (10 اسفند) تا 6 نوامبر (15 آبان) حداقل 129 حادثه تاییدشده در تنگه هرمز برای کشتی های تجاری شامل کانتینربر و نفتکش رخ داده است. به این موارد، اعتراف اخیر اعضای مختلف باند جنایتکار حاکم بر کاخ سفید و در راس آن ها شخص ترامپ (که تاکنون بارها به دروغ، از کنترل تنگه هرمز به وسیله ارتش تروریستی آمریکا سخن گفته بود) به اثر بسته بودن تنگه هرمز بر نتایج انتخابات میاندوره ای کنگره آمریکا را هم اضافه کنید. روند تغییرات در راهبرد نظامی کنترل تنگه
این اهرم استراتژیک با تلاش و مجاهدت های رزمندگان نیروی دریایی سپاه به دست آمده است که با اشراف کامل و بهره گیری از انواع و اقسام سلاح ها و تجهیزات بومی و در سخت ترین شرایط آب و هوایی و عملیاتی نسبت به کنترل آبراهه تنگه هرمز اقدام کرده اند. در این مسیر نوآوری ها و خلاقیت هایی هم در چند ماه گذشته صورت گرفته است. همان طور که احتمالا به خاطر دارید در ابتدای جنگ، ایران در عمده موارد با استفاده ازپهپادهای انتحاری و در درجه دوم با استفاده از موشک های کروز دریایی نسبت به هدف قراردادن نفتکش های متخلف اقدام می کرد. استفاده از این تسلیحات که بیشتر مناسب هدف قراردادن اهداف نظامی هستند، در مقایسه با استفاده از مین های دریایی گرانتر و سخت تر است. در همین مسیر و با طولانی شدن جنگ، ایران به سمت ایجاد تغییر در نوع هدف قراردادن کشتی ها رفت؛ به طوری که با مین ریزی در تنگه هرمز مسیرهای مشخصی را برای عبور و مرور تعبیه کرد. این راهبرد هم ارزان تر بود و هم نیاز ایران را به پایش شبانه روزی و مستمر تنگه با ابزارهای راداری، به ویژه پس از بارها هدف قرار گرفتن رادارها و دکل های مخابراتی در جنوب ایران کمتر می کرد.
درباره مین های ایران
بر اساس گزارش‌های منتشرشده در سال ۲۰۲۶، سه مدل مین بیش از بقیه در ارتباط با مین‌گذاری ایران در تنگه هرمز مطرح شده‌اند: مهام ۳ (Maham-3)، مهام ۷ (Maham-7) و مهام1(Maham-1 ). این موضوع را CBS به نقل از مقام‌های اطلاعاتی آمریکا گزارش کرده و گاردین نیز در گزارش تخصصی خود به آن پرداخته است.
مهام 3: به کف دریا متصل است و در زیر سطح آب قرار می‌گیرد. با حسگرهای صوتی و مغناطیسی عبور شناور را تشخیص می‌دهد. برای هدف قراردادن شناورهای بزرگ‌تر، از جمله کشتی‌های تجاری و نفتکش‌ها، مطرح است.
مهام 7: روی بستر دریا قرار می‌گیرد. از حسگرهای مغناطیسی و صوتی بهره می‌برد. طراحی آن شناسایی با سونار را دشوارتر می‌کند.
مهام 1: دارای پنج شاخک تماسی است که با برخورد شناور و خم‌شدن شاخک‌ها، چاشنی فعال می‌شود. با زنجیر یا کابل به لنگر کف دریا متصل می‌شود و در عمق مشخصی زیر سطح آب شناور می‌ماند.
مین های لیمپت: رویترز در گزارشی با عنوان «یک نفتکش در تنگه هرمز با مین‌های چسبان هدف قرار گرفت» به نقل از منابع امنیت دریایی گزارش داد که 2 مین چسبان به بدنه نفتکش «لوئیز ۱» متصل شده و انفجار آن ها باعث آتش‌سوزی در موتورخانه و توقف موقت این شناور شده است. به نظر می رسد که ایرانی ها به مین های لیمپِت در دریا روی آورده اند. مین لیمپِت که به مین چسبان نیز معروف است، نوعی مین دریایی کوچک و قابل حمل است که توسط غواصان یا شناگران رزمی به بدنه کشتی ها می چسبد. استفاده از این مین خیلی ارزان تر است، چیزی حدود یک بیستم پهپاد شاهد. همچنین این مین ها هدفمندتر عمل می کنند و برای محیط زیست بهتر هستند. این مین‌ها معمولاً به بخش‌هایی مانند اتاق موتور، شافت پیشران یا سکان چسبانده می شوند تا کشتی را از حرکت بازدارند. انفجار در این نقاط، عملکرد کشتی را مختل می‌کند بدون این که لزوماً بدنه اصلی حامل نفت را بشکافد و نفت به دریا بریزد. اما مشکلش این است که نیازمند زحمت رزمندگان نیروی دریایی است که تا کنار هدف بروند.