زندگی زیر سایه معتادان و زباله‌ها
سارا عباس نژاد
«از اینجا تا حرم یک ربع بیشتر راه نیست. اینجا مسافر و زائر می‌آید و می‌رود، اگر بتوانند اطراف پارک وحدت را از وجود معتادان پاک و جمعشان کنند، اوضاع خیلی بهتر می‌شود. وقتی مسافر اینجا را می‌بیند، خیال می‌کند تمام مشهد همین‌طور است. برای اطراف حرم، این‌جور کوچه‌ها واقعاً زشت است». این‌ها را دایی کریم کاسب چندین ساله محله جلالیه مطرح کرد. وقتی از او درباره مهمترین مشکلات محل کسبش میپرسم، سر درددل را باز می‌کند و ما متوجه می‌شویم مشکل خیلی بیشتر و بغرنج تر از این حرفهاست. به گزارش خراسان رضوی، بعد از دریافت پیام های گوناگون از شهروندان ساکن بافت قدیمی اطراف حرم مطهر، «میلان» این هفته خراسان راهی محله جلالیه شده است. از مغازه دایی کریم بیرون رفتیم. در راسته خیابان، مغازه های فروش لوازم پلاستیک و جهیزیه زیادی دیده می‌شود؛ کنار این مغازه ها کوچه ای نیم متری با دیوارهایی که آثار سوختگی دارد، خودنمایی می کند.
باران ببارد باید سنگر بسازیم!
به حاشیه خیابان می رسیم؛ چند نفر که مشخص است از کسبه آن جا هستند، در ورودی یک عطاری نشسته اند. جلو می رویم و از آن ها درباره معضلات محله شان می پرسیم. فردی که او را آقای رحیمی صدا می‌زدند، گفت: «ما این جا را تمیز کرده بودیم، اما خدا شاهد است که وضعیت دوباره به همین شکل درآمده است. شاید روزانه ۳۰ تا ۴۰ نفر به این جا بیایند و همین حدود ۱۰۰ کیسه زباله را خالی کنند و بروند». او ما را دعوت کرد از جایی دیدن کنیم که به «گودال زابلی ها» شهره است؛ همراه او شدیم. متوجه شدیم که داریم به سمت پایین حرکت می کنیم، وارد کوچه پس کوچه‌های تنگ و باریکی شدیم که بعضا 5 تا 6 پله باید پایین بروی تا به کف کوچه برسی؛ چند دقیقه گذشت. اهالی محل از خانه هایشان بیرون آمدند، اغلب افراد ساکن در این محله لباس های محلی سیستان و بلوچستان را به تن داشتند، شاید وجه تسمیه «گودال زابلی ها» هم همین باشد. وقتی گفتیم آمده ایم مشکلات شما را بشنویم، شروع به درددل هایی کردند که غم بزرگی را برایمان به همراه داشت. مرد جوانی بعد از اجازه گرفتن از دو سه نفر بزرگ تر، شروع به گلایه از شهرداری کرد: «این وضعیت آسفالت ماست. چند قطره باران بیاید همه آب باران داخل خانه‌های مردم می‌شود. ما سنگر درست می کنیم تا آب به حیاط و زندگی مردم نرود؛ مهم‌تر از همه این مشکلات، عبور و مرور معتادان و کارتنخوابهاست.» او ما را جلوتر برد و به قسمتی روی زمین اشاره کرد که لکه ای سیاه رنگ و بزرگ داشت و مدعی شد این آثار ادرار معتادان است !و ادامه داد: «این مسئله از همه بدتر است، ما حتی با سامانه ۱۳۷ تماس گرفتیم، اما گفتند اگر فردی سرنگ در دست دارد، موضوع به نیروی انتظامی مربوط می‌شود. وقتی با نیروی انتظامی تماس می‌گیریم، ما را به بخش دیگری ارجاع می‌دهند و می‌گویند رسیدگی به وضعیت افراد بی‌خانمان با شهرداری است. خب، بالاخره مسئولیت این افراد با چه دستگاهی است؟ چند شب پیش خانمم از کوچه رد می شده چشمش به فردی با سرنگ در وسط خیابان افتاده و ترسیده و طبیعی است که دیگر نتواند از آن مسیر عبور کند و مجبور می‌شود راهش را دور کند و از مسیر دیگری برود.» وی افزود: «این موضوع فقط به زندگی ما و رفت‌وآمد ساکنان مربوط نمی‌شود؛ بچه‌ها هم در همین محدوده بازی می‌کنند و این مسیر، محل تردد دانش‌آموزان به مدرسه است. بچه‌ها از این طرف و آن کوچه به مدرسه می‌روند. کافی است یک لحظه به این جا بیایید و وضعیت را ببینید.»
