در سکوت مجامع جهانی و مدعیان حقوق بشر؛ رنج مردم غزه روز به روز بیشتر می شود

غزه غذا ندارد؛ غزه صدا ندارد

نویسنده: سید محمد مهدی هاشمی

مترجم:

در این چند ماه فضای مجازی پر شده از توئیت ها و پست هایی که از دل غزه تقاضای آب و غذا می کنند. حال کار به جایی رسیده که خبرنگاری که در غزه مانده تا مرثیه غربت مظلوم ترین مردم تاریخ را روایت کند می گوید همه ما این جا از گرسنگی خواهیم مرد. غذایی نیست و پولی هم اگر باشد چیزی برای خریدن پیدا نمی شود. یا پزشکی که در غزه است در توئیتی می نویسد: موضوع اصلا اغراق کردن یا ترند شدن نیست. اگر ظرف ۴۸ ساعت ، غذا، نوشیدنی، شیر خشک و آرد وارد غزه نشود، اخبار بزرگ‌ترین قتل عام تاریخ را روی صفحه نمایش خود خواهید دید.

امروز غزه تصویری از کودکان گرسنه ای است که حتی تکه نانی برای خوردن ندارند و از جرعه ای آب هم برای نوشیدن محروم اند. اگر ذره آردی هم پخش شود شیاطین صهیونیست در کمین اند تا زنان و کودکان را به جرم گرسنگی به گلوله ببندند. زنان و کودکانی که پیش از این تمام زندگی و هست و نیست‌شان را زیر خروارها آوار جا گذاشته اند و در سوگ عزیزانشان حتی جرعه آبی هم برای نوشیدن ندارند. امروز غزه شرایطی را شاهد است که هیچ مظلومی در طول تاریخ تجربه نکرده است؛ آیا فرعون خانه های بنی اسرائیل را بر سرشان با بمب های پیشرفته آمریکایی و اروپایی خراب کرد و آب را به روی آنها بست و در صف ذره ای آرد به گلوله شان بست؟ آیا کفار بادیه نشین بدوی که در شعب ابی طالب (ع) بر مسلمین سخت گرفته بودند و راه غذا را بر آنها بسته بودند قادر به انجام جنایتی با این ابعاد در حق مسلمانان بودند؟ آیا شقی ترین افراد تاریخ چنین جرم و جنایتی آن هم این گونه در پیش چشم جهانیان مرتکب شده اند؟ کدامین ملت با تصاویر کودکان قابلمه به دستی که با تیر مستقیم تک تیراندازها با شکم گرسنه و لب های تشنه به سر و قلبشان شلیک می شود مواجه شده اند؟
​​​​​​​
شِعب غزه
 از همه دردناک تر این که در زمانه ای که تبلیغات حقوق بشرشان بهانه تجاوز و تعرض به هر حقوق بشر و اخلاقیات است نه تنها کسی از این کشتار وحشیانه ککش هم نمی گزد بلکه جانوران ناانسان اتو کشیده و کروات بسته اروپایی و آمریکایی اتفاقا با سلاح های مختلف بدترین اهل تاریخ را برای به خاک و خون کشیدن  زنان و کودکان بی گناه یاری هم می کنند. البته که از این جماعت وحشیان که به اسم تمدن از هیچ جنایتی دریغ نمی کنند چه انتظاری است زمانی که کلید داران خانه خدا به دنبال برگزاری مجلس رقص و آواز در حجاز اند و دیگر شیوخ عرب با برهنه کردن سر زن ها و دخترانشان به استقبال شریک قتل مظلومان فلسطین می روند؟ همین است که ابوعبیده سخنگوی رزمندگان مجاهد گردان های قسام را در میانه محاصره و جنگ با دشمن صهیونیستی بر آن داشته تا بگوید: ما برای ثبت در تاریخ و در برابر چشم همه فرزندان امت‌مان می‌گوییم ای سران امت اسلامی و عربی، ای نخبگان و احزاب بزرگ آن و ای علمای آن، شما در پیشگاه خدای عزوجل، خصم و طرف دعوای ما هستید. شما طرف شکایت ما در پیشگاه خدا هستید، گردن‌های شما سنگین از خون ده‌ها هزار بی‌گناهی است که با سکوت شما قربانی شدند. امروز این سخنان ابوعبیده یک محاکمه اخلاقی است او با استفاده از لفظ شعب غزه به درستی وضعیت بخشی از امت پیامبر گرامی اسلام را مشابه مسلمانان صدر اسلام در شعب ابی طالب (ع) دانست. او خطاب به ملت‌های مسلمان، پرسشی بزرگ را مطرح کرد؛ پرسشی که وجدان‌ها را بیدار می‌کند و دل‌ها را می‌لرزاند: آیا امتی بزرگ، عظیم و پرافتخار، توان آن را ندارد که اندکی غذا، آب و دارو به مردمان گرسنه و در محاصره در نوار غزه برساند؟ آیا نمی‌تواند جوی خون آنان را که به قصد ارعاب امت‌مان و برای درهم‌شکستن آن ریخته می‌شود، متوقف کند؟ آیا 2 میلیارد مسلمان قادر به شکستن شِعب مردم غزه نیستند؟ سوال واقعی ابوعبیده این بود که کجایند آن مدعیان اسلام و قوم عرب که چنین بی صدا در گوشه ای خزیده اند و شاهد نسل کشی هم کیشان و هم خون های خودشان هستند؟

10 صفحه اول