تجاوزهمیشه بدترین ضربه‌ها را به ریتم زندگی می‌زند؛ به همان چیزهایی که قراراست عادی بودن را یادمان بیاورند. فوتبال هم یکی از همان‌هاست. لیگ برترایران بعد ازتجاوزنظامی آمریکا ورژیم صهیونیستی به کشور،متوقف شد؛ بازیکنان وکادرفنی خارجی‌ تیم‌ها یکی‌یکی کشوررا ترک کردند، برخی قراردادشان را فسخ کردند وبعضی دیگرهنوزدربلاتکلیفی‌اند. حالا اما فوتبال ایران درنقطه تصمیم ایستاده است. حیدربهاروند، رئیس سازمان لیگ، ازبررسی چند سناریوی متفاوت برای ادامه مسابقات خبرداده است؛ سناریوهایی که مهم‌ترین‌شان برگزاری متمرکز لیگ دریک شهراست. مدلی شبیه لیگ قهرمانان آسیا درسالی که کرونا دراوجش بود. اما این تصمیم ساده نیست. محدودیت پروازها، نبود بازیکنان خارجی، مسئله زمین‌های تمرین وحتی عدالت مسابقات، همه معادله ادامه لیگ را پیچیده کرده‌اند. در چنین شرایطی پرسش اصلی این است: بهترین راه برای تمام کردن لیگ برتر چیست وکدام شهرمی‌تواند میزبان این «لیگ فشرده و اضطراری» باشد؟ 
 ​​​​​​​
لیگ متمرکز؛ منطقی‌ترین راه درشرایط بحرانی
وقتی پروازهای داخلی لغو شده وسفرهای طولانی اتوبوس میان شهرها با دشواری زیادی دارد، طبیعی است که مسئولان فوتبال به گزینه‌ای فکرکنند که کمترین جابه‌جایی را داشته باشد. به همین دلیل هم ایده برگزاری متمرکز لیگ برترحالا جدی‌تر ازهرسناریوی دیگری روی میزسازمان لیگ قرارگرفته است؛ مدلی که درآن16تیم لیگ برتری دریک شهرمستقر می‌شوند ومسابقات با استفاده ازچند ورزشگاه نزدیک به محل اقامت تیم‌ها برگزارشود. این مدل پیش ازاین درفوتبال آسیا تجربه شده است. دردوران اوج شیوع کرونا، کنفدراسیون فوتبال آسیا لیگ قهرمانان را به شکل متمرکز برگزارکرد. مزیت اصلی چنین مدلی کاهش سفرهای طولانی ومدیریت بهتر برنامه مسابقات است. تیم‌ها دریک شهرمستقر می‌شوند، فاصله ورزشگاه‌ها کوتاه است و امکان برگزاری بازی‌ها دربازه زمانی فشرده فراهم می‌شود. علاوه بر این، با توجه به این‌که مسابقات احتمالا بدون حضور تماشاگر برگزار خواهد شد، فشارزیرساختی ورزشگاه‌ها هم کمتر خواهد بود وگزینه‌های بیشتری برای میزبانی به وجود می‌آید.  
 چالش‌های لیگ متمرکز 
با این حال، برگزاری متمرکز لیگ بدون چالش نیست. نخستین مسئله، آماده نگه داشتن چند ورزشگاه استاندارد برای میزبانی همزمان مسابقات است؛ به‌ویژه دردوهفته پایانی لیگ که بازی‌ها باید به طورهمزمان برگزارشوند. از سوی دیگر، مسئله زمین‌های تمرین برای 16 تیم حاضر دریک شهر، برنامه‌ریزی دقیقی می‌طلبد. تیم‌ها باید هرروز تمرین کنند واین موضوع نیازمند مجموعه‌ای از زمین‌های مناسب در فاصله‌ای قابل قبول ازمحل اقامت آن‌هاست. درکناراین‌ها، موضوع عدالت رقابتی نیز مطرح است. با اجرای مدل متمرکز، عملاً مفهوم میزبانی ومیهمانی از بین می‌رود وتیم‌ها دیگر در ورزشگاه خانگی خود بازی نخواهند کرد. با این حال به نظر می‌رسد در شرایط فعلی، مهم‌ترازهرچیزاین است که لیگ به پایان برسد؛ چرا که نیمه‌کاره ماندن مسابقات، می‌تواند پیامدهای حقوقی و ورزشی گسترده‌ای برای فوتبال ایران به همراه داشته باشد. 
 کدام شهرمیزبان لیگ می‌شود؟
اگرقرار باشد لیگ برتر به شکل متمرکز برگزار شود، مهم‌ترین پرسش انتخاب شهرمیزبان است؛ شهری که هم از نظرزیرساخت ورزشی و هم ازنظرامکانات اقامتی توان پذیرایی از16تیم را داشته باشد. درمیان گزینه‌های موجود، تهران بیش ازهرشهردیگری شانس میزبانی دارد. پایتخت با دراختیارداشتن هتل‌های متعدد، زمین‌های تمرینی مختلف و چند ورزشگاه قابل استفاده، از نظر امکانات شرایط مناسب‌تری نسبت به دیگر شهرها دارد. علاوه بر ورزشگاه‌های پاس قوامین وشهدای شهرقدس، نزدیکی تهران به شهرهایی مثل کرج، قزوین و اراک نیز امکان استفاده ازورزشگاه‌های این شهرها را فراهم می‌کند؛ موضوعی که می‌تواند بخشی ازفشاربرزیرساخت‌های پایتخت را کاهش دهد. اما متاسفانه پایتخت دراین روزها به‌شدت درگیرتجاوزدشمن است. با این حال گزینه‌های دیگری هم قابل بررسی هستند. شهری مثل مشهد با داشتن دوورزشگاه مناسب، ظرفیت بالای هتل‌ها و فاصله نسبی ازفضای تنش‌آلود برخی مناطق کشورمی‌تواند به عنوان میزبان احتمالی مطرح باشد. با این وجود چالش اصلی درچنین شهرهایی، فراهم کردن زمین‌های تمرینی کافی برای تعداد زیادی از تیم‌هاست.