گودال زابلی ها؛ جایی فراموش شده!
بوی زباله، فاضلابی که به کوچه ها می آمد و جوی های باریکی که بوی تعفن داشت، ماندن در آنجا را برایمان سخت کرده بود، اما باید می ماندیم و میشنیدیم. فرد دیگری وارد بحث شد و گفت: «اینجا محل تجمع زباله‌هاست. آن قسمت را نگاه کنید؛ تمام این آلودگی‌ها و ادرار در همین محدوده جمع شده است. وقتی باران یا تگرگ می‌بارد، مردم مجبور می‌شوند برای جلوگیری از ورود آب به خانه‌هایشان موانعی درست کنند و به اصطلاح سنگر بسازند تا آب وارد خانه‌هایشان نشود. اینجا محله گودال‌زابلی‌هاست که اکنون نام جدیدش(شهدای فاطمیون) از پشت پارک وحدت شروع می‌شود؛ از پشت پارک وحدت تا چهارراه قهوه‌خانه عرب که قبلاً این بخش را گودال‌زابلی‌ها می‌گفتند. این جا دیگر منطقه امنی نیست، چون دزد و معتاد و این‌ها زیاد هستند. چون منطقه زباله‌خوابی است، به همین دلیل مردم آن جا زیاد مراقب نیستند.» وی ادامه داد: « نام قبلی این منطقه خیابان سرخس بود. شهرداری فقط نام‌ها را عوض می‌کند؛ اسم این محدوده را به شهدای فاطمیون تغییر داده، اما هیچ کاری برای محله انجام نداده است.»
شهرداری منطقه؛ در روزهای آینده پاسخ می دهیم
برای پیگیری اقدامات و برنامه های شهرداری منطقه با روابط عمومی شهرداری منطقه 5 مشهد تماس می گیریم که در پاسخ می گوید: با توجه به این که سوالات مربوط به حوزه های تخصصی مختلف است، شهردار باید برای پاسخ با رؤسای ادارات مربوطه هماهنگ باشند و پاسخ را روزهای آتی ارائه می کنند.
باران ببارد باید سنگر بسازیم!
به حاشیه خیابان می رسیم؛ چند نفر که مشخص است از کسبه آن جا هستند، در ورودی یک عطاری نشسته اند. جلو می رویم و از آن ها درباره معضلات محله شان می پرسیم. فردی که او را آقای رحیمی صدا می‌زدند، گفت: «ما این جا را تمیز کرده بودیم، اما خدا شاهد است که وضعیت دوباره به همین شکل درآمده است. شاید روزانه ۳۰ تا ۴۰ نفر به این جا بیایند و همین حدود ۱۰۰ کیسه زباله را خالی کنند و بروند». او ما را دعوت کرد از جایی دیدن کنیم که به «گودال زابلی ها» شهره است؛ همراه او شدیم. متوجه شدیم که داریم به سمت پایین حرکت می کنیم، وارد کوچه پس کوچه‌های تنگ و باریکی شدیم که بعضا 5 تا 6 پله باید پایین بروی تا به کف کوچه برسی؛ چند دقیقه گذشت. اهالی محل از خانه هایشان بیرون آمدند، اغلب افراد ساکن در این محله لباس های محلی سیستان و بلوچستان را به تن داشتند، شاید وجه تسمیه «گودال زابلی ها» هم همین باشد. وقتی گفتیم آمده ایم مشکلات شما را بشنویم، شروع به درددل هایی کردند که غم بزرگی را برایمان به همراه داشت. مرد جوانی بعد از اجازه گرفتن از دو سه نفر بزرگ تر، شروع به گلایه از شهرداری کرد: «این وضعیت آسفالت ماست. چند قطره باران بیاید همه آب باران داخل خانه‌های مردم می‌شود. ما سنگر درست می کنیم تا آب به حیاط و زندگی مردم نرود؛ مهم‌تر از همه این مشکلات، عبور و مرور معتادان و کارتنخوابهاست.» او ما را جلوتر برد و به قسمتی روی زمین اشاره کرد که لکه ای سیاه رنگ و بزرگ داشت و مدعی شد این آثار ادرار معتادان است !