​​​​​​​
 تئاتر شهرستان‌ها سال‌هاست در کنار کمبود امکانات، محدودیت‌های مالی و نبود حمایت‌های مستمر، برای حفظ جایگاه خود در جریان تئاتر کشور تلاش می‌کنند؛ در حالی که بسیاری از این شهرستان ها از ظرفیت‌های انسانی، هنری و فرهنگی قابل‌توجهی برخوردارند، اما فرصت کافی برای بروز و معرفی این توانمندی‌ها در اختیار ندارند. نیشابور نیز با وجود پیشینه غنی فرهنگی و هنری و برخورداری از هنرمندان مستعد، از این مشکلات بی‌نصیب نمانده است. 
در گفت‌وگو با احسان اتابکی، تهیه‌کننده و کارگردان نمایش «فراخوان» که در میان آثار پذیرفته‌شده برای حضور در جشنواره تئاتر استان خراسان رضوی قرار گرفته است، درباره تجربه اجرای نمایش، استقبال مخاطبان و دشواری‌های تولید تئاتر در شهرستان‌ها صحبت کرده‌ایم.
انتظار نداریم هنرمند جای خالی امکانات را پر کند
به گزارش خراسان، این تهیه کننده و کارگردان تئاتر در پاسخ به این سوال که برای تولید و اجرای این نمایش با چه مشکلات و موانعی روبه‌رو بودید؟ گفت: تولید و اجرای تئاتر، به‌ویژه در شهرستان‌ها، همواره با دشواری‌های متعددی همراه است؛ از مسائل مالی و هزینه‌های تولید گرفته تا امکانات فنی، فضای تمرین، تجهیزات اجرایی و محدودیت‌های تبلیغاتی که همگی می‌توانند روند آماده‌سازی و اجرای یک اثر را تحت تأثیر قرار دهند.یکی از مشکلات اساسی، ناپایداری شرایط تولید است. گروه تئاتری باید بتواند با اطمینان نسبی درباره زمان تمرین، هزینه‌ها، امکانات سالن و زمان اجرای عمومی برنامه‌ریزی کند، اما گاهی همین مسائل اولیه نیز به دغدغه‌ای جدی تبدیل می‌شوند.
با این حال، تلاش کردیم اجازه ندهیم این محدودیت‌ها بر کیفیت هنری کار سایه بیندازند. البته معتقدم نباید همیشه از هنرمند انتظار داشت که با عشق و انگیزه، جای خالی امکانات و حمایت‌های ساختاری را پر کند. عشق به تئاتر ارزشمند است، اما برای تداوم فعالیت هنری به امکانات، برنامه‌ریزی و حمایت عملی هم نیاز داریم.احسان اتابکی همچنین در پاسخ به این سوال که به‌طور کلی، تئاتر شهرستان‌ها با چه مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کند و آیا هنرمندان شهرستانی برای تولید آثار جدی با محدودیت‌های بیشتری مواجه هستند؟ بیان کرد: به اعتقاد من، مهم‌ترین مسئله تئاتر شهرستان‌ها کمبود استعداد یا ضعف هنرمندان نیست، بلکه نابرابری در فرصت‌ها و امکانات است. در بسیاری از شهرستان‌ها هنرمندان توانمند، ایده‌های خلاقانه و ظرفیت‌های قابل‌توجهی وجود دارد، اما امکانات تولید، حمایت مالی، فرصت اجرای مستمر، ارتباط با جریان حرفه‌ای تئاتر کشور و امکان دیده‌شدن به اندازه کافی فراهم نیست. همیشه معتقدم جغرافیا نباید تعیین‌کننده کیفیت و اعتبار یک اثر هنری باشد. تئاتر خوب، تئاتر خوب است؛ چه در تهران تولید شده باشد و چه در نیشابور. مسئله این است که هنرمندان شهرستانی برای رسیدن به فرصت‌هایی که ممکن است در مراکز بزرگ‌تر در دسترس باشد، گاهی باید مسیر دشوارتری را طی کنند. نبود حمایت‌های پایدار و محدود بودن بسترهای معرفی آثار باعث می‌شود بخشی از توانمندی‌های تئاتر شهرستان‌ها آن‌طور که شایسته است دیده نشود.