صدا‌هراسی یا فونوفوبیا (Phonophobia) نوعی اختلال اضطرابی است که در آن فرد به صداها واکنش ترس و اضطراب شدید نشان می‌دهد. در این حالت، صداهایی که برای بیشتر افراد عادی و قابل تحمل هستند می‌توانند در فرد مبتلا احساس تنش، ترس یا ناراحتی شدید ایجاد کنند. این صداها ممکن است بسیار بلند باشند، مانند صدای انفجار، آژیر یا رعد و برق، اما در برخی موارد حتی صداهای معمولی روزمره مانند بسته شدن در، صدای ظرف‌ها یا بلند صحبت کردن نیز می‌توانند باعث اضطراب شوند.
به گفته عفت حیدری، فرهنگ‌یار تاب‌آوری ایران، در صدا‌هراسی مغز صدا را نه صرفاً به عنوان یک محرک عادی محیطی، بلکه به عنوان نشانه‌ای از خطر تفسیر می‌کند. به همین دلیل سیستم هشدار بدن فعال می‌شود و فرد واکنش‌هایی شبیه مواجهه با یک موقعیت تهدیدآمیز را تجربه می‌کند. افزایش ضربان قلب، تعریق، تنش عضلانی، تنگی نفس، سردرد یا حتی حملات پانیک از جمله واکنش‌هایی هستند که ممکن است در چنین شرایطی رخ دهند.  یکی از ویژگی‌های مهم این اختلال آن است که اضطراب تنها به زمان شنیدن صدا محدود نمی‌شود. بسیاری از افراد حتی پیش از شنیدن صدا نیز دچار نگرانی می‌شوند و همواره منتظر وقوع یک صدای ناگهانی هستند. این حالت آماده‌باش دایمی می‌تواند باعث خستگی روانی و کاهش تمرکز شود. به همین دلیل برخی افراد برای جلوگیری از اضطراب، از مکان‌های شلوغ، خیابان‌های پررفت‌وآمد یا محیط‌های پر سر و صدا دوری می‌کنند. خوشبختانه صدا‌هراسی قابل درمان است. یکی از مؤثرترین روش‌ها درمان شناختی ـ رفتاری است که به فرد کمک می‌کند الگوهای فکری نادرست درباره صدا را اصلاح کند.  مواجهه تدریجی با صداها، تمرین‌های آرام‌سازی مانند تنفس عمیق و ذهن‌آگاهی و حمایت خانواده می‌تواند روند بهبود را تسهیل کند.