همه در معرض بیماری شیرین!

دیابت به یکی از بیماری‌های مزمنِ شایع در ایران تبدیل شده است، اما چطور باید حواس‌مان را جمع کنیم تا در دام انواع دیابت نیفتیم؟

نویسنده:

مترجم: فائزه مهاجر

اگر خودتان یا یکی از اطرافیان‌تان مبتلا به دیابت باشد، می‌دانید که کنترل آن چقدر مهم است. البته‌ این روزها به خاطر کم‌تحرکی و پایین آمدن سن چاقی در کشور افراد زیادی پیش از بازه معمول دچار دیابت می‎شوند. دیابت با بالا بردن سطح قند خون می‌تواند سلسله مشکلات مختلفی را بر سلامت مانند بیماری‌های قلب، آسیب چشمی، زوال عقل، سکته مغزی و آسیب کلیوی به‌وجود بیاورد. در مطلب امروز می‌خواهیم درباره تفاوت‌های دیابت نوع یک و دو، راه‌های پیشگیری از آن و مسائلی که به دیابت مربوط هستند، بگوییم.
​​​​​​​
تفاوت دیابت نوع 1 و 2 چیست؟
دیابت نوع ۱ و نوع ۲ شایع‌ترین انواع دیابت هستند. دیابت نوع 1 زمانی اتفاق می‌افتد که سیستم ایمنی بدن به اشتباه به لوزالمعده حمله می‌کند و باعث می‌شود تولید انسولین متوقف شود. عوامل ژنتیکی و محیطی هر دو در ایجاد این پاسخ ایمنی نقش دارند. 
اما در دیابت نوع ۲، لوزالمعده به‌طور معمول مقداری انسولین تولید می‌کند، اما یا کافی نیست یا بدن شما آن‌طور که باید از آن استفاده نمی‌کند. دیابت نوع ۲ زمانی اتفاق می‌افتد که بدن شما به خوبی به انسولین پاسخ نمی‌دهد و این وضعیت باعث سطح بالای قند خون می‌شود. با گذشت زمان، لوزالمعده در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ ممکن است آن طور که باید کار نکند تا زمانی که دیگر قادر به تولید انسولین نباشد. حدود ۹۰درصد از افراد مبتلا به دیابت، دیابت نوع ۲ دارند. علایم دیابت نوع یک معمولاً به طور ناگهانی در عرض چند روز تا یک هفته بروز می‌کنند. علایم دیابت نوع ۲، حدود یک سال طول می‌کشد تا بروز یابد. دیابت نوع دو به‌طور معمول با تغییرات سبک زندگی و داروهای خوراکی کنترل می‌شود.
دیابت با چه علایمی خودش را نشان می‌دهد؟
بسیاری از افراد در خطر ابتلا به دیابت نوع دو هیچ علامتی را تجربه نمی‌کنند و به ‌طور ناگهانی با عوارض شدید آن روبه‌رو می‌شوند. بعضی علایم این نوع دیابت عبارتند از: تشنگی شدید، احساس خستگی بیش از حد معمول، کاهش وزن بدون تلاش، خارش یا برفک ناحیه تناسلی، افزایش زمان ترمیم بریدگی‌ها و زخم‌ها، تاری دید، تکرر ادرار و میل به خوردن شیرینی. در صورت داشتن چند مورد از علایم گفته شده حتما به پزشک برای بررسی‌های بیشتر مراجعه کنید. علایم دیابت نوع ۲ در کودکان و جوانان مانند نشانه‌های این بیماری برای بزرگسالان است. سابقه خانوادگی دیابت نوع ۲، قومیت و زندگی با چاقی یا اضافه وزن از جمله ریسک‌فاکتورهای دیابت نوع دو در کودکان به شمار می‌رود. افرادی که دچار دیابت نوع یک می‌شوند معمولا لاغر هستند و علایم بیماری در آن‌ها پرسروصداست؛ به‌طوری که پرنوشی(مصرف بیش از حد معمول آب)، پرادراری (دفع بیشتر از حد ادرار) و کاهش وزن طی مدت چند روز تا چند هفته در آن‌ها پیدا می‌شود و پیشرفت می‌کند. این بیماران برای کنترل قند خون به تزریق انسولین نیاز دارند و در غیر این‌صورت هم علایم‌شان تشدید می‌شود و هم دل‌درد، تهوع، استفراغ، بی‌حالی و احساس تنگی نفس می‌شوند. به همین دلیل آزمایش قند خون ناشتا حداکثر هر 3 سال یک بار برای تمام افراد با سن بیشتر از 45 سال و سایر افراد در معرض خطر توصیه می‌شود که برای آن باید بین 8 تا 10 ساعت ناشتا باشید.
نحوه اندازه‌گیری صحیح قند خون
پیشنهاد پزشکان به افراد دیابتی تهیه دستگاه اندازه‌گیری قند خون و ثبت روزانه آن است. برای این کار قبل از همه چیز، دست‌هایتان را با آب ولرم و صابون بشویید و خشک کنید.
1دستگاه را باز کنید، ابتدا انگشتی را که می‌خواهید از آن نمونه بگیرید ماساژ دهید. 
2سوزن را به‌صورت مماس روی پوست و قطره خون را به‌طور مستقیم روی نوار قرار دهید. در بعضی دیگر باید نوار تست را نزدیک قطره خون ببرید تا خون را به‌صورت مکشی جذب کند. دقت کنید که خون به‌طور یکنواخت روی نوار قرار گیرد تا دستگاه بتواند قند خون را درست اندازه بگیرد.
3نوارهای تست قند خون یک‌بارمصرف هستند و نباید دوباره استفاده شوند. بعد از مصرف، نوار تست و سوزن را در ظرف‌های پلاستیکی ضخیم و در‌دار بریزید و بعد دور بیندازید .
4از نوارهای تست استاندارد و مناسب با دستگاه خود استفاده کنید. نوار تست را از سمت درست آن در دستگاه قرار دهید. مطمئن شوید که دستگاه علامت آماده به کار را نشان می‌دهد.

10 صفحه اول