​​​​​​​

پنج ماه سکوت؛ پنج ماه صحنه‌های خاموش و چراغ سالن هایی که روشن نشدند. تعطیلی کنسرت‌ها فقط یک وقفه فرهنگی نبود، بلکه برای بسیاری از هنرمندان، نوازندگان، عوامل فنی و سالن‌داران به معنای پنج ماه نداشتن ‌درآمد و بلاتکلیفی بود. حالا قرار است این سکوت با اجرای مجید خراطها در یزد شکسته شود؛ اجرایی که بیش از یک برنامه معمولی، به نماد بازگشت موسیقی زنده تبدیل شده است.
اما هر «شروع دوباره» پیام هایی دارد. انتخاب نخستین کنسرت پس از یک توقف طولانی، ناخواسته معیاری از جهت‌گیری و سطح انتظار از موسیقی پاپ ارائه می‌دهد. بسیاری معتقدند در چنین بزنگاهی، بهتر بود بازگشت صحنه‌ها با چهره‌ای رقم بخورد که هم از نظر کیفیت هنری و هم از نظر مقبولیت عمومی، نماینده قدرتمندتری برای این آغاز باشد؛ انتخابی که بتواند اعتماد مخاطبان مردد را جلب کند و شور تازه‌ای به بازار اجراهای زنده بدهد.
در عین حال، پرسش مهم‌تر به مدیریت این دوران بازمی‌گردد. پنج ماه نداشتن درآمد برای بدنه موسیقی خسارت کمی نیست. درست است که مسئولان حوزه موسیقی در اصلِ تعطیلی کنسرت‌ها مقصر نبودند، اما در شرایط بحران، نقش مدیریت فرهنگی فقط تسهیلگری نیست ؛ انتظار می‌رود برنامه‌ای مدون برای جبران، حمایت یا دست‌کم تسهیل شرایط بازگشت هنرمندان به صحنه تهیه و در سطح عمومی اطلاع رسانی شود.