​​​​​​​

یکم: حرف ما نیست، بزرگانمان گفتند که چای روضه اباعبدا... هم اکسیر است. آن‎چنان فرومی‎ریزد و دوباره می سازد که فکرش را هم نمی توانی بکنی.  حالا ببین ملتی که پای روضه های کربلا بزرگ شده، ملتی که با نوای مرحوم کوثری آن‎جا که صدای محزونش قلب اجدادمان را مچاله می کرد و می‎خواند « آه از آن ساعتی که با تن چاک چاک» تا همین امروز  که « ای میهن خدایی صحن امام رضایی ایران ذوالفقار و ایران عاشورایی» زمزمه شب و روز فرزندان ما شده، چه می کند.
دوم:ما کاسه کوچکی از تکرار تاریخ را مدام به چشممان دیدیم، ما معاویه ها دیدیم، عمروعاص ها دیدیم،حتی آنان که چشم طمع به کشورمان را داشتند و گندم ری را نخوردند دیدیم،ما مسجد کوفه و مسلم دیدیم، ما خوراندن زهر به امامان دیدیم، ما شمر و خولی و حرمله دیدیم.
سوم:روضه رفته ها بلدند، روضه شب هفت محرم  دل سنگ را آب می‌کند، بگذریم...
نقل است که وقتی خبر کشته شدن جنایتکاران کربلا به امام سجاد(ع) رسید، ایشان پرسیدند از حرمله بگو آیا او هم به درک واصل شده؟ و وقتی شنید هنوز زنده است فرمود خدایا، سوزش تیغ را به او بچشان، خدایا سوزش تیغ را به او بچشان، خدایا سوزش آتش را به او بچشان.
چهارم:یزیدهای زمانه امروز مجتبی فرزند ۴ روزه ما را به خاک و خون کشیدند.
ما امروز علی اصغرهایمان را به خاک می‌سپاریم و سوگواری هایمان می‌ماند برای بعد انتقام؛ ما تاریخ را بلدیم.
ما کربلا را از حفظیم ما ملت امام حسینیم.
پنجم:پیر فرزانه ما گفت مثل من با مثل یزید بیعت نخواهد کرد. ایران امام حسین(ع) خوب می‌داند که مصیبت چیست،می‌داند از پس کربلایی منتقمی هست. سوگواری ها و خشممان  آتش زیر خاکستر است. یادمان داده اند چطور  به خودمان بیاییم هر مصیبتی وارد می‌شود با «لا یوم کیومک یا اباعبدا...» دل هایمان را قرص می کنیم.
ما به زودی  بر روی نعش هایتان فریاد یا لثارات الحسین سر خواهیم دادیم.