printlogo


تروریسم سایبری با مُهر رسمی لندن

​​​​​​​
همزمان با اوج‌گیری اعتراضات مردمی در انگلیس، از جمله اعتراضات دانشجویان به افزایش هزینه‌های زندگی، بحران اقتصادی و بی‌مسئولیتی دولت در قبال مطالبات عمومی و در شرایطی که سیاست خارجی لندن همچنان بر حمایت از رژیم صهیونیستی و جنگ‌افروزی متمرکز است، ژنرال راب مگووان، فرمانده ارشد ارتش بریتانیا، برای نخستین بار به‌صورت علنی اعلام کرد که این کشور علیه روسیه، چین، کره شمالی و جمهوری اسلامی ایران عملیات سایبری تهاجمی انجام می‌دهد. این اعتراف که در پوشش مقابله پیش‌دستانه با تهدیدات سایبری مطرح شده، ابعاد تازه‌ای از رویکرد تهاجمی انگلیس را آشکار می‌کند. چنین رفتاری نه‌تنها مصداق تروریسم عریان و بدعتی خطرناک در مناسبات بین‌المللی است، بلکه مسئولیت نهادهای جهانی، به‌ویژه سازمان ملل، را برای مقابله با آن دوچندان می‌سازد. در همین حال، سران لندن با پرونده‌سازی‌های ادعایی و روایت‌سازی‌هایی همچون پرونده فرفورد نمی‌توانند بر سرکوبگری‌های داخلی و مشارکت مستقیم و غیرمستقیم خود در جنایات آمریکایی ـ صهیونیستی علیه ملت ایران سرپوش بگذارند.
 عبور آشکار از قواعد امنیت جهانی
 اظهارات فرمانده ارشد ارتش انگلیس را باید اعترافی صریح به انجام اقدامات تهاجمی علیه کشورهای دیگر دانست. خطر اصلی این رویکرد، صرفاً در ماهیت عملیات سایبری نیست، بلکه در منطقی نهفته است که لندن برای توجیه آن به کار می‌گیرد. اگر کشوری بتواند به بهانه مقابله پیش‌دستانه با تهدیدات احتمالی، علیه دیگر کشورها عملیات تهاجمی انجام دهد، عملاً عرفی غیرقابل‌کنترل در نظام بین‌الملل شکل خواهد گرفت؛ عرفی که به سایر دولت‌ها نیز اجازه می‌دهد با همین استدلال، امنیت ملی خود را دستاویز تجاوز سایبری قرار دهند. در چنین شرایطی، مرز میان دفاع مشروع و اقدام تجاوزکارانه از میان می‌رود و امنیت جهانی بیش از پیش در معرض تهدید قرار می‌گیرد. از این‌رو، سازمان ملل و نهادهای مسئول بین‌المللی باید با پیگیری و پاسخ‌گو کردن دولت متخلف، مانع تثبیت چنین بدعت خطرناکی شوند. نکته مهم دیگر آن است که با توجه به گسترش افراط‌گرایی در جوامع غربی، که خود محصول سیاست‌های تبلیغی، رفتاری و مداخله‌جویانه سران این کشورهاست، وقوع خرابکاری سایبری، هک، بمب‌گذاری و حتی ناامنی‌های جمعی در این جوامع دور از انتظار نیست. دولت‌های غربی به‌جای اتهام‌زنی به دیگر کشورها، باید ریشه بحران‌های امنیتی را در سیاست‌های داخلی و خارجی خود جست‌وجو کنند. کارنامه تاریخی غرب آکنده از جنگ، کشتار و مداخله در سرنوشت ملت‌هاست؛ سیاست‌هایی که زمینه‌ساز خشم و انگیزه‌های انتقام‌جویانه در میان ملت‌های آسیب‌دیده شده است. بنابراین، اتهام‌زنی به ایران، روسیه و چین نه واقعیت‌های موجود را تغییر می‌دهد و نه می‌تواند سرکوب اعتراضات مردمی در خیابان‌های اروپا و آمریکا را از افکار عمومی پنهان سازد. در ماه‌های اخیر، انگلیس پرونده‌های متعددی علیه ایران، روسیه و چین با ادعای تهدید امنیت ملی این کشور مطرح کرده است؛ از پرونده فرفورد گرفته تا برگزاری دادگاه‌هایی با ادعای نقش افراد مرتبط با ایران در خرابکاری علیه زیرساخت‌ها و مراکز امنیتی بریتانیا. اعتراف علنی فرمانده ارشد ارتش این کشور درباره انجام عملیات سایبری تهاجمی علیه دیگر کشورها، پرده از ماهیت این فضاسازی‌ها برمی‌دارد و ضرورت بررسی ارتباط میان تهدیدسازی رسانه‌ای و سیاست‌های تهاجمی لندن را آشکار می‌کند.