اکنون بیش از 40 روز از شروع آتش بس میان ایران و محور آمریکایی- صهیونیستی می‎گذرد و به رغم تلاش های میانجیگران و تبادل پیام های متعدد، طرفین همچنان از رسیدن به یک تفاهم مشترک برای پایان دادن به جنگ فاصله دارند. از طرفی با اقدامات تحریک آمیز طرف آمریکایی در خلیج‎فارس هر از گاهی تبادل آتشی هم میان طرفین صورت می گیرد و ایران و آمریکا همچنان به ضربه زدن به یکدیگر در زیر آستانه شروع جنگ ادامه می دهند. در چنین شرایطی که احتمال از سرگیری مجدد نبرد بیش از امکان توافق دیده می شود، این سوال مطرح می شود که چرا آمریکایی ها به رغم شکست، همچنان بر سر شروط زیاده خواهانه خود پافشاری می کنند؟
ساده ترین پاسخ به این سوال این است که نتیجه این نبرد همچنان نتوانسته است تحلیل آمریکایی ها  را نسبت به نقش ایران در منطقه تغییر دهد. در واقع به رغم شکست آمریکایی ها در نبرد با ایران و خسارات فراوان وارد شده به توان نظامی آن ها در منطقه که مطابق آخرین تخمین ها هزینه جنگ با ایران را به بیش از 100 میلیارد دلار رسانده است، آمریکایی ها در حساب و کتاب خود همچنان راهکارهایی مثل تداوم محاصره دریایی، حمله زمینی، فعال کردن گروهک های تروریستی تجزیه طلب در شمال غرب کشور با چاشنی آشوب های داخلی و حتی کشاندن ساحت جنگ به استفاده از تسلیحات غیرمتعارف (مثل سلاح های هسته ای) را نیازموده اند. با این اوصاف ایران می تواند دو مسیر را برای مواجهه با دشمن در پیش بگیرد.
بازیگری منفعلانه: می تواند در موضع انفعال باشد و منتظر بماند تا دشمن همه این برگ ها را بازی کند و اگر توانست همانند تجارب جنگ 12روزه و نبرد رمضان، دشمن را در حملات بعدی هم به شکست بکشاند؛ با هزینه بسیار زیاد بالاخره نقطه پایانی بر جنگ با آمریکا بگذارد و از مواهب یک تفاهم بهره مند شود. 
بازیگری فعالانه: ایران می تواند با شناسایی برگ های احتمالی دشمن معادله ای بر اساس پاسخ پیش دستانه به هرکدام از آن ها تعریف و در صورت نزدیک شدن این تهدیدات به مرحله عملیاتی معادله متقابل خود را عملیاتی کند. بدیهی است که اگر می خواهیم هزینه بیشتری برای به شکست کشاندن راهبرد ایجاد بن بست دشمن در مذاکرات نپردازیم، باید همان طور که در میانه جنگ رمضان و در مقابل راهبرد جنگ زیرساختی دشمن توانستیم معادله زیرساخت های منطقه در مقابل زیرساخت های ایران را حاکم کنیم، می توانیم در مقابل طولانی تر شدن محاصره دریایی شکستن آن با اقدامات زیر آستانه جنگ و تشدید تلاش برای دور زدن محاصره، در مقابل حمله زمینی دشمن معادله اشغال کشور مبدأ حمله زمینی (که می تواند امارات یا بحرین باشد)، در مقابل پیشروی گروه های تجزیه طلب کرد اشغال زمینی کردستان عراق و در مقابل تداوم تهدیدات هسته ای ترامپ و اعضای دولتش معادله خروج خودکار از NPT را تعریف کنیم. معادلاتی که باید با دو شرط اثبات اراده ایران در عملیاتی کردن تهدیدات و تعریف فرایند خودکار پیش دستانه در مقابل افزایش تهدید اقدامات دشمن حاکم شوند.