ترامپ در آخرین اظهار نظر خود به حربه همیشگی و مرسوم آمریکا و غرب روی آورده و از تفرقه میان مسئولان و فرماندهان و در سطحی کلان‌تر، از بحران تصمیم گیری در جمهوری اسلامی ایران سخن گفته است. در این‌ زمینه دست‎کم دو نکته حائز اهمیت است: نخست این‌که روی آوردن ترامپ به مسائل سیاست داخلی در ایران، نشان می‌دهد او آشکارا در حال گذار از عرصه نظامی به جنگ ترکیبی و شناختی است و شدیدا به درگیری‌های سیاسی و ذهنی در فضای سیاسی و اجتماعی جامعه ایران امید بسته است. او احتمالا بر روی به هم ریختگی سیاسی و رسانه‌ای در داخل ایران برای اجرای طراحی‌های آینده خود نیاز مبرم دارد. دومین نکته خطاب به اهالی سیاست در کشور است؛ جای طرح مسائل امنیت ملی و اسرار کشور و بیرون ریختن مباحثات حوزه تصمیم‌سازی کشور در رسانه‌ها نیست. مثلا صِرف همراهی با هیئت دیپلماتیک ایران در مذاکرات اسلام آباد، هیچ امتیاز و موقعیتی برای هیچ عضوی ایجاد نمی‌کند تا با ارائه اطلاعات ناقص و گاه مخدوش، فضای عمومی در کشور را به سمت تفرقه و تقابل بکشاند؛ از این بعد هر فردی یا رسانه‌ای حرفی بزند که نتيجه آن تنش آفرینی و دو قطبی سازی در فضای سیاسی و اجتماعی ایران باشد، چه بداند و چه نداند در حال تکمیل سناریوی ترامپ رئیس‌جمهور تروریست آمریکاست؛ به همین صراحت. حیف نیست انسجام و اتحاد ملی برآمده از جنگ، که با مبعوث شدن مردم ایران به اوج خود رسیده، توسط برخی چهره‌ها و رسانه‌های منفعت‌طلب خدشه‌دار شود و دشمن را به انجام شرارت امیدوار سازد؟