نام مهدی طارمی را همیشه در نقل و انتقالات زیاد شنیده‌ایم، از لیگ ایتالیا و اسپانیا گرفته تا ترکیه و حتی انگلیس؛ چراکه همین چندماه پیش ناتینگهام‌ فارست مشتری مهاجم بوشهری کشورمان بود. با این‌حال این بار قضیه فرق دارد و شنیده‌ها حاکی از آن است که طارمی مورد توجه کادرفنی و مدیران باشگاه برزیلی واسکو دوگاما قرار گرفته است. باشگاهی که سالیان سال است دیگر جزو مدعیان قهرمانی نیست و به تیمی متوسط رو به پایین تبدیل شده است. اگر این انتقال رخ دهد، طارمی اولین فوتبالیست ایرانی تاریخ خواهد بود که به لیگ سطح اول برزیل می‌رود. لیگی پرهیجان و روبه‌رشد که در سال‌های اخیر دوباره جایگاه فنی خود را در فوتبال جهان تثبیت کرده. با این حال، جذابیت این انتقال یک روی دیگر هم دارد؛ فوتبال برزیل هنوز هم یکی از فیزیکی‌ترین و سریع‌ترین فضاهای ممکن برای یک مهاجم است و همین مسئله می‌تواند برای طارمی 34 ساله، چالشی جدی باشد. شاید همین خبر، بهترین بهانه باشد برای مرور لژیونرهای ایرانی که روزی راهی مقصدهایی شدند که کمتر کسی انتظارش را داشت.
​​​​​​​
عارف غلامی  عجیب‌ترین مسیر رسیدن به پیراهن تیم ملی
غلامی، مدافع فعلی استقلال که البته سهراب بختیاری‌زاده او را ابتدای ورودش به استقلال نخواست و الان هم نمی‌خواهد، سه سال قبل در تصمیمی که هیچ‌کس انتظارش را نداشت راهی لیگ بوسنی شد تا در سکوت محض رسانه‌ای فوتبالش را دنبال کند. او به تیم ولژ موستار پیوسته بود که اتفاقا جزو تیم‌های خوب بوسنی بود و 7 بازی هم انجام داد و با همین تعداد بازی کم به تیم ملی هم دعوت شد!
خالد شفیعی   انتخابی که کمتر کسی حدس می‌زد
شاید یکی از عجیب‌ترین نام ها در این فهرست، خالد شفیعی باشد؛ بازیکنی که سر از فوتبال بنگلادش و تیم باشوندارا کینگز درآورد! برای بخش بزرگی از مخاطبان فوتبال ایران، بنگلادش اساسا در نقشه مقاصد لژیونری جایی نداشت. همین هم باعث شد انتقال او بیش از آن‌که به عنوان یک پیشرفت فنی دیده شود، یک جابه‌جایی غافلگیرکننده تلقی شود. خالد قبل از لیگ بنگلادش هم در اف سی سئول کره بازی کرد. اما تیمی که خالد در آن رفت بهترین تیم بنگلادش بود و توانست سه قهرمانی هم به دست بیاورد و بعد از آن راه برای بازیکنان دیگر هم باز شد و یکی از آن‌ها محمدرضا خان‌زاده بود. جالب این جاست که به گفته خالد شفیعی در کشور بنگلادش مرحوم ناصر حجازی را که در دهه 60 به آن جا رفته بود می‌پرستیدند و برایش احترام ویژه‌‎ای قائل بودند. 
شهاب زاهدی   فرار به شمال برای شروعی دوباره 
برای فرار از حواشی و پیدا کردن یک مسیر تازه، گاهی باید تا نزدیک قطب شمال پرواز کرد. شهاب زاهدی  برای احیای دوران حرفه‌ای‌اش راهی لیگ ایسلند شد. بازی در زمین‌های یخ‌زده و اتمسفر سرد شمال اروپا، نقطه شروع ماجراجویی‌های بی‌پایان شهاب بود؛ بازیکنی که بعدها سر از لیگ اوکراین و مجارستان درآورد و حتی به جی‌لیگ ژاپن و تیم آویسپا هم رسید. مقاصدی که هر کدام از نظر فضای فوتبالی، فرهنگ و سبک بازی کاملا متفاوت هستند. زاهدی در این فصل هم یک انتخاب عجیب داشته و به لیگ مالزی پیوسته است.
فرشاد احمدزاده    لهستان آن روزها، نه لهستان امروز
فرشاد احمدزاده که الان در فولاد توپ می‌زند، در سال 2018 راهی لیگ لهستان و تیم شلاسک وروتسواف شد؛ انتقالی که در آن مقطع، برای خیلی‌ها چندان هیجان‌انگیز به نظر نمی‌‍‌رسید. دلیلش هم روشن بود؛ لهستان آن روزها مثل امروز در نگاه بخشی از مخاطبان ایرانی، لیگ رو به رشد و قابل‌اعتنایی محسوب نمی‌شد. اما امروز ورق برگشته و لیگ لهستان به لطف درخشش ستاره‌هایی مثل علی قلی‌زاده در لخ پوزنان، به یک لیگ پویا و جذاب تبدیل شده است، ولی در زمان حضور احمدزاده، این یک انتخاب کاملا عجیب به حساب می‌آمد.
طارمی در آستانه جسورانه ترین انتخاب
حالا به نقطه شروع بازمی‌گردیم؛ مهدی طارمی و رویای برزیل. رفتن به واسکو دوگاما و بازی در ورزشگاه تاریخی سائو ژانوریو، با رفتن به بنگلادش یا مالزی قابل قیاس نیست. این جا مهد فوتبال است، اما لیگ سری آ برزیل با تقویم فشرده و مسابقات ایالتی بی‌پایانش، مکانی مناسب برای بازیکنان پا به سن گذاشته نیست. طارمی اگر به این پیشنهاد پاسخ مثبت بدهد، جسورانه‌ترین تصمیم زندگی‌اش را گرفته است. او نه تنها طلسم حضور ایرانی‌ها در آمریکای جنوبی را می‌شکند، بلکه باید در لیگی که مهد تکنیک و سرعت است، در ۳۴ سالگی از اعتبار خودش و فوتبال ایران دفاع کند. آیا پسر بوشهری فوتبال ایران آماده این سفر به انتهای دنیاست؟