این یک دستاورد مهم و راهبردی است که کشور در تولید و تامین 85 درصد از کل غذا خودکفاست و مهم تر این که 75 درصد این محصولات از بخش کشاورزی تامین می شود. مجید آنجفی، معاون وزیر جهاد در امور زراعت، این آمار را بیان کرده و نوید سالی پربرکت را نیز داده است: «با وجود همه موانع و چالش‌ها، سال زراعی پیش‌رو سالی پربرکت خواهد بود و گزارش ها نشان می‌دهد که روند تولید و پایش به‌خوبی انجام شده و کیفیت محصولات در وضعیت بسیار مطلوبی قرار دارد.» ما در این گزارش، ابعاد امنیت غذایی و خودکفایی در تولید و تامین این حوزه استراتژیک را در گفت وگو با رحمت ا... نوروزی نماینده گرگان در مجلس که از استان های پیشرو در محصولات کشاورزی است و همچنین محسن نقاشی، دبیرکل فدراسیون تشکل‌های صنایع غذایی کشاورزی ایران بررسی کردیم. نوروزی معتقد است، اگر برنامه ریزی شود توان تولید مواد غذایی کشور از 85 درصد فراتر خواهد رفت. نقاشی نیز حوزه بسته بندی را از چالش های جدید صنایع غذایی بر می شمارد.

امنیت غذایی در قوانین فرادستی
سال 1391، سیاست های کلی نظام در حوزه کشاورزی با تاکید بر توسعه‌ پایدار کشاورزی و تأمین امنیت غذایی توسط رهبر انقلاب ابلاغ شد. در بند دوم این سیاست ها آمده است: «تأمین امنیت غذایی با تکیه بر تولید از منابع داخلی و نیل به خودکفایی در محصولات اساسی، ارتقای سطح سلامت مواد غذایی تا استاندارد جهانی، اصلاح و بهینه نمودن الگوی مصرف و حمایت مؤثر از تولید و صادرات در محصولات دارای مزیت‌های نسبی و ایجاد مزیت‌های جدید.»
اما این که این سیاست ها در حوزه امنیت غذایی تا چه میزان در تولید و توسعه صنایع غذایی اجرایی شده یا خیر با رحمت ا... نوروزی، نماینده گرگان در مجلس همکلام شدیم. او می گوید: ما قابلیت و ظرفیت های بزرگی در حوزه های مختلف کشاورزی و اقلیم در کشور دارا هستیم که می توانیم بیش از توان کنونی یعنی 85 درصد، تولید محصولات غذایی را افزایش دهیم. او لازمه این توسعه را سه امر سیاست گذاری، برنامه ریزی و نظارت درست می داند و تاکید می کند: با اتکای به این موارد می توانیم بهره وری را در صنعت کشاورزی ارتقا دهیم.
کمبود آب داریم
او با اشاره به ظرفیت های موجود توسعه کشاورزی در اغلب استان ها می گوید: کمبود آب در کشور یک واقعیت است اما اگر بتوانیم الگوی کشت را با برنامه ریزی درست اجرایی کنیم و کشت بی رویه برخی محصولات آب بر همچون هندوانه را مدیریت کنیم، بی شک بهره وری و امنیت غذایی در وضعیت بسیار مطلوب تری قرار خواهد گرفت. 
سیب زمینی روی دست کشاورز
نوروزی با انتقاد از فقدان برنامه در الگوی کشت می گوید: محصولی همچون سیب زمینی یک سال زیاد و یک سال کم کشت می شود و همین حالا می بینیم که روی دست کشاورز مانده است. ما باید به سمت و سوی توسعه محصولات استراتژیک و مبتنی بر اقلیم و الگوی کشت برویم. محصولاتی همچون گندم، سویا و نهاده های دامی کالاهای راهبردی است که باید با هدف گذاری دقیق میزان تولید آن را افزایش دهیم.

علم را به امنیت غذایی وارد کنیم
این نماینده مجلس، با اشاره به توان علمی کشور، متخصصان و دانشگاه های با قدمت کشاورزی در کشور، می گوید: بی شک اگر از دانش، توان و فناوری های جدید در حوزه کشاورزی بهره ببریم، دامنه محصولات، گسترده و بهره وری ارتقا می یابد. از این روست که معتقدم، سیاست گذاری و برنامه ریزی و نظارت، ارکان اصلی حوزه امنیت غذایی است.
کشاورز و هزینه های دلاری
وی «درآمد ریالی، هزینه دلاری» را از جمله مشکلات کنونی کشاورزان قلمداد می کند و می گوید: اکنون اغلب هزینه های کشاورز همچون بذر، کود و سم و آبیاری مدرن با تغییر نرخ دلار، افزایش می یابد در حالی که درآمد او ریالی است. ما چاره ای نداریم جز این که برای رفع این مشکلات، همه دستگاه ها باید دست در دست هم دهند تا حوزه امنیت غذایی به ظرفیت واقعی خودش که بیش از 85 درصد است، برسد.
​​​​​​​
بسته بندی، غصه جدید صنایع غذایی
محسن نقاشی، دبیر فدراسیون تشکل های صنایع غذایی  کشاورزی ایران در گفت وگو با خراسان می گوید: پس از حملات جنایت آمیز آمریکایی صهیونی در جنگ اخیر به شماری از زیرساخت های کشور، حوزه بسته بندی صنایع غذایی دچار چالش شده که به نظر می رسد، این مشکلات در ماه های آینده تا حدودی تشدید خواهد شد، البته ما گزارشی از شرایط موجود و وضعیت پیش رو در این زمینه را به معاونت اقتصادی وزارت کشور ارائه کرده ایم.
واردات صنایع غذایی چیست؟
از مهندس نقاشی می خواهم، از واردات کشور در حوزه صنایع غذایی برایمان بگوید: «در حال حاضر، مواد اولیه تولید همچون آنزیم ها، نشاسته های اصلاح شده، اسیدها، بسته بندی و... از جمله مواردی است که به منظور تکمیل چرخه صنایع غذایی وارد می شود. او البته این دیدگاه را که در حوزه تولید مواد غذایی در کشور خودکفا هستیم و مشکلی وجود ندارد، تا حدودی قبول ندارد و می گوید: در این زمینه حرف ها و چالش های اساسی مطرح است که در حال حاضر و به دلیل شرایط کشور، طرح آن چندان به صلاح نیست و بیان آن را باید به فرصت دیگری موکول کرد.