در روزهای اخیر مصاحبه ای تلخ و حیرت انگیز، با ظاهر انتقاد از وضعیت کشور و حاکمیت و مسئولان در فضای مجازی جنجالی شد. شخصی که سال ها ریاست فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران را برعهده داشته است و مسئولیت های دیگرش در همین نظام، یک طومار طولانی می شود، خطاب به مسئولان حال حاضر کشور، ابتدا شعار ایرانیان علیه دشمنی که طی دوسال گذشته هزاران هموطنش را به خاک و خون کشیده بی اعتبار می کند و می‌گوید «غیر از مرگ بر آمریکا گفتن در این 47 سال چه کار کردید؟ چرا همه فرزندان خود را به خارج فرستادید و جیب خود را پر کردید؟ چرا تمام دختران زیباروی ایرانی در برخی کشورها مشغول روسپی گری(!) هستند و... ». اما این فرد اشاره نمی کند که منظورش از کارکردن در 47 سال دقیقا در چه حوزه ای است؟ ایران در کدام حوزه ورزشی، علمی، نظامی و حتی اقتصادی کاری نکرده است؟ و اگر مثلا انتقادش از وضع اقتصادی و معیشتی مردم است، چرا کار نکردن و کم کاری را به همه بخش های کشور تعمیم می دهد؟ همچنین چرا و با کدام مدرک و سند، به دختران باعفت و محترم کشورمان تهمت بی عفتی می زند؟
اما عجیب ترین بخش این مصاحبه، آن‎جاست که می گوید «فلان مسئول کشور می گوید باید بُرد موشک هایمان را زیاد کنیم! به تو چه؟ برو به زندگی و آسایش مردم برس!» و علناً توانمندی موشکی و نظامی کشور را هم بی ربط با زندگی و آسایش مردم بیان می کند، گویی وقتی دشمن چندهزار کیلو بمب به سمت کشور پرتاب می کند، باید با تیروکمان و تفنگ آبپاش به مقابله با آن پرداخت! در جای دیگر این مصاحبه سخیف، این شخص اعلام می کند که کشور در حال حاضر حتی 10 درصد هم طرفدار ندارد و انگار از مقاومت ملی ایرانی ها در جنگ 40روزه و انسجام بی نظیری که در شهرهای ایران حاکم بود، بی خبر بوده است و مردمی که 250 شب در خیابان های کشور برای دفاع از امنیت و خاک کشور حضور دارند، از فضا به زمین آمده اند! 
درباره این مصاحبه ها و گفت‌وگوها چند نکته مطرح است. اول این که رسانه ها به نظر می رسد بهتر است از افراد کارشناس و متخصص در 
حوزه های خودشان دعوت به حضور کنند. صحبت های فوتبالی یک کارشناس نظامی 
نمی تواند قابل اعتبار و پذیرش به نظر برسد، همان طور که صحبت های امنیتی، سیاسی و نظامی یک مدیر بازنشسته ورزشی خارج از اعتبار و فهم است و باعث سوءتفاهم می شود.
دوم این که افراد نسبتاً چهره ای که قصد انتقاد از یک مجموعه بزرگ مثل حاکمیت را دارند، بد نیست ابتدا به کارنامه خود نگاهی بیندازند و سپس آن مجموعه را نقد کنند. اگر 47 سال خودمان در سیستمی خدمت کردیم و از نقاط ضعف آن سیستم آگاه بودیم، چرا کاری نکردیم و الان که خودمان جزو آن سیستم هستیم از آن طلبکاریم؟
سومین نکته که به همه مسئولان کنونی و سابق، رسانه ها و نخبگان و شبه‌نخبگانی که تریبون در دست دارند بازمی گردد، این که با توجه به شرایط حساس کشور که هر لحظه ممکن است همه ساختار کشور با دشمن خارجی درگیر شود، باید در بیان تک تک کلمات و جملات خود دقت به خرج دهند. زمانی که دشمن آمریکایی- صهیونی از جنگ وجودی با کشورمان می‎گوید و هدف خود را نابودی تمدن ایران بیان می‎کند و نه فقط نظام ایران، به نظر می رسد «اتحاد مقدس» همه ما ایرانی ها، هرچند ممکن است به بخش هایی از عملکرد حوزه های مختلف دولت و حاکمیت کشورمان انتقاد داشته باشیم، ضروری و حیاتی است.