‌فرهیختگان: تغییر موضع مرتس، مکرون و دیگران، ناشی از یک بیداری نیست. حقیقت این است که «ترس» از پیامد‌های ویرانگر تقابل، آن‌‌ها را به این نقطه رسانده است. وقتی ایران نشان داد که می‌تواند تنگه هرمز را از یک گذرگاه تجاری به ابزاری برای اعمال حاکمیت تبدیل کند و از آن درآمد کسب کند، تمام محاسبات غرب فرو ریخت. حالا اروپایی‌‌ها می‌دانند که هرگونه تلاش برای محاصره بیشتر ایران، تنها به بسته شدن بیشتر شاهرگ‌‌های انرژی خودشان منجر می‌شود.
سازندگی: ما باید ابتکار عمل دیپلماتیک را از عرصه سرزمینی و منافع دریایی خود به عرصه‌های تحت ‌نفوذ حریف منتقل کنیم. این همان «انتقال چالش به حوزه استحفاظی حریف» است که اهمیتی راهبردی دارد. ایران باید بداند، حریف چگونه بازی می‌کند تا متناسب با منافع ملی خود، مانع از بازی خوردن روی کارت‌های دیگران شود. مجموعه این تدابیر، حاصل جمع امتیازهای نقطه‌ای است که در میان‌مدت به دستاوردهای استراتژیک بدل می‌شود.