ریچارد هاس، رئیس پیشین شورای روابط خارجی آمریکا، اخیرا تأکید کرد که ترامپ تصور داشت ایران، «ونزوئلای دوم» خواهد شد؛ اما تهران بسیار مقاوم‌تر و توانمندتر از این تصور بود و در مرحله فعلی، دولت ترامپ برای تعیین سرنوشت جنگ با ایران، ۳ سناریو پیش روی خود دارد: 
سناریوی تشدید تنش: مشکل اصلی این است که نه ایران تسلیم می‌شود، نه رژیم تغییر می‌کند و نه تنگه هرمز باز می‌شود. در عوض، منابع تسلیحاتی آمریکا بیش از این هدر می‌رود.
سناریوی انحراف: وضعیت به حالت فعلی باقی می‌ماند و جنگ، به نبردی ژئوپلیتیکی تبدیل می‌شود. باید توجه داشت که در این سناریو، ایران همچنان تنگه هرمز را بسته نگه می‌دارد. ادامه محاصره دریایی، فشارهایی به اقتصاد ایران وارد می‌کند؛ اما از طرفی دیگر، هزینه فزاینده‌ای هم برای اقتصاد جهانی خواهد داشت.
سناریوی مذاکره: این است که واشنگتن برای رسیدن به یک توافق، تلاش و پافشاری کند. اما این اقدام، موضع ضعف از آمریکا نشان می‎دهد و باعث می‌شود تهران بر خواسته‌های خود پافشاری کند. به‌هرحال، این گزینه کم‌خطرترین راه برای آمریکا ست.
این جنگ به نتیجه معناداری
 منتهی نمی شود
آدام اسمیت، نماینده کنگره آمریکا  نیز اخیرا با اشاره به سردرگمی ترامپ در تعیین راهبرد موردنیاز برای مشخص کردن سرنوشت این جنگ گفت: اهداف ما چیست؟ موفقیت چه شکلی دارد؟ چون از همان آغاز این جنگ، با ما یک بازیِ فریب و جابه‌جاییِ هدف انجام داده‌اند. مدام می‌گویند ما جلوتر از برنامه هستیم، به همه اهداف‌مان رسیده‌ایم و فقط داریم چیزهای زیادی را نابود می‌کنیم. ما تعداد زیادی موشک، تعداد زیادی سیلوهای موشکی و تعداد زیادی کشتی نیروی دریایی ایران را نابود کرده‌ایم. اما این چگونه به یک موفقیت راهبردی منتهی می‌شود؟
این نماینده دموکرات ادامه داد: هدف این جنگ نباید فقط منفجر کردن چیزها باشد ... اگر از منظر راهبردی نگاه کنید، ما داریم به عقب می‌رویم، نه به جلو. برنامه هسته‌ای ایران، درست به همان اندازه که در آغاز این جنگ قوی بود، همچنان قوی است. آن‌ها هنوز در حال ساخت موشک‌های بالستیک و پهپاد هستند. هنوز از گروه های منطقه ای حمایت می‌کنند. حالا هم تنگه را دارند. این‌که تعداد زیادی هدف را بزنیم، هرچند هرقدر هم که آن را موثر انجام دهیم، به هیچ نتیجه معناداری منتهی نمی‌شود.