مادر شهید، تنها یک عنوان نیست؛ پشت آن قلبی است که سالها با دلتنگی تپیده و آغوشی که همچنان در انتظار فرزند مانده است. اما حکایت مادر شهید مفقودالاثر، روایت انتظاری بیپایان و امیدی خاموشنشدنی است؛ مادری که میان خاطره آخرین دیدار و رؤیای بازگشت فرزندش زندگی میکند و با هزاران سؤال بیپاسخ روزگار میگذراند؛ پسرش کجاست؟ دردکشیده؟ غصه خورده؟ تنها مانده؟ مادرش را صدا زده و پاسخی نشنیده است؟ معصومه سادات رضوی یکی از هزاران مادری است که عزیزتر از جان را برای استقلال و آزادی ایران اسلامی تقدیم کرده و سالها رنج را به جان خریده است. به گزارش خراسان رضوی، مادر شهید سیدجواد فاضلی سالهاست با چنین دلتنگی و انتظاری زندگی میکند. خودش میگوید: «من چطور مادری هستم که نمیدانم مزار فرزندم کجاست؟» هنوز هم با شنیدن صدای در، به امید بازگشت جواد از خواب میپرد. پسری که روز رفتن ۱۴ سال داشت و حالا باید حدودا ۶۰ ساله باشد؛ اما در چشم مادر، هنوز همان نوجوانی است که شاید روزی در بزند و بگوید: «سلام مادر!»
رفتنی که بازگشتی نداشتوارد منزل که میشویم مادر شهید مفقودالاثر سیدجواد فاضلی با لبخند به استقبالمان می آید؛ برادر و خواهرانش هم هستند. حیاط را آب و جارو کرده اند. گویا این خانه همیشه منتظر مهمان است. همیشه منتظر سفرکرده ای که بازگردد. معصومه سادات رضوی به رسم همه مادرهای صبور شهدا مدام از ما تشکر و عذرخواهی میکند که به ما زحمت داده است. او خواهر دو شهید است و مادر شهیدی که بیش از 40 سال است چشم به راه اوست. وقتی از او میخواهیم از پسرش بگوید، میتوانم لرزی که بر بدنش مینشیند را ببینم. بغض بر گلویش مینشیند و میگوید: «من نمیتوانم حرف بزنم». لحظاتی به سکوت میگذرد، برادر شهید رو به مادر میگوید: «حرف بزن مادر از سید جواد بگو»؛ اشک گونه مادر شهید را میبوسد و بر چادرش مینشیند. خیالش را راحت میکنم هرچه در ذهن دارد و هرچه دل تنگش میخواهد بگوید. مادر شهید خیلی آهسته و شمرده میگوید: سال 60 رفت جبهه، یک بار آمد مرخصی، دوباره که رفت دیگر نیامد. تنها ۱۴سال داشت، شناسنامه اش را دستکاری کرده بود. مدرسه میرفت و تازه وارد حوزه علمیه شده بود. علاقه زیادی به اسلام، قرآن، نماز و رهبری داشت. در نامه هایش هم مینوشت؛ بعد از شهادت، همسایه ها بسیاری از نامه هایش را بردند. به او میگفتم آقا جانت مریض است تو خیلی جوانی نرو! جواب میداد: «آقاجان خوب میشود، علی اکبر امام حسین(ع) هم جوان بود.»
یادم هست آخرین باری که جواد عازم جبهه شد، برای بدرقه او تا راهآهن رفتیم. او سوار قطار شد و رفت؛ رفتنی که دیگر بازگشتی نداشت. شب عملیات من خواب دیدم جوادآقا به آسمان رفت، به همسرم گفتم آقا جواد حتما چیزیش شده! گوسفند نذر کن. فردا که رادیو را روشن کردیم، اعلام کردند والفجر مقدماتی عملیات سختی بوده و بسیاری شهید شده اند. دیگری خبری از سیدجواد نبود، چند تا از دوستانش برگشتند اما خودشان را از من پنهان میکردند. هر روز به راه آهن میرفتم و از رزمنده ها میپرسیدم جواد من را ندیدید؟ بعضی دلشان میسوخت و بعضی با لبخند میگفتند؛ میآید.
با امام رضا(ع) حرف میزدممادر شهید صدای ضعیفش را کمی پایین تر میآورد و ادامه میدهد: همسرم مریض بود، جلوی او گریه نمیکردم، میرفتم حرم پیش امام رضا(ع) آنجا گریه میکردم. دخترم تازه به دنیا آمده بود، هنوز بیمارستان بودم که گفتند کیفش را از قرارگاه آورده اند.
آخرین نامه اش هم داخل کیفش بود؛ وقتی رسیدم، خانه ما کربلا بود همه همسایه ها و خویشان آمده بودند. حالم بد شد و دوباره راهی بیمارستان شدم. این همه سال گذشته، همیشه با خودم میگویم من چطور مادری هستم که نمیدانم مزار فرزندم کجاست! بهشت رضا(ع) میروم، دو برادرم شهید هستند، پسر برادرم شهید است و من سرگردانم! بچه من کجاست؟ هربار که شهید گمنام می آورند شب تا صبح، روز تا شب من همین است؛ خدایا! جواد آقای من نیامد. دیروز به برادرش میگفتم جوادآقا حتما با همین شهدای گمنام بوده است، پسرم میگوید مادر از ما DNA گرفته اند.
گمشده داشتن خیلی سخت استاشک همدم این بانوی سادات است، بدون وقفه، آهسته و با تواضع بر صورتش مینشیند و او ادامه میدهد: این بچه خیلی شجاع بود، باایمان بود و خوش اخلاق، لبخند از صورتش گم نمیشد؛ هر وقت از در وارد میشد دستش را روی سینه میگذاشت و به من و پدرش سلام میداد. در همان سن کم، نماز شب را ترک نمیکرد. یکی از همسایه ها بچه اش اسیر بود، شب ها میرفت آنجا تا مادر و پدرش غصه نخورند. من برادرهایم را در معراج شهدا دیدم، ولی خیلی ناراحتم که جوادآقا را ندیدم. فقط چند بار او را در خواب دیدم. بچه اولم بود.
این بچه از روزی که زبان باز کرد تا روزی که به جبهه رفت یک دروغ نگفت، یک بار زبان به قسم باز نکرد، به مال مردم خیلی حساس بود. بهشتی بود این بچه. خیلی دوستش داشتم؛ قلبم بود. جگرم بود، بغلش میکردم.
مادر شهید ادامه می دهد: من همیشه گمشده دارم، گمشده داشتن خیلی سخت است! مادرشهید عکس های فرزندش را به ما نشان میدهد، دستخط و نامه هایش را حفظ کرده اند. خانم رضوی میگوید: در تمام نامه ها آورده؛ برای رزمندگان دعا کنید. احوال تک تک برادر و خواهرهایش را میپرسید و میگفت پشت ولایت فقیه باشید. رهبر را خیلی دوست داشت. با وجود این که دلم خیلی درد دارد، ولی خدارا شکر می کنم که در راه خدا و امام حسین(ع) رفت؛
إن شاءا... با امام زمان (عج) برمیگردد.