تیم ملی کشتی آزاد ایران روز گذشته مقتدرانه بر بام آسیا ایستاد تا دوشادوش فرنگی‌کاران، قهرمانی قاره کهن را جشن بگیرد؛ اتفاقی که البته برایمان تازگی ندارد و درست همین چندماه پیش بود که فرنگی و آزادکاران ایران قهرمان جهان شده بودند. در روز پایانی رقابت‌های کشتی آزاد قهرمانی آسیا در سال  ۲۰۲۶ به میزبانی قرقیزستان، ورق به سود شاگردان پژمان درستکار برگشت تا فاصله امتیازی با هند و ژاپن که حاصل نتایج نه‌چندان درخشان ۵  وزن اول بود، به بهترین شکل جبران شود. از ۵  مدال ممکن در روز آخر، ۲ برنز و ۳  طلا به دست آمد و ایران بدون حتی یک شکست در این روز، قهرمانی خود را مسجل کرد. در پایان این دوره از رقابت‌ها، میلاد والی‌زاده در  ۵۷، کامران قاسم‌پور در ۸۶ ، محمد مبین عظیمی در ۹۲ و امیرحسین زارع در ۱۲۵کیلوگرم به مدال طلا دست یافتند. همچنین امیرعلی آذرپیرا در ۹۷ کیلوگرم نقره گرفت و احمد محمدنژاد جوان در ۶۱، سینا خلیلی در ۷۰ و امیرمحمد یزدانی در  ۷۴  کیلوگرم صاحب گردن‌آویز برنز شدند. به این ترتیب، آزادکاران با کسب ۴ طلا،  یک نقره و ۳  برنز (یک برنز کمتر از دوره قبلی)، مقتدرانه به کار خود پایان دادند.

​​​​​​​
۵ از ۵؛ روز آخر پرچم مدام به اهتزاز درآمد
روز پایانی رقابت‌های آسیایی برای کاروان ایران از همان ابتدا طوفانی آغاز شد و مدال‌ها یکی پس از دیگری به دست آمد تا ۵ نماینده کشورمان در اوزان باقی‌مانده، ۵ مدال ارزشمند دشت کنند. چراغ اول را احمد محمدنژاد جوان، آزادکار مشهدی روشن کرد؛ آزادکاری که با یورش‌های برق‌آسا و مهارت مثال‌زدنی‌اش در زیرگیری، پرچم خراسان را در کشتی ایران بالا نگه داشته است. او روز گذشته با ارائه یک نمایش بی‌نقص، حریفش را با امتیاز عالی ۱۲ بر صفر  مغلوب کرد و درست مانند سال گذشته به مدال برنز رسید. به نظر می‌رسد برای تماشای طلایی شدن این جوان آینده‌دار، باید دست‌کم تا شش ماه دیگر و بازی‌های آسیایی ناگویا صبر کنیم. پس از او نوبت به امیرمحمد یزدانی رسید. یزدانی که در گروه بازنده‌ها قرار گرفته بود، باید در دو کشتی به میدان می‌رفت و با صلابت در هر دو دیدار پیروز شد تا سومین برنز کاروان را به نام خود ضرب کند. البته با وجود کسب مدال، افت محسوس او نسبت به روزهایی که قهرمان آسیا و نایب‌قهرمان جهان شده بود، به چشم می‌آمد. اما پس از این دو برنز، نوبت به درخشش طلایی‌ها رسید. کامران قاسم‌پور، کاپیتان تیم ملی، نخستین طلای روز آخر را دشت کرد. او در یک فینال حساس برابر داهیا، نماینده هند که رقیب مستقیم ایران برای قهرمانی بود، با ضربه فنی و به زیباترین شکل ممکن پشت حریف را به تشک دوخت. حریف هندی که عنوان پنجم جهان را یدک می‌کشد، اصلا رقیب دست‌وپابسته‌ای نبود. اما کامران با نمایش کلکسیونی از فنون ناب ایرانی مانند فیتیله‌پیچ و رکبی در این مسابقات نشان داد که کاملا به وزن  ۸۶ کیلوگرم عادت کرده و همه رقبایش را با امتیاز عالی یا ضربه فنی از پیش رو برمی‌دارد. پس از کاپیتان، محمدمبین عظیمی با اقتدار و امتیاز عالی طلایی شد؛ کشتی‌گیری که در طول مسابقات حتی یک امتیاز هم به رقبا نداد. حسن ختام این قهرمانی هم درخشش امیرحسین زارع بود که او هم بدون از دست دادن امتیاز، گردن‌آویز طلا را از آن خود کرد. پیروزی مقتدرانه او برابر شامیل مگمدوف (نفر سوم رنکینگ جهان) ثابت کرد که در برابر پادشاه سنگین‌وزن جهان، هیچ حریفی حرفی برای گفتن ندارد.
