​​​​​​​
گل‌گهر سیرجان روز گذشته در چهارمین مسابقه خود در لیگ قهرمانان آسیا ۲ به مصاف آرکاداغ ترکمنستان رفت و با شکست یک بر صفر، چهارمین نمایش ناامیدکننده خود را در این رقابت‌ها به ثبت رساند. 
تیم مهدی رحمتی که فصل را در لیگ برتر با شرایطی بسیار خوب آغاز کرده بود، حالا به یکی از ضعیف‌ترین نمایندگان ایران در آسیا تبدیل شده است؛ تیمی که هنوز رنگ برد را ندیده و حتی یک بار هم موفق به باز کردن دروازه حریفان نشده است. آمار گل‌گهر واقعاً عجیب و نگران‌کننده است؛ چهار مسابقه، دو مساوی، دو شکست و صفر گل زده! دو امتیاز و حضور در قعر جدول گروه چهار تیمی، شرایط صعود را برای نماینده ایران بسیار دشوار کرده است. اما آنچه شکست مقابل آرکاداغ را تلخ‌تر می‌کند، کیفیت پایین فوتبال گل‌گهر است. شاگردان رحمتی با وجود در اختیار داشتن حدود ۶۴ درصد مالکیت توپ، فقط یک شوت در چارچوب داشتند و در نهایت با دست خالی زمین را ترک کردند. شاید اگر هدایت ممبینی، دبیرکل وقت فدراسیون فوتبال، پیش از برگزاری تورنمنت سه‌جانبه، نام گل‌گهر را به «AFC» نداده بود؛ چادرملو نماینده شایسته تری برای کشورمان می‌بود. نکته عجیب‌تر درباره گل‌گهر، فاصله عملکرد این تیم با شروع فصل لیگ برتر است. تیم رحمتی در هفته‌های ابتدایی یکی از تیم‌های خوب مسابقات بود و در کنار استقلال و تراکتور، شروعی امیدوارکننده داشت؛ اما حالا در پنج بازی اخیر خود چهار شکست و یک مساوی ثبت کرده و رنگ برد را ندیده است.
 این وضعیت در کنار عملکرد تراکتور، تصویر خوبی از فوتبال ایران در آسیا نمی‌سازد. تراکتور هم در چهار مسابقه آسیایی خود دو مساوی و دو شکست داشته و هنوز به برد نرسیده. یعنی دو نماینده ایران درمجموع هشت مسابقه حتی یک پیروزی هم کسب نکرده‌اند. البته شرایط استقلال متفاوت بوده و این تیم در مسیر آسیایی خود بردهای ارزشمندی به دست آورده است. به نظر می‌رسد مهدی رحمتی باید در تفکرات فنی خود تجدیدنظر کند. فوتبال بیش از اندازه محتاطانه و دفاعی، در مسابقاتی که باید برای بردن به میدان رفت، جواب نمی‌دهد. گل‌گهر بازیکنان خوبی دارد و باید مقابل تیم‌هایی مانند آرکاداغ جسارت هجومی بیشتری نشان دهد. قرار نیست همیشه با ترس از گل خوردن بازی کنیم؛ گاهی باید حمله کرد، ریسک کرد و برای باز کردن روزنه‌های دفاع حریف برنامه داشت. گل‌گهر از شروع رؤیایی لیگ به کابوس آسیایی رسیده و اگر قرار است این روند ادامه پیدا نکند، تغییر در نگرش تاکتیکی و بازگشت به فوتبال هجومی دیگر یک انتخاب نیست؛ یک ضرورت است.