تجمعات شبانه ایرانیان عاشق وطن در 40 روز مقاومت علیه ددمنشان آمریکایی- صهیونی، بی شک یک تجربه متفاوت تاریخی در ایجاد همبستگی، تولید امنیت شهری، جلوگیری از خلوت‎سازی شهرها و ایجاد فضای ترسناک و متروک و پشتوانه مردمی میدان و سربازان در میدان قلمداد می شود. حالا این مردم اند که در آینده و در ناامنی‎های احتمالی شهرها تصمیم می گیرند که چه اتفاقی رقم بخورد. این مردم اند که خود، امنیت شهرها و خانه ها و اموال عمومی و بیت المال را در کنار نیروهای مسئول، حراست خواهند کرد.

حالا که جنگ به نقطه آتش بس موقت رسید، آیا این تجمعات باید تمام شود یا همان گونه با شور و شعور و اتحاد تداوم یابد؟
پاسخ قطعا چنین است که این تجمعات، به مثابه یک «پدافند اجتماعی» همچنان باید بماند تا آن روز که جنگ، تمام شود؛ حال چرا این تجربه تاریخی را باید تداوم بخشید؟
1-تولید پیامی از مردم ایران به مذاکرات پس از آتش بس
بی شک، حضور در مذاکرات، این بار با دست پر و دست برتر در میدان برای مذاکره کنندگان ایران همراه است. طبیعتا، پشتوانه مردمی در این مذاکرات با تداوم حضور مردم در صحنه شهرها زنجیره خیال خام دشمن آمریکایی- صهیونی را پاره خواهد کرد.
2-تداوم مقابله با القای فضای بن بست 
و گسست نظم اجتماعی
طبیعتا، جنگ ها در ذات خود همواره این ظرفیت را دارند که مولد نوعی فضای دلسردی و بن بست در مسیر زیست عادی شهروندان باشند به علاوه این که نظم اجتماعی به ویژه در کالبد شهر و محیط زندگی را پاره کند. بنابراین، تداوم برگزاری این تجمعات، خط بطلانی بر القای این فضای تیره بر تارک شهرهایمان خواهد بود.

3-نمایش تاب آوری اجتماعی در برابر تهدیدات
در جریان جنگ 40 روزه تحمیلی، آن قدر که سران جنایتکار دشمن، ایران و ایرانیان را تهدید کردند، شاید تاریخ هیچ جنگی این میزان تهدید را تاکنون به خود ندیده باشد. شاید منطق اومانیستی و مادی گرایانه در برابر این میزان تهدید و اساسا در برابر جنگ، عافیت طلبی و عزلت گزینی را بطلبد؛ اما در منطق حماسه سازی از جنس عاشورا، راهکار و روش در وسط میدان تعریف می شود. این روش، بارزترین نمایش تاب آوری در برابر تهدید دشمن است.
4- تولید امنیت برای شهرها که در ابتدای جنگ، محل امید و توهم دشمن بود
اگر بدون تعارف و شفاف بگوییم، با آغاز این جنگ، شهرها و خیابان‎ها، محل امید و توهم دشمن آمریکایی- صهیونی بود که شاید بتواند با کمک عناصر داخلی، این عرصه را به محل جولان خود تبدیل کند که این توهم با هوشیاری و خلاقیت مردم خنثی شد. 
تجمعات شبانه محل جاذبه باشد نه دافعه
اما برای تداوم کارکردها و کیفیت بخشی به تجمعات شبانه به عنوان یک پدافند اجتماعی موثر در برابر تهدیدات روانی و فیزیکی، به چند نکته مهم باید توجه کرد:
1-این تجمعات را به عرصه تولید تفرقه، طلبکاری، انحصارطلبی، یکدندگی، قدرت نمایی برای هموطن و این که «فقط حرف من درست است»، تبدیل نکنیم.
2-به مولای جوانمردان، علی(ع) اقتدا کنیم و تا آن جاکه می توانیم، این تجمعات را محل «جاذبه» قرار دهیم نه دافعه. چه تلخ بود این خاطره که در روزهای نخست جنگ، بانویی محترم، یک مغازه دار را با ادبیاتی نامناسب اجبار می کرد که یک پوستر را روی شیشه مغازه اش نصب کند.
3-تا آن جاکه می شود، تلاش کنیم، این اجتماعات نظم و نسق شهر و روند زیست شهروندان، کسبه و آمد و شدها را مخدوش و مختل نکند.
4-تجمعات را محل یک رستاخیز عمومی و بعثت همه مردم با همه سلایق بدانیم و باور کنیم که اگر این گونه شد، مولد همبستگی و همدلی خواهد شد و گرنه خیر. 
​​​​​​​
گفت و گو
 امید دشمن، بی ثباتی در شهرها 
دکتر مریم کثیری، فعال اجتماعی و حوزه رسانه که در بخش تولید محتوای تبیینی و رسانه ای از اجتماعات شبانه در تهران فعالیت می کند، در گفت وگو با خراسان می گوید: هنوز جنگ پایان نیافته و شرایط تغییر نکرده است و همچنان تهدیداتی همچون تحرک عناصر آشوب و ناامنی در شهرها وجود دارد. در واقع، اگر بخواهیم بپرسیم، ضرورت انجام این تجمعات چه زمانی بیشتر است، در پاسخ باید گفت: اکنون این ضرورت افزون است. این فعال اجتماعی تاکید می کند: بی ثباتی در متن شهرها از جمله امیدهای دشمن است و این که جریان نفوذ و سازش‎کار، اکنون را فرصت مناسبی برای جولان و فعالیت خواهد یافت، بنابراین این فضا را باید همچنان حفظ کرد تا بتوانیم به وسیله آن از بروز تهدیدات داخلی و شهری جلوگیری کنیم.