اهتزاز پرچم امامرضا(ع) در قلل بلند جهان
گفتوگو با امیر دانایی، کوهنورد مشهدی و جوانترین ایرانی فاتح اورست که خاطرات زیادی از صعودهایش دارد و مرگ را چندین بار به چشم خودش دیده استنویسنده: مجید حسین زاده
مترجم:
وقتی در 16 سالگی، صعود به قله کازبک اروپا را که به اورست کوچک معروف است،چشید، تصمیمش جدیتر شد. او تا 18 سالگی به تمام قلههای ایران در تمام فصول حتی زمستان که خیلی سخت است، صعود کرد. اما یک هدف بزرگتر در سر داشت. بالاخره امیر دانایی، کوهنورد مشهدی با ۲۳ سال سن توانست قله اورست با ارتفاع ۸۸۴۹ متر مرتفعترین قله دنیا را فتح کند و لقب جوانترین فاتح ایرانی اورست را به خودش اختصاص دهد. بخشهایی از گفتوگوی ما با این کوهنورد را در ادامه خواهید خواند.
از 14سالگی، کوهنوردی را آغاز کردم
امیر در ابتدای صحبتهایش از آغاز کوهنوردی در مشهد میگوید: «از 14 سالگی کوهنوردی را در همین مشهد شروع کردم و به مرور بلندترین قلههای ایران را صعود کردم. سپس به اروپا رفتم و بلندترین قلههای آن جا را هم صعود کردم. بعد از آن هم در 23 سالگی به لطف خدا توانستم به عنوان جوانترین فاتح ایرانی قله اورست را صعود کنم. یکی از افتخارهای من این است که پرچم آقا امام رضا(ع) را بر روی اورست و تمام قلل بلند دنیا به اهتزاز درآوردم. امامرضا(ع) جاهایی در زندگی دست من را گرفته که خودم باورم نمیشود».
هزینه صعودم به اورست 7 میلیارد شد
او درباره صعود به قله اورست هم اینطور توضیح میدهد: «من از 16 سالگی، هدف صعود اورست را داشتم. بعد از این که به چند قله بلند اروپا صعود کردم این پتانسیل را در خودم دیدم که میتوانم این کار را بکنم. یک پسربچه 16 ساله به هر کسی میگفت که میخواهم به اورست صعود کنم و جوانترین ایرانی فاتح اورست شوم، میخندید! اما من باید به هدفم میرسیدم. در نهایت دیدم چارهای نیست و مجبور شدم خانهای که به سختی خریده بودم، سال 1402 به قیمت 7 میلیارد تومان بفروشم تا هزینههای آن را جبران کنم. الان 60 یا 70 میلیارد میارزد. 110 هزار دلار هزینه صعود به اورست بود. پول زیادی بود اما ارزشش را داشت».
در اورست کرونا گرفتم
دانایی درباره چالشهای صعود به اورست یک خاطره تلخ و سخت هم دارد و میگوید: «صعود به قله اورست برای من تقریبا 100 روز زمان برد. سال 1402 به کشور نپال رفتم و 45 روز در آن جا برای صعود تمرین کردم. متاسفانه در کمپ دو قله اورست کرونا گرفتم. در شرایطی بودم که هم خودم و هم مربیانم قطع امید کردیم. درخواست امداد هوایی دادم که با هلیکوپتر برگردم اما هوا برفی بود و پرواز صورت نگرفت. حالا تصور کنید در جایی هستید که هیچ چیزی نیست، نه دارویی، نه پزشکی و نه جای خوبی برای استراحت. با خودم فکر کردم هر یک روزی که آنجا بمانم، بدنم ضعیف و ضعیفتر خواهد شد. باید هر جور شده با دستهایم هم شده، خودم را به پایین برسانم. با هر مکافات و سختی که بود، چندتا شکلات برداشتم و با یک کوهنورد نپالی به سمت پایین اورست حرکت کردم. مسیری که دو روز زمان میبرد، با کرونا، در 8 ساعت پیمایش کردم. وقتی برگشتم آن جا و کوهنوردهای آمریکایی و اروپایی من را دیدند، باور نمیکردند. لطف خدا بود که سالم برگشتم».