و ادامه داد: «این مسئله از همه بدتر است، ما حتی با سامانه ۱۳۷ تماس گرفتیم، اما گفتند اگر فردی سرنگ در دست دارد، موضوع به نیروی انتظامی مربوط می‌شود. وقتی با نیروی انتظامی تماس می‌گیریم، ما را به بخش دیگری ارجاع می‌دهند و می‌گویند رسیدگی به وضعیت افراد بی‌خانمان با شهرداری است. خب، بالاخره مسئولیت این افراد با چه دستگاهی است؟ چند شب پیش خانمم از کوچه رد می شده چشمش به فردی با سرنگ در وسط خیابان افتاده و ترسیده و طبیعی است که دیگر نتواند از آن مسیر عبور کند و مجبور می‌شود راهش را دور کند و از مسیر دیگری برود.» وی افزود: «این موضوع فقط به زندگی ما و رفت‌وآمد ساکنان مربوط نمی‌شود؛ بچه‌ها هم در همین محدوده بازی می‌کنند و این مسیر، محل تردد دانش‌آموزان به مدرسه است. بچه‌ها از این طرف و آن کوچه به مدرسه می‌روند. کافی است یک لحظه به این جا بیایید و وضعیت را ببینید.»
گودال زابلی ها؛ جایی فراموش شده!
بوی زباله، فاضلابی که به کوچه ها می آمد و جوی های باریکی که بوی تعفن داشت، ماندن در آنجا را برایمان سخت کرده بود، اما باید می ماندیم و میشنیدیم. فرد دیگری وارد بحث شد و گفت: «اینجا محل تجمع زباله‌هاست. آن قسمت را نگاه کنید؛ تمام این آلودگی‌ها و ادرار در همین محدوده جمع شده است. وقتی باران یا تگرگ می‌بارد، مردم مجبور می‌شوند برای جلوگیری از ورود آب به خانه‌هایشان موانعی درست کنند و به اصطلاح سنگر بسازند تا آب وارد خانه‌هایشان نشود. اینجا محله گودال‌زابلی‌هاست که اکنون نام جدیدش(شهدای فاطمیون) از پشت پارک وحدت شروع می‌شود؛ از پشت پارک وحدت تا چهارراه قهوه‌خانه عرب که قبلاً این بخش را گودال‌زابلی‌ها می‌گفتند. این جا دیگر منطقه امنی نیست، چون دزد و معتاد و این‌ها زیاد هستند. چون منطقه زباله‌خوابی است، به همین دلیل مردم آن جا زیاد مراقب نیستند.» وی ادامه داد: « نام قبلی این منطقه خیابان سرخس بود. شهرداری فقط نام‌ها را عوض می‌کند؛ اسم این محدوده را به شهدای فاطمیون تغییر داده، اما هیچ کاری برای محله انجام نداده است.»
شهرداری منطقه؛ در روزهای آینده پاسخ می دهیم
برای پیگیری اقدامات و برنامه های شهرداری منطقه با روابط عمومی شهرداری منطقه 5 مشهد تماس می گیریم که در پاسخ می گوید: با توجه به این که سوالات مربوط به حوزه های تخصصی مختلف است، شهردار باید برای پاسخ با رؤسای ادارات مربوطه هماهنگ باشند و پاسخ را روزهای آتی ارائه می کنند.