printlogo


سریال دوگانه سازی های نبویان
سلیمانی



 سخنان آقای نبویان  مصداق بیان جملاتی خلاف منافع ملی و مصلحت عمومی و خلاف‌گویی درباره واقعیت و متن تفاهم اسلام‌آباد است. از این رو خلاف منافع ملی است که یکپارچگی کنونی کشور درباره هفت شرط را دچار خدشه کرده و همانند همان دوره خواندن نامه سری در صداوسیما، دعوای سیاست داخلی را به جریان می‌اندازد. حال این که امروز تمام مسئولان عالی، ذیل تدبیر رهبر معظم انقلاب، بر هفت شرط جمهوری اسلامی ایران (که اتفاقا از متن تفاهم به وجود آمده) تاکید داشته و دارند و در این زمینه اختلافی وجود ندارد.
اما نکته منفی ماجرا این است که آقای نبویان خلاف واقع هم صحبت کرده است. برای مثال گفته که «طبق تفاهم‌نامه اصل غنی‌سازی منوط به رضایت آمریکا خواهد بود». حال این که در متن بند 8 تفاهم این گونه آمده است «دو طرف همچنین موافقت می‌کنند تا در مورد موضوع غنی‌سازی، و دیگر موضوعات مورد توافق دوطرف مرتبط با نیازهای هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران، بر اساس یک چارچوب رضایت‌بخش که در توافق نهایی مورد موافقت قرار خواهد گرفت، بحث کنند.»
 یعنی اصل موضوع هسته‌ای مبتنی بر «نیازهای هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران» است و طرف آمریکایی نمی‌تواند غنی‌سازی را که از نیازهای کشور است، کنار بگذارد. یا در جایی دیگر، نبویان گفته است «اگر محاصره برداشته شود، حاصل فشارهای نیروهای مسلح در تنگه هرمز است، نه امضای تفاهم‌نامه و مذاکره» که خب واضح است سخنی ناقص و نادرست است. چراکه برداشته شدن محاصره، تجمیعی از فشار ایران در میدان نظامی در تنگه هرمز و بعد مذاکره و تثبیت امتیاز سیاسی آن مقاومت جانانه پای میز مذاکره بوده است. 
دقت کنید که آقای نبویان همگام با برخی اصلاح‌طلبان تند، با بیان این جملات، میدان و مذاکره را از هم جدا می‌کند که خلاف دستور صریح رهبرمعظم انقلاب درباره دوگانه‌سازی موهوم است. به ویژه آنکه براساس سخنان آقای قالیباف و اعتقاد و تجربه نظام، میدان و دیپلماسی دو عرصه و ابزار برای جلب و جذب منافع ملی هستند. برخی سخنان تمسخرآمیز دیگر نیز بیان شده که نشان می‌دهد دست این جماعت برای نقد اسلام‌آباد تا چه اندازه خالی است. مثلا گفته شده که «در تفاهم‌نامه ۳۰۰ میلیارد سرمایه‌گذاری آمده، نه ۲۰۰۰ میلیارد دلار». مشخص است که عدد خیالی دو هزار میلیارد دلار را آدم‌های بسیار پرتی گفتند که اصلا در مذاکرات نقشی نداشتند. 
اما بحث اصلی، این نقدهای توخالی نیست. بحث اصلی، این است که تفاهم اسلام‌آباد امروز نقض شده و هیچ طرفی اجرا نمی‌کند. حالا وقت آن است که امثال آقای نبویان، به جای سخنان کلی و مبهم، پیشنهاد ایجابی و اجرایی خود را بیان کنند. ما در سخنان آقای نبویان هیچ راه‌حل واقعا اجرایی را نمی‌بینیم.
 اگر طرحی داشته یا دارند، بهتر است بیایند و به کشور ارائه دهند تا پس از گفت‎وگوی نخبگانی مورد استفاده نظام قرار گیرد. مشکل این است که آقایان تفرقه‌انداز در سیاست داخلی کشور، هیچ حرف واقع‌بینانه‌ای برای مدیریت کشور ندارند و به کلیات و سلبی‌جات مشغول هستند. در پایان هم باید دقت کنیم که اگر اسلام‌آباد بد بود، هفت شرط کنونی نظام که همه‌ سطوح عالی بر آن اجماع دارند، از این تفاهم مستخرج نمی‌شد. بهتر است به جای این بازی‌های انتخاباتی و کمپینی، به فکر منافع ملی و انقلابی کشور باشند.