یکهو رفتیم زیر بهمن!
او یک خاطره دیگر هم درباره چالشهای این صعود دارد و میگوید: «در صعود نهایی به اورست، با هم طناب لهستانی در حال صعود بودیم که رفتیم زیر بهمن. تقریبا از مرگ صددرصد برگشتم. افرادی که کوهنورد هستند، میدانند که وقتی شما زیر بهمن میروید، هیچ راه نجاتی ندارید. آن جا دومین بار بود که خدا من را نجات داد.
اولین کارم روی قله، نماز خواندن بود
به او میگویم بعد از این همه چالش و تجربه سخت، رسیدید به قله. چه احساسی داشت که میگوید: «آن حس قابل توصیف نیست. عاشقی را در نظر بگیرید که سالها برای رسیدن به معشوق جنگیده، خون دل خورده، از همه چیز گذشته و ... اما لحظه وصال فرا رسیده است. من اولین کاری که روی قله اورست انجام دادم، این بود که نماز خواندم. نمیخواهم بگویم خیلی مذهبی هستم اما آنجا این قدر سرشار از عظمت خداوند بودند که به پاس شکرگزاری از خداوند دو رکعت نماز خواندم. اولین انسانی بودم که روی قله اورست نماز خواند و چون دلی انجام دادم، ویدئوی آن خیلی در شبکههای اجتماعی دیده شد».
خلأ وجود یک باشگاه کوهنوردی داریم
جوانترین فاتح ایرانی اورست درباره حمایت مسئولان از این رشته ورزشی میگوید: «تنها حمایتی که مسئولان از ورزش قهرمانی در کشور ما دارند، فقط در حد دعا کردن است. البته به جز چند رشته مثل فوتبال و کشتی. من در سفرهایی که به کشورهای دیگر داشتم، خلأ وجود باشگاههای کوهنوردی را در ایران حس کردم. یک زمین در مشهد خریدم و الان در حال ساخت بزرگترین آکادمی کوهنوردی کشور به صورت شخصی هستم. ساخت این مجموعه چالشهای زیادی دارد و به حمایت شهرداری نیاز دارد. آموزش برای فعالیت در این رشته بسیار مهم است و جدی گرفته نمیشود. این رشته ورزشی به شدت تخصصی است و اگر کسی به صورت اصولی انجام ندهد، به مفاصل و ستون فقرات و ... آسیب میزند. این آموزشها را باید قبل از کوهنوردی ببینند».
از 14سالگی، کوهنوردی را آغاز کردم
امیر در ابتدای صحبتهایش از آغاز کوهنوردی در مشهد میگوید: «از 14 سالگی کوهنوردی را در همین مشهد شروع کردم و به مرور بلندترین قلههای ایران را صعود کردم. سپس به اروپا رفتم و بلندترین قلههای آن جا را هم صعود کردم. بعد از آن هم در 23 سالگی به لطف خدا توانستم به عنوان جوانترین فاتح ایرانی قله اورست را صعود کنم. یکی از افتخارهای من این است که پرچم آقا امام رضا(ع) را بر روی اورست و تمام قلل بلند دنیا به اهتزاز درآوردم. امامرضا(ع) جاهایی در زندگی دست من را گرفته که خودم باورم نمیشود».
هزینه صعودم به اورست 7 میلیارد شد
او درباره صعود به قله اورست هم اینطور توضیح میدهد: «من از 16 سالگی، هدف صعود اورست را داشتم. بعد از این که به چند قله بلند اروپا صعود کردم این پتانسیل را در خودم دیدم که میتوانم این کار را بکنم. یک پسربچه 16 ساله به هر کسی میگفت که میخواهم به اورست صعود کنم و جوانترین ایرانی فاتح اورست شوم، میخندید! اما من باید به هدفم میرسیدم. در نهایت دیدم چارهای نیست و مجبور شدم خانهای که به سختی خریده بودم، سال 1402 به قیمت 7 میلیارد تومان بفروشم تا هزینههای آن را جبران کنم. الان 60 یا 70 میلیارد میارزد. 110 هزار دلار هزینه صعود به اورست بود. پول زیادی بود اما ارزشش را داشت».
