تهاجمی‌ترین نسخه پاریس با 5 عنصر هجومی بی‌نظیر داخل زمین و روی نیمکت، هافبک‌های خلاق و طراح و مدافعان کناری زهردار و رونده انتظار زیادی از فینال بوداپست ایجاد کرده بود؛ اما از همان دقایق اول همه چیز طبق دلخواه آرسنال پیش رفت، آن‌ها روی یک اتفاق و البته ضعف دروازه‌بان حریف به گل رسیدند و سعی داشتند تا انتها نتیجه را حفظ کنند، اما یک بی‌احتیاطی باعث شد آرسنالی که در جریان بازی گل‌بخور نیست از روی نقطه پنالتی آسیب‌پذیر شود و بعد هم در زمان باقی‌مانده تا انتهای بازی و حتی وقت‌های اضافه، بازی کم هیجانی را تماشا کنیم. دیداری که حتی از حیث داوری هم در اندازه فینال لیگ قهرمانان نبود. آرسنال بدون باخت در وقت قانونی در تمام لیگ قهرمانان دوم شد و پاریس بدون آن‌که دروازه‌بانش توپی را مهار کند در ضیافت پنالتی‌ها برنده شد. 

شب بد فوق‌ستاره‌ها 
پاریسن‌ژرمن بازی را با ترکیب محبوب و همیشگی آغاز کرد، اما بازی بسته، محتاطانه و فیزیکی و خاص آرسنال باعث شد تیم تهاجمی انریکه در چند پست نمایش همیشگی را نداشته باشد. بدون شک مندز دفاع چپ پی‌اس‌جی یکی از بدترین نمایش‌ها را داشت و حتی پنالتی‌اش را هم گل نکرد. اشرف حکیمی بعد از پایان مصدومیت آماده نبود. ویتینیا آن بازیکن طراح همیشگی میانه میدان نبود، جنگ‌های فیزیکی را واگذار می‌کرد و در دقایق پایانی موقعیت خوبی را با ضربه‌ای بی‌دقت از دست داد. اما دمبله با این‌که از روی نقطه پنالتی گل‎‌‌زنی کرد شب بدی را سپری کرد و تا لحظه‌ای که درون زمین بود کم‌اثر بازی کرد و عملاً فضای کافی برای مانورهای مورد‌علاقه‌اش را نداشت. سافونوف هم روی گل ضعیف عمل کرد هم در ضربات پنالتی نتوانست هیچ توپی را مهار کند و خیلی خوش‌شانس بود که دو ضربه آرسنالی‌ها که توام با مکث و کمابیش ادایی بود به بیرون رفت. 
اتفاق خوب: قهرمان نشدن آرسنال
آرسنال تیم قدیمی و دوست‌داشتنی است، فوتبالی‌ها خاطرات زیادی با این تیم دارند اما قطعاً قهرمان نشدنش به نفع فوتبال بود؛ چراکه به‌طور معمول بعد از قهرمانی تیم‌هایی که سبک فوتبال‌شان دفاعی، محتاطانه و کم هیجان و تخریبی است روند الگوبرداری تیم‌های مختلف گوشه و کنار فوتبال دنیا زیاد می‌شود. در فوتبال ما هم بعد از  کی‌روش با آن سبک فوتبال مبتنی بر کار تدافعی، واگذاری مالکیت، استفاده زیاد و بهینه از ضربات ایستگاهی، لیگ ما هم پر شد از تیم‌هایی که فوتبال فیزیکی ارائه می‌کردند، بنابراین با این‌که شاهد بازی برابری بودیم و حتی در وقت‌های اضافه داور می‌توانست یک پنالتی برای آرسنال بگیرد، اما از این حیث به نفع روح فوتبال تهاجمی و تماشاگرپسند شد که آرسنال قهرمان نشد. 
چهره‌های خاص نبرد حساس 
در پاری سن‌ژرمن ژائو نوز هافبک جوان و پرتغالی شب خوبی را سپری کرد و در دفاع و حمله موثر بود. دزیره دوئه در جریان بازی و حتی پنالتی‌ها موثر و با اعتماد به‌نفس حاضر شد. کواراتسخلیا هرچند مثل همیشه ظاهر نشد اما از معدود روزنه‌ها استفاده کرد که یک موردش منجر به پنالتی شد. بارکولا هم با سرعتش چند موقعیت ساخت که هرکدام را در لحظه آخر تباه کرد. آن‌سوی میدان اما رایا و دکلان رایس دروازه‌بان و هافبک توپچی‌ها شب خوبی را سپری کردند و بهترین‌های تیم‌شان بودند. نکته جالب درباره کای هاورتز  گلزن آرسنال این‌که او از معدود بازیکنانی است که با پیراهن دو تیم متفاوت در فینال لیگ قهرمانان گلزنی کرده. گلی که او زد تماشایی بود اما به‌طور معمول از زاویه بسته این توپ‌ها گل نمی‌شود و برای همین مهاجمان ترجیح می‌دهند چنین ضربات سنگینی نزنند، اما به جلو حرکت نکردن سافونوف باعث شد شاهد گل جالبی باشیم. در نهایت به‌رغم برتری تیم انریکه، باید آرتتا را پیروز واقعی دوئل مربیان دانست، چون در بیشتر دقایق بازی و با نفراتی پایین‌تر، خط هافبک طراح حریف را از بازی خارج کرد، اجازه نفوذ به ستاره‌های تهاجمی نداد و روی ضربات ایستگاهی هم مخوف ظاهر شد؛ اما انریکه نتوانست به‌رغم نیمکت بهتر تعویض طلایی یا تغییر تاکتیک چشم‎گیری داشته باشد.             ‌