اقتصاددان برنده جایزه نوبل، هشدارداداکثر پیش‌بینی‌های اقتصادی شدت بحران ناشی از بسته شدن تنگه هرمز را دست کم گرفته‌اند.
پل کروگمن، اقتصاددان برنده جایزه نوبل2008، درمقاله‌ای که روزپنج شنبه درنیویورک تایمز منتشر شد،باانتقادازپیش‌بینی‌های صندوق بین‌المللی پول نوشت:بیشتر پیش‌بینی‌ها به اندازه کافی هشداردهنده نیستند، چون با حدس قیمت نفت شروع می‌کنند. این روش اشتباه است. باید از محدودیت فیزیکی عرضه شروع کرد:۲۰ درصد نفت جهان جریان ندارد.
رکود جهانی؛ تنها راه کاهش تقاضا
به گزارش فارس، کروگمن توضیح می‌دهد که از آن جایی که مردم در کوتاه‌مدت نمی‌توانند به راحتی به منابع انرژی دیگر روی بیاورند یا عادات رانندگی خود را تغییر دهند، راه اصلی کاهش تقاضای نفت، ایجاد یک رکود جهانی است: مردم کمتر مصرف می‌کنند و کمتر تولید می‌کنند. این همان چیزی است که اقتصاددانان آن را نابودی تقاضا می‌نامند.
مقایسه با شوک نفتی ۱۹۷۳
کروگمن بحران فعلی را با شوک نفتی ۱۹۷۳ مقایسه می‌کند:
۱ـ کاهش نفت در آن زمان: حدود ۱۷.۵ درصد پایین‌تر از روند قبل از بحران
۲ـ کاهش رشد اقتصادی در آن زمان: حدود ۷.۵ درصد پایین‌تر از روند قبل از بحران
وی هشدار می‌دهد که کاهش مشابه در حال حاضر به معنای «رشد صفر یا منفی جهانی برای دو سال» است که بسیار بدتر از پیش‌بینی ۳ درصدی صندوق بین‌المللی پول خواهد بود.
عوامل کاهش‌دهنده شدت بحران
کروگمن سه عامل را می‌پذیرد که ممکن است شدت بحران را کم کند:
۱ـ امکان توافق: آمریکا می‌تواند با «با صدای بلند پیروزی را اعلام کردن و در عمل شکست را پذیرفتن» تنگه را باز کند
۲ـ شدت نفتی کمتر: اقتصاد جهان در حال حاضر به ازای هر دلار تولید ناخالص داخلی، نفت بسیار کمتری نسبت به ۱۹۷۳ مصرف می‌کند
۳ـ جایگزین‌های بیشتر: با فرصت یک یا دو سال، جهان راحت‌تر از دهه ۱۹۷۰ می‌تواند به منابع انرژی دیگر روی بیاورد
رکود شدید محتمل است
کروگمن با وجود این عوامل کاهش‌دهنده، نتیجه می‌گیرد: اگر تنگه هرمز سه ماه دیگر هم بسته بماند (که به گفته او بسیار محتمل است)، رخداد رکود جهانی محتمل است.
وی همچنین نسبت به وقوع «رکود تورمی» (ترکیب رکود اقتصادی با تورم بالا) هشدار داد که مدیریت آن برای بانک‌های مرکزی بسیار دشوارتر از رکود معمولی است.