​​​​​​​
 بیشتر از هفت سال از روزی که اللهیار صیادمنش جوان با پیراهن استقلالِ وینفرد شفر در 17 سالگی درخشید و به‌عنوان یکی از بهترین استعدادهای فوتبال ایران مطرح شد، می‌گذرد؛ مهاجمی تکنیکی و گلزن که خیلی‌ها آینده‌ای درخشان برایش متصور بودند. حالا اما در اوایل 25 سالگی، مسیر حرفه‌ای او به ایستگاهی تازه رسیده است؛ لخ پوزنان، قهرمان فوتبال لهستان و هشتمین تیم دوران بزرگسالی این بازیکن. انتقال به لخ پوزنان، باشگاهی که در سال‌های اخیر با حضور علی قلی‌زاده در خط حمله‌اش شناخته شده و دو قهرمانی متوالی لیگ اکستراکلاسا را هم تجربه کرده، در نگاه اول می‌تواند یک فرصت مناسب برای صیادمنش باشد. 
این مهاجم ایرانی که کمابیش در پست وینگر تثبیت شده، فصل گذشته در وسترلو بلژیک عملکرد قابل قبولی داشت؛ 7 گل و 3 پاس گل در 30 مسابقه ژوپیر لیگ، آماری که نشان می‌دهد او هنوز توانایی تاثیرگذاری در فوتبال اروپا را دارد. حالا هم قراردادی سه‌ساله تا 2029 با تیم قهرمان لهستان امضا کرده و قرار است هم‌تیمی قلی‌زاده شود.با این حال، داستان حرفه‌ای صیادمنش در اروپا بیش از هر چیز با یک واژه گره خورده است: بی‌ثباتی. او از زمان جدایی از استقلال در سال 2019، پیراهن فنرباغچه، استانبول‌اسپور، زوریا لوهانسک اوکراین، هال‌سیتی انگلیس، وسترلو بلژیک و حالا لخ پوزنان لهستان را بر تن کرده است؛ مسیری که او را به پنج کشور با فلسفه‌های فوتبالی متفاوت برده است. نتیجه این جابه‌جایی‌های مداوم، میانگینی نزدیک به یک تیم در هر سال بوده؛ روندی که کمتر اجازه داده یک بازیکن جوان در یک محیط مشخص ریشه بدواند و پیشرفت تدریجی داشته باشد. البته همه ماجرا هم به انتخاب‌های فردی بازیکن برنمی‌گردد. فوتبال ملی ایران هم در این سال‌ها چندان از یکی از درخشان‌ترین استعدادهای نسل جدید استفاده نکرد. صیادمنش که در سال‌های ابتدایی حضورش در استقلال یکی از امیدهای جدی آینده تیم ملی به شمار می‌رفت، طی نزدیک به هشت سال کمتر از 10 بازی ملی انجام داده و دو جام جهانی را از دست داده است؛ اتفاقی که شاید برای بازیکنی با آن حجم از استعداد، عجیب به نظر برسد.در چنین شرایطی، انتقال به لخ پوزنان می‌تواند بیش از یک تغییر باشگاه باشد؛ شاید یک نقطه تعیین‌کننده در مسیر حرفه‌ای او. لیگ لهستان سکوی مناسبی برای دیده شدن و جهش به لیگ‌های بزرگ‌تر محسوب می‌شود، اما زمان هم چندان به سود صیادمنش نیست. اگر او در سال‌های پیش‌رو نتواند ثباتی جدی در عملکرد و موقعیت باشگاهی خود پیدا کند، ممکن است پنجره حضور در سطح بالاتر فوتبال اروپا برای همیشه بسته شود. به‌خصوص که اللهیار در پایان قراردادش با قهرمان لهستان 28 ساله خواهد بود و در این سن کمتر لیگ بزرگی پذیرای بازیکن تازه خواهد بود.
 ایستگاه هشتم برای اللهیار صیادمنش می‌تواند آغاز یک مسیر تازه باشد؛ مسیری که این بار بیش از هر چیز به ثبات نیاز دارد.