بهتر از این نمی‌شد مچ هندی‌ها را خواباند!
در پایان روزهای اول و دوم، هند صدرنشین جدول بود و شانس بالایی برای قهرمانی داشت؛ اما ایران در روز سوم، ورق را به بهترین شکل ممکن برگرداند. در شرایطی که هند 2 فینالیست و ایران ۳ فینالیست داشت، کسب دو مدال برنز ما و نایب‌قهرمانی نماینده هند، قهرمانی ایران را تقریبا مسجل کرده بود. با این حال، شاهکار کامران قاسم‌پور در تقابل مستقیم با کشتی‌گیر هندی، میخ آخر را بر تابوت رویاهای رقیب کوبید و خیالمان را کاملا جمع کرد. حتی اگر طلای زارع و عظیمی هم به نقره تبدیل می‌شد، باز ایران قهرمان بود. در نهایت، در رده‌بندی تیمی، ایران با ۱۷۸ امتیاز بر بام آسیا ایستاد و تیم‌های هند با ۱۶۲ و ژاپن با ۱۲۷ امتیاز به ترتیب دوم و سوم شدند.
چرا کار به روز آخر کشید؟
با وجود شیرینی این قهرمانی مقتدرانه، یکی از مهم‌ترین انتقادهایی که به تیم آزاد وارد می‌شود، مسئله افت بدنی ملی‌پوشان است. این پرسش مطرح است که چرا بدن‌های کشتی‌گیران ما تا این حد خالی کرده بود و چرا برای مسجل شدن قهرمانی تا این اندازه اذیت شدیم؟  اتفاقی که کمتر به آن عادت داریم؛ به‌خصوص پس از قهرمانی‌های زودهنگام تیم در جهان. در همین قرقیزستان هم فرنگی‌کاران خیلی زودتر کار را تمام کرده بودند و انتظار می‌رفت آزادکاران هم با همان قاطعیت ظاهر شوند. اما برای قضاوت، باید شرایط را کامل دید. نخست این که رقابت‌های آزاد در آسیا به‌مراتب دشوارتر از فرنگی است. اگر آمریکا را کنار بگذاریم، طی سال‌های اخیر بسیاری از قهرمانان جهان و المپیک در کشتی آزاد اهل آسیا بوده‌اند؛ برخلاف فرنگی که قدرت‌های اصلی‌اش عمدتا بیرون از این قاره قرار دارند. این موضوع سطح رقابت را برای آزادکاران ایرانی به‌طور طبیعی سخت‌تر می‌کند.
 از سوی دیگر، افت بدنی را نمی‌توان به‌عنوان ضعف تلقی کرد. تیم ملی در ماه منتهی به مسابقات حتی یک دوره تمرین کامل در خانه کشتی نداشت و اردوها به‌صورت نصفه‌ونیمه برگزار شد. سفر طولانی و ۴۰ ساعته در مسیر هم شرایط را پیچیده‌تر کرد. با این توضیحات، طبیعی است که تیم از فرم ایده‌آل مسابقات جهانی کمی فاصله داشته باشد. به‌گفته کاپیتان تیم، بیشتر کشتی‌گیران با حدود ۵۰ درصد توان واقعی خود روی تشک رفتند. بنابراین انتقادهای تند چندان منصفانه نیست؛ هرچند اگر شرایط نرمال بود، می‌شد درباره عملکرد پنج وزن نخست بحث جدی‌تری داشت.