​​​​​​​
اگر کسی به شما بگوید مادری برای نجات فرزندش، او را کشته است، چه قضاوتی می‌کنید؟ قاتل است؟ یا مادری که در برابر جهانی بی‌رحم، آخرین انتخاب ممکن را انجام داده؟
این دقیقاً همان پرسش تکان‌دهنده‌ای است که تونی موریسون در شاهکار خود، «دلبند»، پیش روی ما می‌گذارد؛ رمانی که برایش جایزه پولیتزر را به ارمغان آورد و نام او را در مسیر دریافت نوبل ادبیات قرار داد.
در نگاه اول، «دلبند» داستان برده‌داری در آمریکاست. اما خیلی زود متوجه می‌شوید که این کتاب درباره زنجیرها نیست؛ درباره زخم‌هایی است که حتی پس از شکستن زنجیرها باقی می‌مانند.داستان، زندگی زنی به نام «ست » را دنبال می‌کند؛ برده‌ای فراری که به آزادی رسیده، اما گذشته رهایش نمی‌کند. او در خانه‌ای زندگی می‌کند که گفته می‌شود روح کودکی مرده در آن پرسه می‌زند. سپس زنی مرموز به نام «دلبند» از راه می‌رسد و همه چیز تغییر می‌کند.اما دلبند واقعاً کیست؟ یک روح سرگردان؟ یک انسان واقعی؟ یا تجسم تمام دردها، خاطرات و رنج‌هایی که نمی‌توان از آن‌ها فرار کرد؟
نبوغ موریسون دقیقاً همین‌جاست. او پاسخی قطعی نمی‌دهد و خواننده را در مرز میان واقعیت و کابوس رها می‌کند.
بزرگ‌ترین قدرت این رمان در آن است که نشان می‌دهد گذشته هرگز کاملاً نمی‌میرد. خاطرات دردناک ممکن است سال‌ها دفن شوند، اما روزی بازمی‌گردند و زندگی انسان را تسخیر می‌کنند.
روایت این کتاب پیچیده، شاعرانه و گاه آشفته است. اما اگر به آن فرصت بدهید، با یکی از تأثیرگذارترین و فراموش‌نشدنی‌ترین رمان‌های قرن بیستم روبه‌رو خواهید شد.