​​​​​​​مصطفی کواکبیان، انگار همان شخصیتی ا‌ست که مهران مدیری در «مرد هزار چهره» توصیف می‌کرد: «من از اول آدم اشتباهی‌ای بودم در جای اشتباهی.» هنوز خاطره آن جمله عجیب و غریب درباره کیارستمی از ذهن‌ها پاک نشده که گفت: «در فصل گیلاس، خالق طعم گیلاس به خالق اصلی گیلاس پیوست»؛ عبارتی که نه‌تنها موجی از طنز ناخواسته به راه انداخت، بلکه نشان داد گاهی سیاستمداران هم می‌توانند شاعرانه اشتباه کنند. اما این‌بار اشتباه، نه فقط شاعرانه بود و نه فقط خنده‌دار؛ بلکه جنجال‌برانگیز، حساس و پرهزینه شد. آقای کواکبیان، در برنامه‌ای زنده، مدعی شد که «کاترین شکدم با ۱۲۰ نفر از افراد بسیار مهم کشور هم‌خوابگی داشته است!» ادعایی بی‌سابقه، بی‌مدرک و بی‌پروایی که خیلی زود پای او را به دستگاه قضا  باز کرد. بنابر اخبار منتشرشده، قوه قضاییه با تشکیل پرونده، از او خواسته تا مدارک این ادعا را ارائه دهد؛ مدرکی که تا لحظه نگارش این گزارش، اثری از آن دیده نشده است. به دلیل این ادعای بدون سند و تشویش اذهان عمومی، دادستانی تهران ضمن تشکیل پرونده قضایی علیه این فعال سیاسی اعلام جرم کرد. در روزهایی که کشور از یک جنگ واقعی عبور کرده و درگیر جنگ روایت‌هاست، چنین اظهاراتی درست مانند شلیک موشک به اعتماد عمومی‌ است؛ نه از نوع نقطه‌زن، بلکه از نوع بی‌هدف و خسارت‌زا. ایجاد تردید نسبت به مسئولان، آن‌هم در این مقطع حساس، یعنی سست کردن پیوند مردم و نظام؛ بازی در زمین دشمن بدون آن‌که حتی خودت بفهمی کجای زمین ایستاده‌ای. اگر قرار باشد هر کسی هر حرفی بزند و  هزینه‌ای ندهد، دیگر سنگ روی سنگ بند نمی‌شود. حالا وقت آن است که قانون، تکلیف «حرف بی‌هزینه» را مشخص کند؛ پیش از آن‌که اعتماد عمومی، در زیر آوار «بی‌مسئولیتی رسانه‌ای» دفن شود.