​​​​​​​
19 ساله بود که در ملوان توجهات را به‌‌خودش جلب کرد؛ تند و تیز بود و سمت راست را قبضه می‌‌کرد، وقتی در 20 سالگی به پرسپولیس پرستاره برانکو آمد هیچ‌‌کس تصور نمی‌‌کرد صادق محرمی جوان و نسبتاً گمنام بتواند با وجود بازیکنانی مثل حسین ماهینی و رامین رضائیان بدرخشد. اما در فرصت کوتاهی خودش را در لیگ برتر و لیگ قهرمانان آسیا نشان داد تا محبوب سکوهای قرمز هم باشد. به دفعات در تیم منتخب هفته لیگ قهرمانان قرار گرفت و حتی بحثش بود که در صورت استمرار می‌‌تواند بازیکن سال فوتبال آسیا شود. در بازی معروف با الجزیره که با گل‌‌های زیبای نوراللهی و کاپیتان سید جلال همراه شد با قرمزها وداع کرد تا لژیونر شود. آن زمان تصور همه این بود که روزهای خوبی پیش‌‌روی اوست. اما 7 سال حضور در کرواسی دستاورد محدودی برایش داشت. در مقطعی برای تیم‌‌های کی‌‌روش و اسکوچیچ فقط به لطف این‌‌که لژیونر است بازی کرد. اما نه در جام‌‌ملت‌‌ها درخشید نه در جام جهانی. با آن‌‌که در بازه ای  رامین رضائیان را در پرسپولیس پشت سر گذاشته بود اما در بیشتر این سال‌‌ها زیر سایه رامین که بازی‌‌اش چشم‌‌نوازتر بود، ماند. حالا هم که مصدومیتش خوب شده جایی در تیم ملی قلعه‌‌نویی ندارد؛ شاید برای همین وقتی دید دیگر جایی در کرواسی ندارد و حتی ممکن است در سال منتهی به جام جهانی شانس دوباره ملی‌‌پوش شدنش را هم نداشته باشد از یک‌‌طرف با سپاهان مذاکره کرد و پیش‌‌پرداخت گرفت؛ از طرف دیگر به پرسپولیس چراغ سبز نشان داد. رفتن کارتال هم که دنبال دفاع راست خارجی بود برایش خوش‌‌یمن بود تا شاید دوباره با پرسپولیس بدرخشد. اما هرچه شود نباید از یاد ببریم که ما زمانی لژیونرهای موفقی مثل مهدوی‌‌کیا داشتیم که در بوندس‌‌لیگا فیکس بازی می‌‌کرد؛ اما طی این سال‌‌ها به جایی رسیدیم که بازیکنان‌‌مان که در جوانی رفته‌‌اند حتی در لیگی مثل کرواسی هم شانس بازی ندارند و این اتفاق تلخی برای فوتبال ماست که از استعداد تهی شده و حتی در لیگ‌هایی مثل بلژیک، هلند، کرواسی، پرتغال و یونان هم لژیونر درست و حسابی نداریم.