​​​​​​​
ده روز از بیانیه پرحاشیه و غیرواقع بینانه جریان اصلاحات گذشته و در این مدت، جناح دیگر افراطی نیز در منتهی الیه سمت راست فرصت را مغتنم شمرد تا بر همان طبل همیشگی خود بکوبد. از یک‌سو رسایی با طرح مسئله عزل رئیس‌جمهور و از سوی دیگر ثابتی با موج‌سواری بر هشتگ «وفاق با نفاق» سعی کردند مسیر پرآشوبی را پیش ببرند. اگر کمی دقیق‌تر بنگریم، خط مشترک این جریان روشن است: سناریوی «بنی‌صدرسازی از پزشکیان» با هدف بی‌ثبات‌سازی داخلی و تضعیف دولت.با این حال، رهبر معظم انقلاب در سخنان اخیر خود بار دیگر بر «حمایت از رئیس‌جمهور» و «اتحاد سران سه قوه» تأکید کردند؛ سخنانی که عملاً مرزبندی قاطعی با پروژه اختلاف‌افکنی تندروها ترسیم کرد. این موضع روشن، نه‌تنها عمق فاصله این جریان با راه اصیل انقلاب اسلامی را آشکار ساخت، بلکه نشان داد بازی با اختلافات سیاسی هیچ نسبتی با منافع ملی و خواست ولی فقیه ندارد.اما ماجرا در همین نقطه متوقف نشد. رسایی در کانال خود همچنان همان خط «بنی‌صدرسازی» را دنبال کرد و پاسخی نداد که چرا در برابر رئیس‌جمهوری که رهبری به صراحت خواستار حمایت از او هستند، چنین موضعی گرفته است. رجانیوز نیز به‌جای بازتاب کامل بیانات اخیر رهبری، با حذف بخش مهمی از سخنان ایشان و آوردن نقل‌قول‌هایی از مرحوم آیت‌ا... مصباح، تلاش کرد فاصله خود را پنهان کند.این رفتارها سوال مهمی را پیش می‌کشد: آیا زمان تذکر و تنبّه برای این چهره‌های سیاسی فرا نرسیده است؟آیا قرار است پس از هر رخداد سیاسی، سناریوی عدم کفایت یا استیضاح رئیس‌جمهور دوباره روی میز گذاشته شود؟ پاسخ روشن را می‌توان در همان بیانات رهبر انقلاب جست. ایشان به‌صراحت هشدار دادند که ایجاد انشقاق داخلی، همان چیزی است که دشمن می‌خواهد تا طرح‌های جایگزین خود را اجرا کرده و حتی زمینه تهدیدات امنیتی و تجاوز جدید به کشور را فراهم کند.
 حمایت از دولت، نقد منصفانه
نکته عجیب این جاست که برخی جریان‌های رادیکال، به‌جای درک فاصله خود با رهبری و بازنگری در مواضعشان، همچنان به تفسیرهای شخصی و توجیهات سیاسی روی آورده‌اند. این در حالی است که جریان انقلابیِ اصیل می‌داند محور و بنیان نظام، رهبری معظم انقلاب است. راهبرد این جریان روشن است: دولت – فارغ از نقاط ضعف و قوتش – باید به کار خود ادامه دهد و همه ظرفیت‌ها برای موفقیتش به میدان بیاید. چراکه همان‌گونه که رهبر انقلاب فرمودند: «موفقیت دولت، موفقیت همه ماست».این راهبرد البته به معنای تعطیلی نقد یا سکوت در برابر کاستی‌ها نیست، بلکه دعوت به همدلی و همراهی برای رفع مشکلات و تکمیل نقاط ضعف است. تفاوت میان «نقد منصفانه» با «تخریب افراطی» دقیقاً همین‌جاست. یک‌سو تلاش برای بهبود امور و تقویت دولت در چارچوب منافع ملی است و سوی دیگر، بازی خطرناک با امنیت و ثبات کشور.اکنون که رهبر انقلاب بار دیگر خط روشن حمایت و همدلی با دولت را تبیین کرده‌اند، بر عهده همه جریان‌های سیاسی – به‌ویژه مدعیان انقلابی‌گری – است که دست از لجاجت بردارند و مسیر خود را اصلاح کنند. پرسش اصلی این روزها همین است: آیا وقت تنبّه فرا نرسیده است؟