​​​​​​​
در قلب قاره سرخ استرالیا، شهری زیرزمینی پنهان است که انگار از دل رمان‌های علمی-تخیلی ژول ورن بیرون آمده است.  شهر معدنی «کوبر پدی» در ایالت استرالیای جنوبی، با جمعیت حدود ۱۷۰۰ نفر، به خاطر خانه‌های زیرزمینی، معادن عظیم اوپال و منظره‌ای شبیه به مریخ، یکی از عجیب‌ترین سکونتگاه های جهان است. کوبر پدی نه تنها به دلیل معماری غارمانند، بلکه به خاطر فرهنگ مهاجران چندملیتی، تاریخ پرماجرای استخراج سنگ‌های قیمتی و انزوای کامل در بیابان مشهور است.این شهر در منطقه‌ای قرار دارد که دمای تابستان به 48درجه سانتی‌گراد می‌رسد و ساکنان برای فرار از این گرمای جهنمی اقدام به حفر خانه، هتل، کافه رستوران و...  در دل تپه‌های سنگی کردند. در سنگ‌های رسوبی و  بدون نیاز به آجر یا سیمان کنده می‌شوند. هر خانه معمولاً شامل یک ورودی تونل‌مانند، سالن اصلی، اتاق‌های خواب، آشپزخانه و حتی حمام است. سقف‌های سنگی طبیعی، دما را ثابت در ۲۳ تا 25درجه نگه می‌دارند. برق با ژنراتورهای خورشیدی تأمین می‌شود و آب از چاه‌های عمیق ۳۰ متری استخراج می‌گردد.نام «کوبر پدی» از عبارت بومی «کوپا پیتا» به معنای «مرد سفیدپوست در گودال» گرفته شده که اشاره‌ای طنزآمیز به معدنچیانی است که در زمین فرو می‌رفتند. این شهر  پس از کشف اوپال، سنگ قیمتی رنگین‌کمانی توسط پسر ۱۴ ساله‌ای که همراه پدرش برای کشف و استخراج طلا آمده بود تأسیس شد. امروزه این معادن متروکه به جاذبه گردشگری تبدیل شده‌اند. متاسفانه تغییرات اقلیمی، بارندگی‌های نامنظم را افزایش داده و خطر ریزش غارها را بالا برده است.در بیابان کوبر پدی حدود ۲۵۰ هزار تابلوی خطر دیده می‌شود که به گردشگران در مورد راه رفتن بدون توجه روی دهانه تونل و معادن هشدار می دهند. این تابلوها امروزه به نماد این شهر تبدیل شدند و حتی بر روی
 سوغاتی های این شهر  هم حک می شود.در این شهر یک زمین گلف است که برای فرار از گرمای هوا، بازی‌ها بیشتر در شب و با توپ‌های درخشان  انجام می‌شود. البته این زمین گلف با همه زمین‌های گلفی که تا به حال دیده.ایم فرق دارد چون اصلا چمن ندارد و فقط در قسمت‌هایی از آن تکه‌هایی از چمن‌های مصنوعی قرار دارد. کوپر پدی الهام‌بخش فیلم‌هایی مانند «مد مکس» و «پریسیلا، ملکه صحرا» بوده و ناسا از آن به عنوان الگو برای سکونتگاه‌های مریخی استفاده می‌کند.