جوان - این روزنامه درباره گفت و گوی اخیر پزشکیان و تاکر کارلسون نوشت: ما اکنون ملتی خشمگین هستیم و نمی‌توانیم مانند روزهای صلح‌وصفا سخن بگوییم. نشان‌دادن خشم ملت عین عقلانیت است. اگر در جای خود خشم خود را نشان ندهیم و روان‌شناسانه سخن بگوییم، در بی‌جای مکان و زمان پاسخ ما را به‌گونه‌ای می‌دهند که کار از دست روان‌شناسان خارج شود!یک گفت‌وگو در این سطح و در این صحنه را همه جهان می‌بینند، پس نباید گفت که مخاطب این سخنان آمریکایی‌ها بودند یا که بود و که نبود.
هم میهن -تندروها که درکی از رسانه به معنای واقعی ندارند و رسانه برای آنان به‌مثابه بوق است، فضایی را ایجاد کرده‌اند که نه‌تنها ایران را از فضای رسانه‌ای جهان خارج کرده‌اند، بلکه با به ابتذال کشیدن فضای رسانه‌ای رسمی در داخل کشور میدان رسانه‌های فارسی‌زبان را به تصرف رسانه‌های ماهواره‌ای درآورده‌اند و بعد ناله می‌کنند که آی! دنیا علیه ما تبلیغ می‌کند؛ درحالی‌که خودشان را از دنیا و افکار عمومی بی‌نیاز می‌دانند.
فرهیختگان -برخاستن پزشکیان هنگام ورود علی اف، حتی اگر نشانه ادب بود، ادب بی‌موقع بود...ادب در دیپلماسی ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است اما همیشه باید با دقت در نمادها همراه باشد. احترام در برخی موقعیت‌ها می‌تواند در چارچوبی متفاوت از عرف عمومی تعریف شود. گاهی نشستن پیش از طرف مقابل یا حفظ فاصله، نه بی‌ادبی، بلکه نوعی پیام سیاسی آگاهانه تلقی می‌شود. در جهانی که دیپلماسی به صحنه‌ای نمادین بدل شده (و مصداق بارزش کدخدایی کردن ترامپ در توییتر است) رهبران باید بدانند که حتی ساده‌ترین حرکات، بار معناداری دارند و گاه یک ایستادن یا نشستن ساده، از هزار واژه و موضع اثرگذارتر است.
شرق -  دورکردن فوری آتش جنگ از کشور نه یک تفنن، بلکه یک وظیفه سترگ ملی است که حافظ امنیت ملی و منافع ملی است. نباید اقدامات دیپلماتیک تنها از طرف وزیر امور خارجه انجام شود بلکه تمام ظرفیت‌های کشور زیر نظر وزارت امور خارجه باید در خدمت دستگاه دیپلماتیک کشور قرار گیرد.