هرچند نمی‌توان مدعی شد که شرایط امروز کشور حداقل به لحاظ اقتصادی با دیگر ادوار خیلی متفاوت است اما این نخستین بار است که بعد از حداقل 35 سال، دشمن خارجی به زیرساخت‌های کشور حمله مستقیم می‌کند. فشار خشکسالی از یک‌سو و تحریم‌ها از سویی دیگر تا پیش از جنگ تحمیلی سوم بر کشور سایه افکنده بود و حالا دشمن به زیرساخت کشور حمله کرده است؛ این واقعیت‌ها را نمی‌توان نادیده گرفت اما یک واقعیت پنهان در این 3 ماه بر همه مسجل شد. اینکه می‌توان با میدان دادن به مردم، نتایج را تغییر داد. بیش از 2 ماه است مردم در خیابان‌ها حضور دارند به پشتیبانی از میدان. و در همین مدت ما دیدیم که مردم چه میزان در مصارف خود صرفه‌جویی کردند، مدیریت کردند و کاملاً حساب‌شده رفتار کردند. وضعیت آب بحرانی است، وضعیت تأمین انرژی به خصوص برق کمی دشوارتر از گذشته.اما برخی در همین شرایط تلاش می‌کنند برای خود کیسه بدوزند و با احتکار کالاهای اساسی از یک‌سو و ایجاد فضای روانی برای چند برابر فروختن کالا به مردم به بهانه کمبود مواد اولیه در بازار، آرامش و همراهی ملت و حاکمیت را برهم بزنند. درمقابل، هستند کارفرمایانی که از جیب خود هزینه می‌کنند و در شرایط ضرر کامل، نیروی کار خود را تعدیل نکردند. هستند مدیرانی که در 2 ماه گذشته یک‌شب هم کنار خانواده نبودند و در میدان حاضر شدند تا مبادا بازار با کمبودی مواجه شود. خراسان رضوی در قامت تکیه‌گاه ایران در بحران کنونی نقش‌آفرینی می‌کند اما این نقش‌آفرینی‌ها با دست‌خالی دشوار است؛ وقتی برای کوچک‌ترین اقدام، باید منتظر تصمیم و امضای طلایی وزارتخانه‌ها بود. انتظار می‌رود همان‌طور که رئیس‌جمهور به استانداران خود اعتماد کامل داشته و به‌عنوان رئیس دولت اختیارات خود را به استانداران واگذار کرد، وزرای محترم نیز به خصوص وزرای اقتصاد و نیرو به استانداران اعتماد کنند و اختیارات لازم را در خصوص مسائل اقتصادی و انرژی به استانداران محول کنند.