​​​​​​​ورزشگاه آزادی، نماد فوتبال ایران، این روزها به نمونه‌ای از سوءمدیریت و ناکارآمدی تبدیل شده است. به گزارش «چند ثانیه» پروژه بازسازی که از سال ۱۴۰۲ آغاز شده، پس از گذشت بیش از چهار سال تنها ۳۰ درصد پیشرفت داشته و انتظار می‌رود تا پایان سال ۱۴۰۵ تکمیل شود؛ زمانی که حتی مسئولان درباره تحقق آن نیز تردید دارند. البته این بازسازی‌ها در چند مرحله انجام شده است: اولین بار برای فینال پرسپولیس مقابل کاشیما بود که ورزشگاه آزادی نیاز به بهبود زیرساخت داشت. سپس در سال ۱۴۰۰ بازسازی دیگری برای اصلاح جایگاه تماشاگران صورت گرفت. آخرین مرحله بازسازی هم با ورود النصر عربستان و کریستیانو رونالدو به تهران در سال ۱۴۰۲ آغاز شد؛ زمانی که وضعیت ورزشگاه آزادی به حدی بد و اسفناک بود که به سوژه رسانه‌های داخلی و خارجی تبدیل شد. طرح ساخت ورزشگاه جدید پس از عقب‌نشینی چینی‌ها شکست خورد و بازسازی کامل آزادی دوباره در دستور کار قرار گرفت. با این حال، با وجود هزینه‌های کلان و گذشت سال‌ها، مشکلاتی مانند خاموشی نورافکن‌ها در بازی‌های مهم و آب‌گرفتگی رختکن‌ها همچنان پابرجاست. مدیرعامل شرکت توسعه اماکن ورزشی، محمدعلی ثابت‌قدم، اخیراً اعلام کرده که فقط ۳۰ درصد کار انجام شده و با توجه به تأخیرهای متعدد و نبود بودجه قطعی، بازسازی احتمالاً تا پایان ۱۴۰۵ طول خواهد کشید. این وضعیت باعث شده استقلال و پرسپولیس مجبور شوند تا آن زمان در ورزشگاه‌هایی بازی کنند که از نظر استانداردهای بین‌المللی در سطح پایین‌تری قرار دارند. در نتیجه، اعتبار فوتبال ایران در سطح بین‌المللی خدشه‌دار شده و هواداران با نارضایتی گسترده در شبکه‌های اجتماعی اعتراض می‌کنند. در نهایت چند سوال اساسی باقی می‌ماند: چرا ورزشگاه آزادی که در ابتدا طی ۱۷ ماه ساخته شد، بعد از ۴ سال هنوز نصفه‌ونیمه است؟ چرا بودجه‌های هنگفت به جای استانداردسازی، صرف نمایش‌های تبلیغاتی می‌شود؟ وقتی بصره در یک ماه چمنش را عوض می‌کند، چرا ما نمی‌توانیم آزادی را آماده کنیم؟