​​​​​​​
در روزهایی که سایه تهدیدهای نظامی بر منطقه سنگینی می‌کند و هنوز گرد و غبار جنگ 12 ‌روزه ایران و اسرائیل از فضای سیاسی و اجتماعی کشور فرو ننشسته، خانم آذر منصوری که چند صباحی است رهبری یکی از مهم ترین جریان های سیاسی کشور را برعهده دارد و بر کرسی ریاست جبهه اصلاحات تکیه زده است؛ در تازه ترین اظهار نظر خود با انتشار تصویر یکی از سربازان کشورمان  که در حال نواختن گیتار است در صفحه اینستاگرامی خود نوشته است :« کاش به جای اسلحه، ساز می ساختیم و به جای مارش جنگ، موسیقی صلح و دوستی می نواختیم. کاش دنیا جای قشنگی بود برای زیستن؛ برای دوستی، برای عشق برای یکدلی و برای بودن.» جالب آن که آذر منصوری به همین حد هم کفایت نکرده و در صفحه توئیتری خود استوری اینستاگرامی خود را بازنشر کرده است. این اظهارنظر، که در فضای مجازی و حتی رسانه‌های رسمی بازتاب گسترده‌ای پیدا کرده، نه‌تنها درک دقیقی از شرایط سیاسی و امنیتی کشور ارائه نمی‌دهد، بلکه حامل نوعی پیام مبهم و از نظر بسیاری از کاربران فضای مجازی سهل‌انگارانه است. این که در بحبوحه یک درگیری منطقه‌ای پیچیده و تنش‌آلود، چهره شاخص یکی از مهم‌ترین جناح‌های سیاسی کشور چنین پیامی منتشر کند، نمی‌تواند صرفاً یک احساس شخصی یا اظهار نظر معمولی تلقی شود. مسئولیت سیاسی منصوری، به‌عنوان رئیس جبهه اصلاحات، ایجاب می‌کند که اظهاراتش با محاسبه سیاسی و سنجش موقعیت همراه باشد. پیام «کاش به‌جای اسلحه، ساز می‌ساختیم» اگرچه در ذات خود آرمان‌گرایانه و صلح‌طلبانه است، اما در بستر فعلی منطقه و در شرایطی که دشمنان ایران با زبان تهدید سخن می‌گویند، بیش از آن که تأثیرگذار باشد، به‌نوعی ساده‌سازی افراطی از مفاهیم پیچیده دفاع ملی و امنیت سرزمینی است. از او انتظار می‌رود اگر هم به صلح می‌اندیشد، این اندیشه را در چارچوبی واقع‌گرایانه و دیپلماتیک بیان کند، نه با ژستی احساسی که بیشتر به کارت‌پستال‌های عصر شبکه‌های اجتماعی شباهت دارد تا موضع‌گیری یک سیاستمدار. در دنیای واقعی، گیتار جایگزین اسلحه نمی‌شود؛ همان‌طور که آرزوی جهانی سرشار از عشق و صلح، بدون تأمین امنیت و بازدارندگی، تنها یک رؤیای زیبا باقی می‌ماند. واکنش منفی کاربران فضای مجازی به سخنان منصوری نیز نشان می دهد  که مردمان فهیم ایران به‌درستی از سیاستمداران خود انتظار بلوغ فکری، سنجشگری استراتژیک و درک عمیق‌تری از مناسبات قدرت دارند.