در اورست کرونا گرفتم
دانایی درباره چالشهای صعود به اورست یک خاطره تلخ و سخت هم دارد و میگوید: «صعود به قله اورست برای من تقریبا 100 روز زمان برد. سال 1402 به کشور نپال رفتم و 45 روز در آن جا برای صعود تمرین کردم. متاسفانه در کمپ دو قله اورست کرونا گرفتم. در شرایطی بودم که هم خودم و هم مربیانم قطع امید کردیم. درخواست امداد هوایی دادم که با هلیکوپتر برگردم اما هوا برفی بود و پرواز صورت نگرفت. حالا تصور کنید در جایی هستید که هیچ چیزی نیست، نه دارویی، نه پزشکی و نه جای خوبی برای استراحت. با خودم فکر کردم هر یک روزی که آنجا بمانم، بدنم ضعیف و ضعیفتر خواهد شد. باید هر جور شده با دستهایم هم شده، خودم را به پایین برسانم. با هر مکافات و سختی که بود، چندتا شکلات برداشتم و با یک کوهنورد نپالی به سمت پایین اورست حرکت کردم. مسیری که دو روز زمان میبرد، با کرونا، در 8 ساعت پیمایش کردم. وقتی برگشتم آن جا و کوهنوردهای آمریکایی و اروپایی من را دیدند، باور نمیکردند. لطف خدا بود که سالم برگشتم».
یکهو رفتیم زیر بهمن!
او یک خاطره دیگر هم درباره چالشهای این صعود دارد و میگوید: «در صعود نهایی به اورست، با هم طناب لهستانی در حال صعود بودیم که رفتیم زیر بهمن. تقریبا از مرگ صددرصد برگشتم. افرادی که کوهنورد هستند، میدانند که وقتی شما زیر بهمن میروید، هیچ راه نجاتی ندارید. آن جا دومین بار بود که خدا من را نجات داد.
اولین کارم روی قله، نماز خواندن بود
به او میگویم بعد از این همه چالش و تجربه سخت، رسیدید به قله. چه احساسی داشت که میگوید: «آن حس قابل توصیف نیست. عاشقی را در نظر بگیرید که سالها برای رسیدن به معشوق جنگیده، خون دل خورده، از همه چیز گذشته و ... اما لحظه وصال فرا رسیده است. من اولین کاری که روی قله اورست انجام دادم، این بود که نماز خواندم. نمیخواهم بگویم خیلی مذهبی هستم اما آنجا این قدر سرشار از عظمت خداوند بودند که به پاس شکرگزاری از خداوند دو رکعت نماز خواندم. اولین انسانی بودم که روی قله اورست نماز خواند و چون دلی انجام دادم، ویدئوی آن خیلی در شبکههای اجتماعی دیده شد».
خلأ وجود یک باشگاه کوهنوردی داریم
جوانترین فاتح ایرانی اورست درباره حمایت مسئولان از این رشته ورزشی میگوید: «تنها حمایتی که مسئولان از ورزش قهرمانی در کشور ما دارند، فقط در حد دعا کردن است. البته به جز چند رشته مثل فوتبال و کشتی. من در سفرهایی که به کشورهای دیگر داشتم، خلأ وجود باشگاههای کوهنوردی را در ایران حس کردم. یک زمین در مشهد خریدم و الان در حال ساخت بزرگترین آکادمی کوهنوردی کشور به صورت شخصی هستم. ساخت این مجموعه چالشهای زیادی دارد و به حمایت شهرداری نیاز دارد. آموزش برای فعالیت در این رشته بسیار مهم است و جدی گرفته نمیشود. این رشته ورزشی به شدت تخصصی است و اگر کسی به صورت اصولی انجام ندهد، به مفاصل و ستون فقرات و ... آسیب میزند. این آموزشها را باید قبل از کوهنوردی ببینند».
10 صفحه اول


