به خاطر ظاهر خانه خجالت میکشم خواستگار قبول کنم!
25 سالهام. یکی از همکلاسیهای دانشگاه از من خواستگاری کرده اما من به خاطر ظاهر خانهمان خجالت میکشم و قصد ندارم قبول کنم به خانه ما بیاید. نمیدانم چه کنم؟نویسنده: زهرا عیدگاهی | کارشناسی ارشد روان شناسی
مترجم:
مخاطب گرامی، اینکه کسی از شما خواستگاری کرده و شما همزمان خجالت و نگرانی را حس میکنید، کاملاً قابل درک است. گاهی ذهن ما آنقدر روی ظاهر خانه و برداشت دیگران تمرکز میکند که انگار ارزش خودمان یا آیندهمان به یک چیز کوچک وابسته شده است. اما یک نکته مهم این است که احساس شرم به معنی درست بودن قضاوتها یا آماده نبودن شما برای رابطه نیست.
چه باید کرد؟
احساس خود را بپذیرید| لحظهای مکث کنید و بپذیرید که حس خجالت و اضطراب دارید. لازم نیست خودتان را بابت این حس سرزنش کنید. خیلی از آدمها در موقعیتهای مشابه دقیقاً همین احساس را تجربه میکنند، به خصوص وقتی پای خانواده، خانه و نگاه دیگران در میان است. بعد به خودتان یادآوری کنید که این حسها قرار نیست به جای شما تصمیم بگیرند. چون ممکن است شما در واقع بیشتر از خودِ خواستگاری، از قضاوت شدن یا کافی نبودن بترسید. وقتی این را برای خودتان روشن کنید، تصمیمگیری خیلی راحتتر میشود.
تعیین مرز محترمانه| قدم بعدی این است که به جای نه گفتنِ عجولانه یا قبول کردن از روی فشار، یک مرز مشخص و محترمانه بگذارید. شما حق دارید شرایط آشنایی را طوری تنظیم کنید که برایتان امنتر و راحتتر باشد. لازم نیست با یک تصمیم قطعی، همه چیز را ببندید. میتوانید خیلی ساده بگویید: «برای شروع دوست دارم در یک فضای بیرون از خانه یا یک دیدار کوتاه، بیشتر با هم آشنا شویم. اگر حس کردیم نگاه و هدفمان به هم نزدیک است، بعد درباره مراحل بعدی هم صحبت میکنیم.»
به خودتان زمان بدهید| خوب است از خودتان بپرسید: آیا واقعاً مسئله فقط خانه است، یا ترس از دیده شدن و مقایسه شدن؟ اگر خانه نیاز به کمی رسیدگی دارد، این موضوع قابل حل است. اگر هم مسئله بیشتر ذهنی و احساسی است، باز هم بهتر است خودتان را مجبور نکنید که یکباره با همه ترسها روبهرو شوید. تصمیمی بگیرید که هم با آرامش شما سازگار باشد و هم با احترامی که برای خودتان قائل هستید. شناخت واقعی، بیشتر از هر چیز، به صداقت، رفتار و امنیت روانی بستگی دارد، نه فقط به ظاهر خانه. شما حق دارید با سرعت خودتان جلو بروید و در عین حال راه آشنایی را کاملاً نبندید.
چه باید کرد؟
احساس خود را بپذیرید| لحظهای مکث کنید و بپذیرید که حس خجالت و اضطراب دارید. لازم نیست خودتان را بابت این حس سرزنش کنید. خیلی از آدمها در موقعیتهای مشابه دقیقاً همین احساس را تجربه میکنند، به خصوص وقتی پای خانواده، خانه و نگاه دیگران در میان است. بعد به خودتان یادآوری کنید که این حسها قرار نیست به جای شما تصمیم بگیرند. چون ممکن است شما در واقع بیشتر از خودِ خواستگاری، از قضاوت شدن یا کافی نبودن بترسید. وقتی این را برای خودتان روشن کنید، تصمیمگیری خیلی راحتتر میشود.
تعیین مرز محترمانه| قدم بعدی این است که به جای نه گفتنِ عجولانه یا قبول کردن از روی فشار، یک مرز مشخص و محترمانه بگذارید. شما حق دارید شرایط آشنایی را طوری تنظیم کنید که برایتان امنتر و راحتتر باشد. لازم نیست با یک تصمیم قطعی، همه چیز را ببندید. میتوانید خیلی ساده بگویید: «برای شروع دوست دارم در یک فضای بیرون از خانه یا یک دیدار کوتاه، بیشتر با هم آشنا شویم. اگر حس کردیم نگاه و هدفمان به هم نزدیک است، بعد درباره مراحل بعدی هم صحبت میکنیم.»
به خودتان زمان بدهید| خوب است از خودتان بپرسید: آیا واقعاً مسئله فقط خانه است، یا ترس از دیده شدن و مقایسه شدن؟ اگر خانه نیاز به کمی رسیدگی دارد، این موضوع قابل حل است. اگر هم مسئله بیشتر ذهنی و احساسی است، باز هم بهتر است خودتان را مجبور نکنید که یکباره با همه ترسها روبهرو شوید. تصمیمی بگیرید که هم با آرامش شما سازگار باشد و هم با احترامی که برای خودتان قائل هستید. شناخت واقعی، بیشتر از هر چیز، به صداقت، رفتار و امنیت روانی بستگی دارد، نه فقط به ظاهر خانه. شما حق دارید با سرعت خودتان جلو بروید و در عین حال راه آشنایی را کاملاً نبندید.
10 صفحه اول
